Ylissingen zet de toon Vrijheid wordt ook moeilijk Bedelen, stelen of sterven DANSEN OP DE GEHATE BERLIJNSE MUUR ZEEUWSE POPGROEPEN IN EEN BOEKJE Kind geneest sneller na narcose in bijzijn ouders Gertrudeke van der Maas: er is niks te koop. BERLIJN - De DDR staat op z'n kop. Vrije verkiezingen zijn beloofd. Voor het eerst. Vrij er reizen is al mogelijk. Voor het eerst. Op 10 november brak dan ook een waar volksfeest los. Toen werd DE MUUR van Berlijn echt opengebroken. Voor het eerst. Duizenden mensen persten zich bij de door gangen van Oost naar West. Ze dansten op die gehate muur. Huilend, schreeuwend, jui chend vielen wildvreemde Berlijners elkaar om de hals. Hier hadden ze jaren naar ge snakt. Ook in Zierikzee wipte Gertrudeke van der Maas (17) van pure vreugd voor de TV op haar stoel. „Als de naam DDR valt zijn mijn oren meteen gespitst", zegt ze. „Ik pen al 6 jaar met een meisje in Oost-Duitsland, 2 uur rijden van Berlijn. In de herfstvakantie ben ik er nog geweest, voor de vijfde keer. Mijn ouders hebben trou wens al veel langer een schrijfgezin. Zo besef ik heel goed hoe vrij we zijn. Gebrek Je kunt daar tegen 'niemand' zeggen wat je denkt, niet stemmen op wie je wilt. Er is overal gebrek aan. Zoals shampoo, tandpasta, bana nen, sinaasappels, chocolade. Koffie is er super duur. Je betaalt wel 28 Oost mark voor een half pondje. Als het er is. Dat nemen we dus allemaal mee als we erheen gaan. Zo'n bezoek kost best veel. Je moet ginds ook verplicht elke dag 25,- per persoon uitgeven. En er is niks te koop". Ze vertelt hoe haar vriendin uren buiten in de rij staat bij een kledingzaak. De wachtlijst voor een auto of telefoon is zo'n 13 jaar. Alles wordt door de staat bedild. En hou je kritiek maar stil. Je bent zo je baan kwijt, of je mag niet worden watje wilt. Gertrudeke: „Toch zal die nieuwe vrijheid nog moeilijk zijn, als het er echt komt. Ze heb ben daar immers nooit zelf iets op touw gezet, zelf iets beslist. De partij regelde het wel. Humor En met sommige dingen vind ik ze ginds zelfs beter af dan hier. Ze doen er alles samen, ze helpen elkaar. Het is er verschrikkelijk gezel lig, veel meer humor ook. Als je dan ziet hoe wij hier bezig zijn. Zo on- vriendêlijk vaak, zo iedereen voor zichzelf. En wat we afdanken en zo. Dan schaam je je ge woon. MANILA - Eind vorige maand ge beurde dan eindelijk wat al veel eer der gedaan had moeten worden: op 20 november ondertekenden alle landen van de Verenigde Naties de Conventie (verdrag) van de Rechten van het Kind. Daarmee kwam een einde aan der tig jaar bakkeleien over de vraag of kinderen het recht hebben op een menswaardige manier op te groeien. „Tussen de vijftig en honderd mil joen kinderen moeten zelfs dag en nacht op straat leven. En daar elke dag maar weer alleen of in een groepje het hoofd boven water zien te houden", zegt Carl Huybrechts, die elke week in de Telebingoshow van de KRO iemand gelukkig mag maken met honderdduizend gul den. „Miljoenen kinderen weten 's morgens niet of ze die dag iets te eten krijgen. Ze hebben geen dak boven hun hoofd, nauwelijks kleren aan het lijf, kunnen niet naar school en niet naar een dokter. Rechten Straatkinderen vind je in alle grote steden van de wereld, maar vooral in de arme landen. Soms hebben ze een baantje, maar meestal moeten ze bedelen of zelfs stelen om in leven te blijven. De grootste ellende die Carl Huy brechts ooit gezien heeft, zag hij op Smokey Mountain: „Smokey Mountain is de vuilnisbelt van Manila, de hoofdstad van de Fi- lipijnen. Elk kwartier storten vuil nisauto's er vers afval waar twaalf duizend kinderen alles uithalen dat nog een beetje bruikbaar is. Plastic bekertjes, blikjes, vieze lappen en zelfs etensresten. En alsof dat nog niet erg genoeg is, bouwen ze op die gigantische hoop vieze rottigheid van drek, uitwerp selen en half verteerde dode dieren hun huizen. Kartonnen dozen, afge dekt met een stuk gescheurd plas tic. Toen ik dat zag voelde ik me zo ver baasd, verdrietig en machteloos te gelijk dat ik