Corruptie en terreur in de Amerikaanse vakbeweging Helicopterpiloot en Zeeuws gezin op Expo weer bijeen mm Frank Kierdorf slachtoffer van zijn brandstichting NOG GEEN ZEKERHEID OVER IDENTITEIT VERMOORD KIND DANK AAN REDDERS VAN WATERSNOOD Dinsdag 19 augustus 1958 ZEEUWSCH DAGBLAD PAGINA 4 Wat onderzoek Senaatscommissie aan het licht bracht VREEMDE DINGEN VOORZITTER MILJONNAIR VERHOOR POSITIEVE KRACHTEN WETGEVENDE MAATREGELEN Elektronisch orgel in Groningse kerk Vrijgezellen vragen belastingverlaging DE DOOD van de Amerikaanse vakbondsleider Frank Kierdorf, die zich twee weken geleden met ernstige brandwonden overdekt bij een ziekenhuis meldde, vestigt nog eens de aandacht op de misstanden in enkele Amerikaanse vakbonden. Of „misstanden" is eigenlijk het juiste woord niet; wie het kind bij de naam wil noemen, moet zeggen dat sommige vakbonden in Amerika er gangster-methoden op na hou den: terreur, afpersing, bedreiging en geknoei met bondsgelden om van mishandeling en moord maar niet te spreken. Aldus een lezens waardig artikel in het orgaan van de Chr. Metaalbedrijfsbond, dat dan verder een boekje opendoet over hetgeen het onderzoek door de spe ciale Senaatscommissie zo al aan het licht brengt. Kierdorf had in het ziekenhuis ver klaard door onbekenden met benzine overgoten en daarna in brand gesto ken te zijn. Als een brandende fakkel zou hij zich toen zelf over de grond hebben gerold om tenslotte een zie kenhuis binnen te strompelen. De politie heeft Intussen redenen om aan de waarheid van dit verhaal te twijfelen. Terzelfder tijd is namelijk brand gesticht ln een stoomwasserij van een „ongeschikte" werkgever en het is bekend, dat de bond waarvan Frank Kierhof bestuurder is, niet te rugschrikt voor wat blikken benzine of zelfs van een blokje dynamiet om onwillige werkgevers wat toeschiete lijke te makenWaarschijnlijk is Kierdorf (per ongeluk) het slachtoffer van zijn eigen brandstichting. De vakbond van de man, die op zo'n vreemde manier de „belangen" van zijn leden behartigt, verdient allereerst onze aandacht. Het is de Teamsters Union, dat is zo ongeveer de bond van vervoerspersoneel (vroeger: voerlieden van een „team" paarden). Vrachtauto- chauffeurs en ander personeel in het transportbedrijf zijn (Jus lid van deze bond, die het trouwens met zijn organi satie-terrein niet zo nauw neemt, gelijk ons reeds bleek uit zijl „bemoeiingen" met een wasserijbedrijf. De teamsters- bond is met zijn 1.400.000 leden de grootste van Amerika, maar tevens de meest corrupte. Er gebeuren al jaren in die vakbond de gekste dingen, maar niemand kon tot nu toe vat krijgen op de gladde en gewiekste leiders van de monster-organisatie. De zaak kwam echter begin vorig jaar aan het rollen, toen een figuur uit de onderwereld de teamsters er van be schuldigde samen te zweren met mis dadigers. Dat was voor de Amerikaanse senaat aanleiding om een commissie te benoe men, die een grondig onderzoek zou moeten instellen naar de praktijken en de beweerde misstanden in de Ameri kaanse vakbeweging. De senaateommissie heeft de zaak op waarlijk Amerikaanse wijze aange pakt. De getuigenverhoren, die dagen lang hebben geduurd, z\jn onafgebro ken door de televisie uitgezonden en hebben mede daardoor de gehele arbei derswereld in rep en roer gebracht. En geen wonder, want er kwamen feiten aan het licht, waarvan zelfs een Ame rikaan laat staan een Nederlander met de ogen staat te knipperen. Tot vorig jaar september is de voor- zetter van de transportarbeidersbond, Dave Beck, de grote man in zijn orga nisatie geweest. Hij verdiende een sa laris van „slechts" 50.000 dollar per jaar, welk salaris hij overigens be schouwde als een bijverdienste. Nu moet er bij gezegd worden, dat dit salaris voor Amerikaanse begrip pen niet buitensporig hoog is. De lei der van een vakbond wordt door leden meer gezien als een ondernemer, die