ITHEATERI Een tovenaar met gezichten Decor moet zelfs in de bus passen Hé jij Een auto van acht mensen, en hij reed. Handen Licht Kaartje Eigenlijk ben ik mijn hele leven al clown Cursussen Palet DINSDAG 8 JANUARI 1985 „Je moet eens opletten als klei ne kinderen gaan spelen. Ze verzinnen van alles. Een stoel op z'n kant wordt ineens een auto. Een doos wordt een huis. Ze doèn eigenlijk hetzelfde als decorbouwers: ze passen de ruimte van het toneel aan aan het stuk." Aan het woord is Cora Mesman (35) uit Middelburg. Ze is nu bezig met het decor en de kle ding voor theater Dodd (Deur tje Open Deurtje Dicht) uit Middelburg. Dan moet je niet alleen leuke ideeën hebben maar ook tech nisch zijn: naaien, timmeren, lassen, schilderen. - Moet je er handig voor zijn? Cora: Ja, soms letterlijk han dig. Want ik hen nu bezig met twee grote handen van jute stof Dat zijn eigenlijk kostuums. Want je kunt ze aantrekken en erin rondlopen. Mar got Schotel <24) van theater Dodd: „Eerst zou Cora alleen de kostuums maken. Nu is ze ook bezig met het hele decor van blokken en schermen." - Hoe komt een theater nu aan een decorbouwster? Margot: „Dodd is de enige be roepsgroep in Zeeland. We zijn nu bezig met 'Dag met je hand je'. De voorbereidingen duren zeker een jaar. We proberen van alles." Ook het probleem van het de cor kwam aan bod. Daarvoor zochten we een goeie beroeps kracht. Zo kwamen we aan Cora Mes man". Cora: „Ik heb eerst de repetities van Dodd een paar keer beke ken. Daarna teken ik het decor. Als Dodd het goed vindt ga ik aan de slag. Ik moet met veel dingen reke ning houden. Het mag niet te duur zijn. Het moet makkelijk en licht zijn, want de acteurs moeten het decor zelf elke keer opbouwen. De ene keer in een grote gymzaal, de andere keer in een klein lokaaltje. Het decor moet zelfs in de bus passen". Margot: jEet eindresultaat is te bewonderen op 16 februari om 2 uur in het Middelburgs Theater. Dan komt er een kin derpremière. Dat is een soort feest. Na lang werken kan het toneelstuk voor het eerst ge speeld worden. Het kost niks en je krijgt limonade en snoep in plaats van sigaren en wijn". - Hoe kunnen de Zeeuwse kin deren nu naar jullie première komen? „Voor 1 februari een kaartje sturen met je naam en leeftijd naar: Theater Dodd, Arnelaan 37, 4335 TB Middelburg. Dan loten we uit de kaartjes. Als je geluk hebt krijg je van ons bericht terug". Zo niet, zeg dan maar dag met je handje. gedicht gedicht ge HÉ JIJ Hé stoere knul! Ze zeggen dat jij eigenlijk vol aardigs zit „hij lijkt wel grof en onverschillig maar ruwe bolster, blanke pit". en jij fijne meid ik hoorde dat jij thuis heel anders bent dan hier zo lief, behulpzaam en begrijpend geeft daar nou niet bepaald plezier. Hoe kan dat nou? Jij bent toch jij en niemand anders, is 't wel je kunt toch niet twee mensen zijn hé, denk eens na en wees jezelf! Marina van den Boogaart KRULLEBAK Leonardo Alalu is een clown tot in de puntjes van z'n tenen. Geen wit gezicht en rode neus. Geen ruitjesjas en flapschoe- nen om steeds over te vallen. Niet nodig. Hij leunt lekker achterover in een stoel die er niet is. Duwt een joekel van een olifant in een klein kooitje... Je ziet het ge beuren. „Eigenlijk ben ik m'n hele leven al clown," vertelt hij in zijn huis in Gent. „Toen ik nog in Argen tinië op school zat zeiden de leraren tegen m'n ouders: 'Het is een