er van moest braken. Het enige dat we nog kunnen doen is proberen die kinderen een heel klein beetje gelukkiger te maken. Het on dertekenen van de Rechten van het Hind vergroot in elk geval hun kan sen". The Donuts: lekkere oude rock and roll. MIDDELBURG - „Vlissingen is de muzikaalste stad van Zeeland," zegt Hubert Leeman. Hij is één van de schrijvers van een boekje waar in alle popmuzikanten van Zee land staan. In heel Nederland bestaan 30.000 bands. Zeeland telt ongeveer 100 groepen. De meeste komen uit Walcheren. Er zijn maar enkele bands die bekend worden op radio en televisie. „Een Zeeuwse band bestaat meestal kort," zegt Hubert. „Soms gaat een van de leden buiten Zee land studeren of werken. Dus zeg maar dag met je handje." Een ander probleem voor de Zeeuwse popbands is het optre den. Er zijn hier veel te weinig po dia". Er is een club opgericht om Zeeuwse bands te helpen: Het Zeeuws popoverleg. „Wij geven cursussen", zegt Hu- bert. „Bijvoorbeeld over reclame maken, festivals organiseren enz. Verder knokken wij voor geld. Dit jaar kregen we 20.000,- van de provincie om festivals te organise ren. Dat gebeurde in Oostburg, Vo gelwaarde, Scharendijke en Mid delburg". Vetkuiven Eén van de meest verse bands in Zeeland is The Donuts uit Vlissin gen. De band bestaat uit 5 jonge vetkuiven. Ze spelen lekkere oude rock 'n roll Rik Lingier van the Donuts: „Eerst zat ik in een drumband. Daarna werd ik drummer bij the Bobo's. Ik leerde mezelf gitaar spe len. Nu zit ik in the Donuts". In fe bruari komt deze kakelverse band op de t.v. Ze hebben veel voor kinderen op getreden. In jeugdhonken en clubs. „Het jongetje op de foto heet Bobby. Hij is onze mascotte", zegt Rik. „Wij zijn 5 vrienden: 2 loodsen, een kok, een lasser en een automon teur. We spelen puur voor de lol. Binnenkort gaan we onze eerste demo opnemen in een studio in Vrouwenpolder. Een demo is een reclamebandje van onze muziek. Dat bandje sturen we op naar zaal houders". „Vaak zijn er al erg jonge kinderen bezig met een bandje", zegt Hu- bert Leeman. „Die kunnen het bes te naar de muziekschool gaan. Daar kun je tegenwoordig als groep les krijgen in pop. Je kunt ook bellen met het Zeeuws Popoverleg (01180-82500). Hopelijk komen er na The Donuts veel nieu we bandjes bij". VLISSINGEN - Vanaf 1 januari 1990 komt er voor kinderen, die een nar cose moeten ondergaan een belang rijke wijziging in de ziekenhuizen van Middelburg en Vlissingen. Mevr. R. de Groot, directeur patiën tenzorg van de ziekenhuizen: „Ou ders mogen voortaan bij hun kind blijven, totdat de anaesthesist in de operatiekamer de narcose heeft toe gediend. En als het kind weer wak ker wordt, zijn de ouders er ook bij. Zo lijkt het voor het kind, of z'n ou ders niet zijn weggeweest. En dat neemt een heleboel onnodige angst weg." Amandelen In april begon startte in Middelburg een proef met de dagverpleging. Als de amandelen geknipt moeten worden of als er buisjes in de oren moeten, mag het kind dezelfde dag nog mee naar huis. Mevr.'De Groot: „Vooraf geven we schriftelijke informatie en tonen we een videoband. Dan weten de kinde ren en hun ouders, wat ze te wachten staat." De proef lukte uitstekend. Het ver plegend personeel en de artsen, vooral de keel, neus, oor- en kinder artsen, reageerden erg positief. „Ze merkten, dat de kinderen veel rustiger werden, makkelijker te ver plegen en dat de genezing van de kinderen beter verliep," zegt direc teur De Groot. Problemen Samen met de stichting 'Kind en Ziekenhuis' heeft zij zich erg inge spannen, om dit resultaat te beha len. Er waren natuurlijk ook problemen. Zo moest er in de dagverpleging een andere route worden gevolgd. Kin deren, die nog geholpen moesten worden, mochten de kinderen die al geholpen waren, onderweg niet te genkomen. „En ouders moeten speciale kleding aan," zegt mevr. De Groot. Want op de operatieafdeling mogen zo min mogelijk vreemde bacteriën ko men."

Krantenbank Zeeland

Provinciale Zeeuwse Courant katern Krullenbak (1981-1999) | 1989 | | pagina 1