Schuddebeurs „Foor mij is het nog steeds de parel van Schouwen-Duiveland ZIERIKZEESCHE NIEUWSBODE •'Maandag 17 augustus 1987 Nr. 24184 Regt niet ontkent. „Maar je moet tevreden zijn met wat je hebt. Ook al moet je daar met z'n tweeën, hard voor werken". Tijdens het gesprek komt er een klant het kleine winkeltje binnen. Eigenlijk hoeft hij niet eens te zeggen waar hij voor komt. Het echtpaar De Regt kent al zijn klanten. En hun koopgedrag. In het kleine winkeltje aan de Donkereweg kunnen de inwoners van Schuddebeurs terecht voor alle primaire levensbehoeftes. De Regt heeft niet van elk produkt tien verschillende merken. „Maar weet je wat we hier nog wel hebben: kachelzwart. Dat goedje dat je vroeger gebruikte om je kolenkachel op te poetsen. Niet dat je dat nou vaak verkoopt natuurlijk, maar we hebben het nog wel", aldus De Regt. Verse groente verkoopt De Regt niet: ,,De mensen hebben hier meer groenten in hun achtertuin dan ik zou kunnen verkopen". De Regt is nog steeds tevreden met zijn woonomgeving. ,,We hebben ooit weieens het idee gehad om uit Schuddebeurs weg te gaan, maar dat hebben we eigenlijk nooit doorgezet. Want nergens is het zo rustig als hier". Vroeger fietsten veel gezinnen uit Zierikzee op de zondagmiddag naar Schuddebeurs om daar in de bossen te wandelen. Om daarna met de kinderen wat te gaan drinken bij Café Schuddebeurs en meteen een bezoekje te brengen aan de speeltuin bij het café. Of om plaats te nemen op de waterfietsen die men daar toen nog exploiteerde. De waterfietsen zijn verdwenen. Café Schuddebeurs ook. Op de grondvesten van het aloude dorpscafé vindt men tegenwoordig de Hostellerie Schuddebeurs. Wat ook niet weg te denken is uit Schuddebeurs is het bos. Vroeger voor een deel particulier terrein. Nu voor het overgrote deel in handen van Staatsbosbeheer. ,,Bos? Een brandnetelbos is het. Een grote troep. Nee, dat is er beslist niet op vooruit gegaan", aldus De Regt. Over een paar jaar zal ook de laatste kruidenier verdwenen zijn van Schuddebeurs. ,,Ik ben nu 61, dus ik ga nog even door. Maar daarna houd ik het wel voor gezien", aldus De Regt. Iemand die het nog lang niet voor gezien houdt is Tbn Prince. Zijn sproeibedrijf is alweer 12 jaar net buiten Schuddebeurs gevestigd. Ondanks een groeidende tendens naar minder gebruik van gifstoffen heeft hij nog steeds volop werk op Schouwen-Duiveland, Tholen en Sint PhP.ipsland. ,,In de zomer vliegen we met twee piloten en werken hier ook een aantal vakantiehulpen". Dit seizoen heeft Prince veel werk gehad aan de bestrijding van de aardappelziekte Phitophthora. Op een drukke dag in het seizoen is Prince zo'n aeht negen uur per dag in de lucht. Op het ogenblik met twee Piper Pawnee's. Een ervan is het eigendom van Prince. Het andere toestel wordt gehuurd zolang de Air-tractor waar Prince een paar maanden geleden een noodlanding mee moest maken, nog niet gerepareerd is. Prince hoopt het toestel eind september weer in de lucht te hebben. Maar voorlopig dus twee Piper Pawnee's. Kleine, wendbare toestellen met een motor van 260 pk. De Pipers halen er een topsnelheid van 160 kilometer per uur mee. Per vlucht kan er 450 liter bestrijdingsmiddel in de vliegtuigjes meegevoerd worden. De noodlanding enkele maanden geleden was niet de eerste voor Prince. Niettemin deinst hij er nog steeds niet voor terug om, voor de argeloze toeschouwer halsbrenkende, toeren uit te halen met zijn vliegtuig. ,,Het is net als met autorijden: Als er iets gebeurd is moet je toch weer meteen achter het stuur". De bevolking van Schuddebeurs heeft in de loop der jaren de nodige veranderingen ondergaan. Ook vroeger waren in de buurtschap al de duurdere huizen te vinden. Zierikzeese notabelen brachten vaak hun oude dag door in een van de fraaie landhuizen die in en bij Schuddebeurs te vinden zijn. Ook nu zijn in Schuddebeurs kapitale woningen te vinden. Maar het zijn niet meer de notabelen van Zierikzee die er wonen. „Ik schat dat zo'n 50 procent van de mensen hier import is", aldus landbouwer D. C. van der Velde. Van der Velde nam in 1961 zijn intrek in een boerderij aan de Zuiddijkstraat. „Ik kom eigenlijk van Tholen. Maar daar was grond te weinig, en hier, na de herverkaveling, teveel. Dus ben ik hier naartoe gekomen". Spijt heeft Van der Velde nooit gehad van die stap. Ook al is het voor een boer met 15 hectare grond vandaag de dag niet makkelijk om het hoofd boven water te houden. ,,Ik mag niet mopperen. Ik ben nog steeds gezond, en dat is het belangrijkste", aldus Van der Velde. Hij werkt ook incidenteel als tuinman bij de Hostellerie. „Er is hier wel veel veranderd hoor. Het is allemaal veel deftiger geworden. Maar gelukkig leggen ze hier geen campings aan, want dat zou de sfeer van Schuddebeurs radicaal veranderen. Kamperen bij de boer? Nee hoor, daar begin ik niet aan". „Vroeger waren er hier wel heel wat meer winkels hoor. Tegenwoordig heb je alleen De Regt nog. En natuurlijk Van der Klooster, daar moet je echt even langs. Die verkoopt werkelijk van alles". Van der Klooster blijkt niet thuis. Wel thuis is het echtpaar De Keijzer. Hun woning, vlak naast het winkeltje van De Regt, is het voormalige koetshuis dat bij de woning van mr. Schuurbeque-Boeije hoorde. De Keijzer is geboren en opgegroeid in Schuddebeurs. „Ik woon hier al bijna 80 jaar. Ik weet nog dat hier vroeger een trammetje reed. Als dat ding bij een beetje oprit, kwam moest hij eerst een aanloopje nemen om boven te komen". De Keijzer heeft in zijn werkzame leven van alles gedaan, maar bijna altijd buitenwerk. „Ik heb veel in landbouw en veeteelt gedaan. Eigen baas. Want een baas boven je, da's niks waard". Naast werk en landbouw en veeteelt heeft De Keijzer ook in de bosbouw gezeten. „Ik nam ook weieens rooi werk aan. Óp een gegeven moment werd ik benaderd door Staatsbosbeheer voor een klusje. Dat ging om een stuk bos van 84 gemete. Ik zeg 'Weerlammig, da's gin flauwekul. Daar moest ik wel even over nadenken hoor. Maar ik heb het uiteindelijk toch gedaan'. Ook De Keijzer is niet bijzonder te spreken over de manier waarop het bos in Schuddebeurs onderhouden wordt. „Vroeger werd daar nog veel werk aan besteed. Nu wordt er alleen maar gekapt en omgespit". Het echtpaar De Keijzer heeft twee zoons, en van hen Woont in Italië. De ander heeft zijn domicilie in Renesse. Geen van beiden treden in de voetsporen van hun vader. „Eerst zou Han het van me overnemen. Maar ja, hij kwam die schooljuffrouw uit Rotterdam tegen, en toen was het gauw bekeken". Schuddebeurs is altijd overbrekelijk verbonden geweest met Noordgouwe. Voor de gemeentelijke herindeling in 1961 vormden Noordgouwe en Schuddebeurs een gemeente. Na de gemeentelijke herindeling werd Schuddebeurs, net als Noordgouwe, ondergebracht bij de gemeente Brouwershaven. „Ze wilden ons eerst bij de trottoirpoepers, zeg ik dat niet netjes? (eigenlijk is het stoepeschieters Zierikzeeënaars. red) stoppen. Maar