aardige jongen. Maar altijd grappen maken en to neelspelen. Hij past hier ge woon niet.' Ik moest van school af. Op straat Allerlei baantjes had ik: kran ten verkopen, karweitjes doen en zo. Tussendoor bleef ik wel 'optreden' met vrienden, op straat. Ik kon gewoon niet an ders. Maar als je me toen had gezegd dat ik een echte clown zou worden... Daar droomde ik zelfs nog niet van. Pas later, toen ik een jaar of twintig was en naar Europa kwam om te reizen. Om wat te verdienen speelde ik op straat. De mensen vonden het leuk en ik ook. Toen wilde ik meer." Op scholen in Spanje, Polen, Italië en Indië kreeg ik les in mime, pantomime, acrobatiek en zo. Maar het echte clown zijn, dat leer je alleen door op te treden," zegt hij. ,,Je hebt publiek nodig. Je kunt nog zoveel kunnen, maar als je de mensen niet kan laten la chen, kun je beter stoppen." Reizen Ongeveer de helft van het jaar treedt hij op. Vooral in de lente en de zomer is het hard werken en veel reizen. Als je ook zo beroemd bent... Gewoon thuis is hij een ander mens. Helemaal niet die gekke clown waar je wel om móet lachen. Maar heel vriendelijk, aardig en een beetje verlegen juist. Lacht zelf helemaal niet zoveel, geniet meer. Leonardo heeft geen echt vast programma. Hij improviseert elke keer opnieuw een prachti ge voorstelling bij elkaar. Kijkt enorm goed, luistert en be denkt alles ter plekke. Laat het publiek vaak meespelen. „Er lopen veel talenten rond," vindt hij. „Van elke twintig wel drie. Van wie eén zelfs heel goed is!" De taal is nooit een probleem. „Spelen en lachen kan overal ter wereld," besluit hij. Op het moment is hij voor een paar maanden in Spanje. Om op te treden, nieuwe dingen te leren en ook zelf lessen te ge ven. Eind komt hij naar Zeeland. Een echte, wereldberoemde clown. Wie meer over Leonardo wil loeten of wat geld over heeft om eens echt goed te lachen moet maar bellen naar Gent België 09-3291240126. Het licht gaat langzaam uit. Het geroezemoes in de zaal wordtl 'minder. Geruisloos schuift het gordijn open. Een paar felle spots! 'verlichten het decor. De komende uren zul je misschien vergeten waarf rje bent. Heeft de voorstelling je juist niet geboeid, dan blijf je del volgende keer misschien liever bij de tv. Die eerste keer is erg belangrijk. Natuurlijk kun je ook genieten van een** mooi of lollig stuk op de tv. Maar bijna altijd maakt het veel meer indruk alsi .'je er zelf bij bent, in de zaal. In Amsterdam staan op de Herengracht (nr.f 166-168) drie huizen vol met schilderijen van voorstellingen, decors, kos-\i /tuums, maskers, maquettes, miniatuurtonelen, affiches, sieraden, marionetten,1 stokpoppen, meubels, schminkkisten en pruiken, die allemaal iets met hettt Nederlandse theater te maken hebben. Dat theatermuseum is open van dinsdag® Jt/m vrijdag van 10.00 tot 17.00 uur en op zaterdag en zondag van 11.00 tot 17.00v^ .uur. Met een Cultureel Jongerenpaspoort (CJP) kost het maar de helft: 1,50.