69 Jaargang ALGEMEEN NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR ZEEUWSCH-VLAANDEREN. Ata geb Vrijdag 26 April 929 No 8366 ABOPSNEMEfiTSPRUS: Eerste Blad Devrouw in de Maatschappij. m. BinnenTer Neuzen f 1.40 per 3 maanden Buiten Ter Neuzen fr. per post 1,80 per 3 maanden Bij vooruitbetaling fr. per post f 6,60 per jaar Voor Belgie en Amerika f 2,25, overiqe landen 2,60 per 3 maanden fr. per post Abonnementen voor het buitenland alleen bij vooruitbetaling. Dit blad verschijnt iederen Maandag-, Woensdaq- en Vrijdaqavond. II. De studie der vrouw. In de tweede helft der vorige eeuw werd het intellectualisme ten troon ver- heven. Gevolg: dat het onderwijs steeds hooger werd opgevoerd, en helaas moes- ten ook de meisjes het ontgelden, want door de breedere opleiding werden ook zij zelfbewuster. Zij begeerden de vrij- heid der jongens ook voor zichzelf, wenschten niet langer te staan onder het dagelijksch toezicht van de moeder, die voor haar nu eenmaal de vleeschwording scheen te zijn van alle behoudzucht. Door het aanvaarden van een betrekking bui- tenshuis meenden de jongere dames zich aan dit toezicht te kunnen onttrekken. De begeerde vrijheid zagen zij bij de jongens, zij bemerkten dat de opleiding der jongens deze tracht tot beter gesala- rieerde betrekkingen, en nu werd dus Khar ideaal: de jongens te evenaren. De- zelfde scholen werden dus bezocht, de meisjes vroegen toegang tot de universi- teiten en tot allerlei betrekkingen, die vroeger alleen voor jongere leden van het mannelijk geslacht open stonden. Verder zochten de meisjes het in het uiterlijk, in haar en kleederdracht, in jongensachtige manieren en uitdrukkingen, in rooken, lichaamsoefeningen, sport enz. Zelfs probeerden zij aan haar lichaam de man- nelijke lijnen te geven, waarvoor zij zich onderwierpen aan (soms voor de gezond- heid allerminst onschadelijke) vermage- ringskuren. Alles, wat de meiskes maar deed na- deren tot de jongens, was of heette mo dern. Daarbij voelden ze wel, dat zij met de flinke jongens toch nog niet op een lijn kwamen, maar dan werd alles nog maar forscher aangepakt. En zoo kozen vele vrouwen dan ook den een- zijdigen weg der mannelijke ontwikke- ling, die voor haar, juist door die een- zijdigheid, een weg beteekende vol door- nen, en gingen zij ver den weg op van het intellectualisme. De vrouwelijke natuur werd steeds meer onderdrukt en zij kwamen onmerk- baar tot steeds grooter eenzaamheid. Wat de vrouwen misten en wat zij meen den toch met alle geweld te moeten be- reiken, werd gekleed in het meer aan- trekkelijk pakje van ,,vrouwen-rechter". Zij wilden ios komen, zijn en blijven van de mannen, die haar tyranniseerden. En al deze vrouwen werden zonder uitzon- dering, wetend of niet wetend, bewust of veelal onbewust, de slachtoffers onzer cultureele ontwikkeling, die, althans wat de vrouw betreft,, en misschien ook wat den man aangaat, in zeer verkeerde banen was geleid. Nu stelt Prof. Kohlbrugge nog de mogelijkheid, dat dit offer, dat gebracht is. toch nog weer tot genezing en heil kan strekken, omdat langs dezen weg der reactie men zou kunnen komen tot het inzicht, dat de vrouw, ook als zij echt vrouw blijft en wezen wil, heusch geen minderwaardige behoeft te worden, maar wel degelijk gelijkwaardig mag heeten. Gina Lombeoso in haar boek: „De ziel der vrouw", heeft er op gewezen, dat het zoogenaamde onrecht, waarvan de vrouw het slachtoffer zou zijn, het gevolg is van iets diepers en noodzakelijkers dan een misbruik van macht of van sociale onder- drukking. Deze schrijfster is tot de over- tuiging gekomen, dat al het vermeende onrecht, waarover de vrouwen zich be- klagen, het gevolg is van de zeer bepaalde bestemminq der vrouw en van de ver- schillende neigingen, welke die bestem- ming in alien, zonder onderscheid, in het leven roept; in haar, die met nederigheid en trouw die besterrrming volgen en ver- vallen, maar