dat was natuurlijk niks. Die waren veel te stads". Wie in huis komt bij het echtpaar De Keijzer valt onmiddellijk de hoge deuren op. Laatste herinneringen aan het feit dat het vroeger een koetshuis was. De toenmalige burgemeester van Zierikzee, mr. Schuurbeque-Boeije stalde er zijn koets en vijf paarden. „Waar wij slapen dat was vroeger de paardenstal, dus kun je wel nagaan hoe dat bij ons is gegaan". De Keijzer hoort niet bij de doorgewinterde Schouwen Duivelanders die 'nooit van het eiland af' zijn geweest. Ieder jaar brengt hij samen met zijn vrouw een paar weken door bij zijn,zoon in Italië. „Maar hij is altijd blij as- tie weer terug is hoor", aldus mevrouw De Keijzer. Echt toeristisch kan Schuddebeurs niet genoemd worden. „Er komen hier wel veel fietsers langs. Ze zitten bij mij altijd naar die gevelsteen te koekeloeren. Maar over het algemeen is het erg rustig hier. Soms ben ik gewoon blij als er weer eens iemand op bezoek komt", aldus De Keijzer, en er schertsend achteraan: „Dan krijg ik tenminste weer eens wat te drinken". Zijn vrouw lacht om de plaagstootjes van haar man. „Ach, ik weet wie het zegt hè". Over één ding zijn de echtelieden het roerend eens. Schuddebeurs is niet meer wat het geweest is. „Als er vroeger hier iemand doodging, dan rouwde de hele buurt mee. Overal zag je zwarte gordijnen. Dat zie je tegenwoordig niet meer. En het was hier ook leutig hoor, vroegen Maar ja, dat is het verleden hè, en daar moet je niet aan vast blijven houden". Schuddebeurs. Een buurtschap. Maar nog steeds een plaats met een zekere allure. De komst van de Hostellerie heeft daar zeker toe bijgedragen. Schuddebeurs is nog steeds een van de steeds schaarser wordende oases van rust op Schouwen-Duiveland. Een plaatsje waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan. Maar dat, in alle stilte, nog steeds leeft. Tbkst: PIET KLEEMANS Foto's: JOHAN JUNIOR SCHUDDEBEURS - Van oudsher al een soort buitenwijk van Zierikzee. Voor de Zeeuwen gewoon Schoddeboze. Voor de toeristen Schuddebeurs. Een buurtschap onder de rook van Zierikzee, maar behorend bij de gemeente Brouwershaven. Bekend om zijn bossen. Geliefd om zijn rust. Een buurtschap dat 50 jaar geleden nog 264 inwoners telde. „Natuurlijk is de sfeer veranderd. Vroeger kende iedereen elkaar. Nou, dat is er een eind af. Maar het is voor mij nog steeds de parel van Schouwen-Duiveland", aldus de 79-jarige J. de Keijzer. Hij woont zijn leven lang al in Schuddebeurs. „Veertien dagen geleden zei er nog iemand tegen me: „Het is hier zo mooi, hier ga je niet dood. Nou ja, je kan toch ook nergens beter zitten als in Schuddebeurs". De buurtschap Schuddebeurs telt welgeteld een winkel waar men terecht kan voor de dagelijkse boodschappen. Een winkel die een service geeft die bijna nergens meer voorkomt. Men bestelt wat er nodig is en De Regt levert het bij de klant thuis af. Eens per maand wordt de rekening opgemaakt. En prompt betaald. Men doet het al sinds mensenheugenis zo, en waarom zou je ineens wat anders gaan doen. De winkel wordt al 30 jaar gedreven door het echtpaar J. P. de Regt. „Wij leveren brood, melk en kruidenierswaren. En we bezorgen aan huis. En dat maakt het voor de boeren zo aantrekkelijk om bij ons klant te zijn". Dat het drijven van een dergelijke kleine nering in een buurtschap als Schuddebeurs de exploitant zeker geen vette boterham oplevert is iets wat De

Krantenbank Zeeland

Zierikzeesche Nieuwsbode | 1987 | | pagina 5