de arbeid van zijn leden tegen de hoogst mogelijke prijs moet zien te verkopen. Weet hij gunstige lonen en arbeids voorwaarden voor zijn leden los te krij gen, dan vindt ieder het vanzelfspre kend dat hij een flink salaris verdient. Weet hij niets te bereiken, welnu, dan deugt hij niet en kan derhalve gaan. Dave Beck, het kan niet worden ont kend, heeft zich altijd een knap on derhandelaar betoond en voor zijn mensen heel wat bereikt. Waarschijn lijk ontleende hij daaraan het „recht" om in de loop der jaren een miljoen dollar uit de bondskas te nemen en zichzelf daarmee te verrijken. Dat zijn zoon, op kosten van de bond een paar sportmotorboten kocht, Is een kleinigheid met het huis dat voorzitter Beek voor zichzelf liet bou wen voor rekening van de bondskas. Dit huis kostte een half miljoen dol lar, maar daar had hij dan ook wat voor: een villa met zwembad, filmzaal, broeikas en kunstmatige watervallen- Beek had zijn geld gelegd in verschil lende ondernemingen en dat leverde de ze miljonair-vakbondleider beslist geen windeieren op. De Teamster-bond had zelf ook en kele tientallen miljoenen belegd in particuliere bedrijven, waaronder enke le die behoorden tot de liefhebberij van de „grote baas". 4 Vorig jaar september heeft de 62- jarige Beek afstand gedaan van „de troon" ten behoeve van één der vice- voorzitters, James Hof fa, een allerge- wiekste knaap, die niet alleen geen haar beter is, maar die zijn voorganger in corruptheid zelfs nog overtreft. Vier dagen lang heeft Hoffa op het getuigenbankje van de senaatscommis sie gezeten om daar duchtig aan de tand te worden gevoeld. Hij is al eens verdeeld wegens afpersing. Enkele maanden geleden verklaarde de voorzitter van de senaatscommissie, dat Hoffa bijna twee en een half mil joen dollar uit de bondskas heeft ge bruikt voor „financiële hulp aan zich zelf, zijn kornuiten en zijn vrienden". Vorige week nog is Hoffa uitvoerig door de commissie ondervraagd over zijn inkomen tussen 1948 en 1956. „Gewonnen met wedden op paarden", zei hij. Maar niemand die het gelooft. De onregelmatigheiden in de Ameri kaanse vakbeweging zijn niet beperkt gebleven tot de Teamsters. Ook ln an dere vakbonden heeft zich corruptie, afpersing en terreur voorgedaan. De getuigenverklaringen voor de senaats commissie grenzen aan het ongelofelij ke. Een zekere John Dio b.v., een fi guur uit de onderwereld van New York speelde het klaar een vakbond op pa pier te bezitten, dat wil zeggen een gefantaseerd ledenreglster en uiteraard geen contributieinkomsten. De inkom sten van deze vreemde „bond" kwamen elders vandaan. Dio belde dan meestal kleinere werkgevers op met de mededeling, dat zij geen last zouden hebben met onder handeling over hoge lonen en dure ar beidsvoorwaarde, maarnatuurlijk alleen op voorwaarde, dat de werkge ver een bepaald bedrag aan Dio zou be talen. Voelt de werkgever niets voor dit complot, dan wordt er door handlan gers van Dio met grote borden gepost voor het bedrijf van de werkgever, die er altijd wel klanten door verliest. Helpt ook dit posten niet, welnu, dan zijn er nog stenen en stinkbommen, die de werkgever tot andere gedachten brengt Toen de journalist Victor Kiesel in zijn krant de gangsters had aangeval len, werd hem ln april vorig jaar bijten de vloeistof 1 het gezicht gesmeten, die de man geheel blind heeft gemaakt. Dio werd gearresteerd onder verden king van medeplichtigheid aan deze laffe aanval. De vraag hoe het mogelijk is, dat in een land als de Verenigde Staten der gelijke praktijken kunnen worden uit geoefend, is niet zo gemakkelijk te be antwoorden. Een rol speelt zeker, dat de Amerikaan van de vakbeweging eist, dat zij zakelijk is in haar opvat tingen. En als Beek, Hoffa en hoe die andere lieden allemaal heten mogen zich verrijken ten nadele van de bond so what? Het gaat toch steeds om hogere lonen en steeds