^ ledereen, die nog geen 26 is, kan zo'n paspoort aanschaffen. Dat betekent dat je flink^ wat korting krijgt bij allerlei theatervoorstellingen en musea. Als de theaterkoorts je eenmaal te pakken heeft, is dat mooi meegenomen! Terwijl Jan Woiffers in zijn atelier in Kapelle Stephan de Wijs onder han den neemt vertelt hij over zijn werk. Al 30 jaar werkt hij als beeldend kunstenaar en grimeur. „Eigenlijk was ik bezig met beeld houwen. maar in Rotterdam kwam ik terecht in het theater. Ik bouwde decors en maakte zelf kostuums, 's Avonds moest ik mee naar voorstel lingen." Hij was nog heel jong toen hij in de kleedkamers het werk van de gri meurs afkeek. Al gauw mocht hij helpen de acteurs 'in de grondverf te zetten'. „Beroepsacteurs schminken zich meestal zelf', vertelt hij. „Dat leren ze op de toneelschool in een paar lessen. De rest moet je toch leren door het vaak te doen". Er bestaat geen echte opleiding- voor grimeur/grimeuse. Wel worden er cursussen gegeven. De bovenverdieping van het atelier in Kapelle ziet er uit als een kleed kamer. Op een lange tafel zijn 10 helverlichte spiegels bevestigd. „Er mag geen schaduw op het gezicht vallen als je aan het schminken bent", legt Jan uit. Terwijl Stephan langzaam veran dert in een zwartharige tovenaar leert hij een paar belangrijke regels: "Het deel van het gezicht dat weg moet vallen wordt donker gemaakt. Gedeelten die juist meer naar voren moeten komen krijgen een lichtere kleur." Uit wel honderd verschillende kleu ren kiest Jan nauwkeurig de juiste. De rug van zijn hand gebruikt hij als palet. Met een penseel wordt de schmink dan op het gezicht aange bracht. De lijnen volgen de vorm van de zwierige wenkbrauwen. „Dit is een echte fantasiekop.., Je kunt zien dat Jan er met plezier aan bezig is. „Zo'n gezicht kun je niet twee keer precies hetzelfde maken." Iedereen die 'dat wil kan zeven avonden onder leiding van Jan Woiffers oefenen op medecursisten. Daarbij worden allerlei soorten pruiken, rubber en plastic hulpmid delen gebruikt. „Alles is mogelijk", zegt hij. „Won den. kale koppen, stoppelbaarden, littekens, noem maar op. Het is allemaal nep. maai- met de juiste belichting wordt het echt". Tovenaar Stephan knikt instem mend naar het onbekende gezicht in de spiegel. Zelfs zijn wipneus is verdwenen. ..Ik ben vanavond ruitewisser ge weest", zegt Stephan de Wijs 14) uit Vrouwenpolder. Zijn grote hobby is toneel. „Laatst moesten we een auto maken van acht mensen. De ene was wiel. De ander weer koplamp. En we kwa men nog vooruit ook. Ja. dat was lachen", vertelt Stephan. Elke vrijdagavond om 7 uur zit hij in De kuiperspoort Dat is een cultureel centrum in Middelburg. Daar krijgen ze met 16 mensen toneellessen van Pieter Koster en Marieke van Putten. Het is opval lend dat Stephan de enige jongen is. Stephan: „Ik denk dat veel jongens toneel raar vinden. Of ze durven het niet. Zoals ineens keihard gillen". Waarom doe jij aan toneel „Ik vond het altijd al leuk om de clown uit te hangen. Op m'n school. Toorenvliedt in Middelburg, deed ik vaak mee met toneel bij maandslui- tingen. Misschien dat ik later wel naar de toneelschool ga, via de havo". Wat doe je nu op zo'n avond? „Eerst je verlegenheid wegwerken, spieren losmaken, concentrerën, kleine scènes spelen. Dan drinken we iets. Door het dolle heen haal je je vriend erbij. Maar het ding is verdwenen. Je vriend vindt het zeer eigenaar dig. Hier moetje je dan uitredden". Om 9 uur is het weer uit met de pret. Nog even met z'n allen naar de disco. „Effe nakletsen". Daarna krijg je bijvoorbeeld deze opdracht: Je komt bij een winkel. Je ziet iets in de etalage. Te gek. Het einde. Maar de winkel is al dicht.

Krantenbank Zeeland

Provinciale Zeeuwse Courant katern Krullebak (1981-1999) | 1985 | | pagina 2