betere arbeids voorwaarden Natuurlijk zal het gros van de Ame rikaanse arbeiders terreur en afpersing als volstrekt ongeoorloofd afwijzen, maar dat men, wat deze zakelijke din gen betreft daar aanmerkelijk minder als in Nederland let op wat nu precies wel en niet mag, staat wel vast. Voorts moeten wij bedenken, dat de ze malversaties zich afspelen in een voor onze begrippen bijna onvoorstel baar groot land met millioenensteden als New York, Chicago, Los Angelos, Detroit en Philadelphia, waar talloze onderwereld-elementen hun kansen krij gen; intimidatie en terreur zijn mach tige wapenen, zoals ook de gebeurte nissen rondom het Rembrandtplein in ons overigens brave Amsterdam, de laatste weken hebben bewezen. Bovendien is de Amerikaanse vakbe weging de laatste tientallen jaren met een gunstige economische wind in de zeilen, enorm gegroeid en tegelijk daar mee haar financiële positie en macht. Daarbij is waarschijnlijk te weinig aan dacht geschonken aan de structuur en aan de inwendige organisatie van de vakbonden. Vele bonden werken met statuten die óf zo ingewikkeld zijn dat er geen touw aan vast te knopen is, óf ze zijn zo vaag en beknopt, dat de lei ders vrij spel hebben. Het is toch voor gekomen, dat de leiders van een bouw- arbeidersbond in Chicago expres geen vergadering meer belegden om buiten schot te blijven; en dat hebben de he ren volgehouden van 1928 tot 1940! Het is gelukkig niet zo, dat alle bon den van de bijna 20 miljoen leden tel lende Amerikaanse vakbeweging zo corrupt zijn als de bonden van b.v. Hof fa en Dio. Integendeel, de overgrote meerderheid van de bonden zijn gezon. de, uitstekend functionerende en demo cratische organisaties met bekwame en karaktervolle leiders, die allerwege hoog staan aangeschreven. De vakcen trale, de A.F.L.C.I.O. (bij ons het C. N.V.) doet dan ook alles om de cor ruptie in de vakbeweging radicaal op te ruimen. De Teamsterbond van Ja mes Hoffo werd vorig jaar geroyeerd evenals de bakkersbond en de bond van wasserij-personeel, eveneens wegens corruptie en geknoei met sociale fond sen. Er z(jn dus belangrijke tegenkrachten aan het werk om aan de misstanden 'n einde te maken. In enkele bonden is, op verzoek van de vakcentrale A.F.L.- C.I.O. reeds een zuivering" met suc ces bekroond. Er is dan ook gegronde hoop, dat de positieve krachten in de Amerikaanse vakbeweging het op den dtiur van de corrupte elementen zullen winnen. Toch is het begrijpelijk, dat de Ame rikaanse regering van de aan het licht getreden misstanden is geschrokken. Een vakbond van b.v. vervoersperso neel, met leiders zonder verantwoorde lijkheidsbesef aan het hoofd, zou im mers in een gril het gehele wegvervoer kunnen stilleggen tot onnoemelijke scha de van het land. C Woensdag wordt aan de Paters- woldseweg te Groningen de nieuwe „Stadspark-kerk" van de Gerefor meerde Kerk van Groningen-Zuid in gebruik genomen. Deze volgens mo derne stijlbegrippen gebouwde kerk, die kortgeleden gereed is gekomen, is uitgerust met een elektronisch orgel. Het is een acht-kantig bouwwerk, waarvan de eigenlijke kerkruimte 2 meter in de hoogte is gebouwd en via trappen moet worden binnenge gaan. In één van de drie pilasters is een draailift aangebracht. De kerk- zaal biedt plaats aan 800 personen. Onder de kerkzaal zijn vijf verga derruimten gebouwd, een grote zaal met podium (accomodatie 200 perso nen) en een kerkeraadskamer. De vrijgezellen op het 6e Wereld- vrijgezellencongres hebben de minis ter van financiën verzocht de belas ting die de vrijgezellen moeten beta len, te verlagen. Zij hebben de bewindsman in een telegram onder de aandacht gebracht „dat de belasting, die de vrijgezel in Nederland in vergelijking tot de niet- vrijgezel moet betalen, veel te hoog is", en „dringen op verlaging aan". Een beeld van de zonnige vakantie van de Nederlandse koninklijke familie in de Middellandse Zee. De foto toont aan boord van de „Groene Draeck" links prinses Beatrix in badpak en rechts, zit tend met de rug naar de camera, prinses Margriet. Er zijn dan ook wetgevende maatrege len in overweging, die samengevat hier op neerkomen, dat jaarlijks door de vak bonden moet worden gerapporteerd om trent alle financiële transacties en fond sen; voorts dat vrije en geheime be stuursverkiezingen moeten worden ge waarborgd en tenslotte de strafbaarstel ling van verduistering, omkoperij en on juiste rapportering. Zowel van regeringswege als van de zijde van de vakbeweging zélf wordt dus hard gewerkt om de integriteit van de vakbeweging te bevorderen. Tot dusverre is er nog geen enkele aanwijzing van welk kind de stoffe lijke resten zijn, die een wandelaar te Driebergen heeft gevonden langs het rijwielpad Austerlitz-Hoog Kanje. Zorgvuldig wordt nagegaan, welke kinderen want officieel neemt men nog gëenszins als vaststaand aan, dat de vermoorde een jongen is ruim een jaar geleden zijn verdwenen. In eerste instantie werd vermoed, dat men ontdekt had, wat er was gebeurd met de achtjarige Willem de la Parra in Utrecht. Dit jongetje ging op 22 juni 1957 van huis op weg naar de Cineac aan het Vreeburg in zijn JANNA WILHELMINA en Daniël Jacob Bezuyen zullen op de Ne derlandse dag van de Expo een belangrijke taak toebedeeld krijgen. Janna (18 jaar) en Daniël (14) zullen aan Baron en Baronesse Moens de Eernig de rozen en tulpenbollen overhandigen, die de kostbare symbolen zijn van de dankbare hulde,'die Nederland brengt aan de werkers van de Expo. Maar Janna en Daniël zullen nog andere wer kers dankbaar gedenken. De werkers-van-het-eerste-uur tijdens de ramp, die Zuid-West-Nederland in februari 1953 teisterde. Zij zullen namelijk dank brengen aan de piloten van de helikopters, die tezamen enige duizenden mensen hebben gered. Mensen meestal, die in de rampdagen hulpeloos zich hadden vastgeklampt aan wrakstukken van huizen en boerderijen, en die, onbereikbaar vanaf het water, redding verwachtten vanuit de lucht. Janna en Daniël, toen nog dertien en negen jaar oud, hebben hun leven te danken aan de reddende draad, die op dinsdag 3 februari 1953 om 09.00 uur werd neergelaten voor het dakraampje van hun vaders hove in het kleine Ellemeet op Schou- wen-Duiveland. WIE PRECIES de piloot is geweest in wiens helikopter zij gastvrij werden binnengetrokken? Zij weten het zich, door de verbouwereerdheid van dat eerste uur, niet meer te herinneren. Naar alle waarschijnlijkheid is het Gerard de Trémérie geweest, nu chef piloot van de Sabena-helikopterdienst. In ieder geval was het De Trémérie, die de dag van de ramp, zondag 1 fe bruari, om 16.00 uur al wentelwiekend van Meisbroek opsteeg in de richting van Zeeland, omdat hij uit de berich ten over de ramp begrepen had, dat hij daar met zijn heikopter wel een „handje kon helpen". Dit is de start van de Thor-Able- raket, die op Cape Canaveral ge lanceerd is. De start verliep goed doch na 77 seconden ontplofte het gevaarte. De maanraket was naar de maan.... Zo zal Gerard de Trémérie als eer- Voor vader en moeder Bezuyen is het hehkopterpiloten uit Amerika, Belgie, to„ wpl PPn7aam Worden Groot-Brittannië, Frankrijk, Zwiter- land en Nederland op 20 augustus 's morgens om half elf, voor de offi ciële opening van de Nederlandse Dag nog eens vis a vis staan met de men sen, wier leven in de meest letterlijke zin van het woord gehangen heeft aan de stalen draad, die hij had neerge laten. Deze ontmoeting zal in alle so berheid plaats hebben bij een wal van zandzakken, die bij de beiaard gelegd is als een symbolische herinnering aan de honderdduizenden zandzakken die in de rampdagen vanuit de lucht rond de dijkgaten werden afgeworpen. Janna en Daniël zelf kunnen zich niet meer precies herinneren hoe alles die ochtend gegaan is. Maar hun vader, moeder en grootvader weten alles nog tot in bij zondererheden na te vertellen. Vader Jan Bezuyen lag met griep in bed toen de buren kwamen zeggen, dat het water in de polder steeds hoger kwam. Hij schoot een jas aan, nam de schop en bouwde van klei rond de deur een lage wal. Zo èrg zou het wel niet worden, dacht hij. Hij herinnerde zich de tijd dat de Duitsers het eiland onder water zetten. Maar toch bracht hij vast de geit naar de zolder en de kostbare bezittingen en ging in de avond van die dag met het gezin op zolder sla pen. Van tijd tot tijd peilde hij met de ragebol de stand van het water. Toen hij wist dat het water tot ongeveer twee meter zestig gestegen was, be greep hij dat de dijken waren door gebroken. Over heel de watervlakte was geen redding te zien. Schouwen leek verdronken in het water en ver dronken in de vergetelheid. Vanaf dat moment deed de ragebol geen dienst meer als peilstok, maar als vlaggemast voor een wit laken, waarmee vader Bezuyen de lucht aftastte naar hulp. 's Nachts zwaaide hij de stallantaarn. In de nacht van maandag op dinsdag werd dit licht beantwoord door een overkomend vliegtuig, dat op zijn beurt knipperde met de landingslich- ten. Toen wist Jan Iman Bezuyen dat hij niet vergeten was. Op dinsdagochtend 3 februari 1953 om 9 uur hoorde hij opnieuw vliegtuig geronk. Een merkwaardig geluid, dat constant van sterkte bleef; en toen zag hij als een reddende engel boven zijn huis een helikopter zweven. Deze daal de tot boven het dak en voor het dak raam, dat door de eb was vrijgekomen, kwam langzaam een staaldraad om laag. ALS EERSTE van het gezin Bezuyen werd de grootvader Daniël (76 jaar) aan de staaldraad omhooggetrokken. Het leek even een hachelijk moment toen men deze zware Zeeuwse man zag hangen tussen hemel en aarde. „Mijn eerste luchtreis was wel een bijzon dere", merkt de nu 81-jarige nog op. Met angst en blijdschap had men de onderneming vanaf de dakkapel ge volgd. Opnieuw werd de reddende draad omlaaggelaten en de 9-jarige Daniël en de 13-jarige Janna verdwe nen de een na de ander in de romp van de helikopter. Met deze drie nam de helikopter hoogte en vloog weg, toen wel heel erg eenzaam geworden op de zolder van de boerderij. Men rangschikte nog wat aan de zolder-in ventaris en vader Jan stak de doos met sigaren bij zich, die grootvader had la ten liggen. Twintig minuten later hing weer dezelfde helikopter boven de hoeve. Men wist dus dat een deel van de familie goed was overgekomen. Op nieuw hing de kabel tot voor het dak raam; Koosje Bezuyen hees zich eraan op en ook zij verdween in de helikop ter en toen is het eigenlijk pas ge beurd. Als Jan Iman er nu na vijf jaar over vertelt, moet hij er even om lachen! Toen hij zich namelijk de stalen draad had omgebonden en hij de redding na bij wist, toen schoot de sluiting los en vanaf een hoogte van meer dan twin tig meter viel hij in het water Aan de hoge ligusterhaag van de boer derij heeft hij zich naar boven gewerkt en toen hij voor een ogenblik juist het hoofd boven water had, lag de lus van de helikopterkabel vlak bij hem. Die heeft hij stevig vastgepakt want een tweede val wilde hij zeker niet maken. Van dit hachelijke avontuur heeft z'n vrouw niet eerder iets gemerkt dan toen Jan Iman drijfnat in de helikop ter werd binnengetrokken, de pet in de hand. En het eerste wat hij deed was tasten naar de doos sigaren die al even doorweekt was als de jaszak waarin hij zat. De Bezuyens troffen de groot vader en hun kinderen aan in de gastvrije woning van de familie TenhaafHanse, gelegen aan 's Sas bij Zierikzee. „Het leghok" werd dit huis genoemd naar de meer dan honderd geredden, die daar per helikopter werden afge leverd Na vijf jaren weet mevr. Tenhaaf zich de komst van Be zuyen nog goed te herinneren. Zij meende droog te wonen op het Sas maar toen Jan Bezuyen in haar kamer zijn lieslaarzen uitdeed stond ook deze bijna blank. En Be- woonplaats, maar is sindsdiens spoor loos. Een speurhond leidde de recher che destijds tot het Amsterdam-Rijn kanaal. Maar het jongetje had 'n ze kere watervsees en ging nooit eigener beweging naar een kanaal of rivier. Het was dus niet onmogelijk, datWim de la Parra door een onverlaat was meegelokt en in het bos vermoord. In deze richting dacht ook de poli tie, toen op 30 juli jongstleden de Zeister politie verwittigd werd van de lugubere vondst. Toen bleek, dat de moord onder de gemeente Drie bergen was gebeurd, werd het onder zoek door de rijkspolitie in die ge meente overgenomen. Op last van de substituut-officier te Utrecht, mr. J. J. Bredius, werd de wandelaar, die het stoffelijk overschot vond en de weinigen, die er verder ambtshalve van op de hoogte waren, een volstrekte geheimhouding ver zocht, respectievelijk gelast, in het belang van het onderzoek. Dit was te eerder mogelijk, daar de plaats, waar de stoffelijke resten werden aangetroffen, ligt op een tiental me ters afstand van een afgelegen fiets pad, dat slechts voor toeristische doel einden dient. Zekerheid dat het vermoorde kind in derdaad Wim de la Parra is, kon ech- t tot nu toe niet worden verkregen, daar geen kleding is gevonden op een enkele knoop na. De dader heeft dus kennelijk alle sporen zorgvuldig wil len verwijderen en alles meegenomen, wat bezwarend geacht kon worden of aanwijzingen zou kunnen geven. De politie staat dus thans voor de zeer moeilijke taak op grond van de schaarse aanknopingspunten te trach ten alsnog tot identificatie te komen. voelt de behaagdlijke warmte van een onderbroek die hij tweemaal om zijn middel moest binden. OMDAT RIJKSWATERSTAAT er voor gezorgd heeft, dat Schouwen en Duiveland weer op de Nederlandse landkaart voorkomen, woont het gezin Bezuyen nu weer in Ellemeet, waarin een klein plakkaat en een foto van 'n Zweeds landschap hen herinneren aan de hulp uit het buitenland. Het bedrijf van acht bunder is weer opgebouwd, al geeft de verzilte grond nog niet de zelfde opbrengst als vroeger. Het was in de Zweedse woning, dat burgemees ter Dalebout de gelukkige tijding kwam brengen, dat Janna en Daniël waren uitgekozen om het Nederlandse geschenk aan de werkers van de Expo te overhandigen. „Jan heeft het wel verdiend", zei vader Bezuyen. „Op het rapport van de landbouwschool te Zierikzee staan* negen negens en een acht!" Nu zullen zij 20 augustus aan de voet van de beiaard staan, vlak naast Ge rard de Trémiére. Er zullen natuurlijk dankwoorden gesproken worden, want dat hoort bij zulke plechtige gelegenr heden. Maar voor de grootste dank heeft de familie Bezuyen zelf gezorgd: in een stevige mand, waarmee mei) op Schouwen naar de markt trekt, zal moeder Bezuyen het Zeeuwse fruit overhandigen en de eieren van de ei gen kippen, die nu weer kakelend kun nen lopen op droge grond. Naast de familie staat de burge meester van Ellemeet en zijn vrouw, mevrouw DaleboutBoot en de secretaris R. F. van Wijck uit Scharendijke. De secretaris, die het verleden week nog druk had met de bewijzen van Nederlander schap in het kleine nood-raadhuis van Ellemeet, dat er hoe sym bolisch! als een bouwkeet uit ziet. Want op Schouwen-Duive- land zijn de draglines nog altijd bezig het zeezand van de klei te scheiden. Half over de foto's van de Bezuyens heen heeft de secre taris het stempel van de gemeente gedrukt: een eend die drijft op gol vend water. Vrijdag heeft hij de bewijzen persoonlijk afgegeven op Molenweg 148, met de boodschap „dat men ze goed moest bewaren" Maar al zou men deze bewijzen verliezen, een gezin als de familie Bez'yen heeft na hetgeen er in de rampdagen van 1953 is geschied niets meer nodig om te bewijzen dat het woont in de Lage Landen zuyen proeft nog het cognacje en in Nederland.

Krantenbank Zeeland

Zeeuwsch Dagblad | 1958 | | pagina 4