ook in haar, die zich daar met trots tegen verzetten. Maar dit waren dingen, die men helaas niet wenschte te zien of te erkennen; men sloot de oogen voor de ,,erotiek" en voor heel het liefdeleven, en beweerde, dat de vrouw door mannelijke opleiding best met den man kon concurreeren en zijns gelijke zou kunnen worden. Veel moderne vrouwen dreef slit er toe om zich maar geheel aan de bestaande mannelijke op leiding te onderwerpen, waaraan zij dan de behoefte van haar eigen natuur ten offer brachten en zoo haar ziel lieten verdorren. Zij meenden, dat zij rijk zouden worden door den man na te stre- ven, doch zij werden in werkelijkheid arm aan de haar eigene typische eigen- schappen. Dit geheele streven is nu tot een systeem verheven, want immers, de mo derne vrouw beweert, dat de opvoeding de leemten in den aangeboren aanleg moet aanvullen, en dus den jongen meer moet ontwikkelen naar den gevoelskant en het meisje naar den verstandskant. Men denkt dus in ernst, dat men de natuur moet en kan corrigeeren. Bij de opvoeding der meisjes heeft men geheel naar dit stelsel gehandeld. Voor al die meisjes was maar een maatstaf: de maat- staf der jongens, en een tijdlang scheen niemand te zien, dat wat men, op dit standpunt redeneerde, minderwaardig noemde, niet berustte op minderwaardig- heid, doch op een anders-zijn, juist dat andere, waarin de vrouw zeer zeker de meerdere is van den man. Zoo hebben vele vrouwen zich meer en meer onderworpen aan de werk- en ont- wikkelingsmethode van den man, in plaats van juist een teqenwicht te gaan vormen tegen de eenzijdigheid, die ook mannen aankleeft. Nu is het zeker merkwaardig, dat niemand minder dan de door ons zoo her- haaldelijk geciteerde Prof. Kohlbrugqe, een man dus, die het weten kan, omdat hij schier dagelijks met vrouwelijke studenten in aanraking komt, het vol- mondig erkent, dat onze cultuur geen voordeel heeft getrokken uit deze eman- cipatie van de vrouw. De vrouw had, volgens dezen hoogleeraar, van zoo groo- ten zegen kunnen zijn, indien zij juist geheel vrouw ware gebleven. Naar Prof. Kohlbrugge's stellige mee- ning, is het dan ook in geen enkel op- zicht het verlangen geweest van eenigen man, die eenige vrouw deze richting zou hebben opgedreven. Want ook de meest aeleerde man wenscht dat heelemaal niet. Een man verlangt niet, zegt Prof. Kolh- brugge, en wij zeggen het hem uit eigen ondervinding volmondig na, een man verlangt niet, dat zijn vrouw hem in zijn studies zal helpen of die ook maar zal begrijpen. Een man verlangt een goede huisvrouw, met gezond en practisch ver- stand, die hem zoo liefheeft, dat zij het doel van zijn streven begrijpt en waar- deert. Dit is echter best mogelijk zonder schoolsche kennis. Merkwaardig is voorts zeker, wat de schrijver ons vertelt over een ontstaan van een zoogenaamd „derde geslacht". Dit zijn dan vrouwen, die mannelijk voelen, en mannen, die vrouwelijk voelen, die dan ook eigenlijk geen huwelijk be- geeren, en die ook niet begeerd worden, terwijl zij tevens voor een huwelijk totaal ongeschiKt zijn. Men vindt dit type het meest in de hoogere standen. Daar komt de mannelijk voelende vrouw veel meer voor dan de vrouwelijk voelende man, en wel om deze reden, dat de zenuw- degeneratie van het gezin in de eerste plaats de meisjes treft en haar opvoe ding in mannelijke richting wordt geleid. Van dit zoogenaamd derde geslacht mag men zich natuurlijk geen verkeerde lichamelijke voorstelling maken, zooals wel eens spottend geschiedt in humo- ristische bladen. Dit typische derde ge slacht ontstaat vooral door zoogenaamde „ontwikkeling" of „opleiding". Wel is het duidelijk, dat een in bovengenoemden zin tweeslachtig wezen zich anders zal gedragen en andere wenschen zal hebben dan een man of vrouw in den echten zin des woords. Er is nog iets anders, waarop gewezen dient te worden, en dat is dit, dat er zoo- veel vrouwen zich geschikt achten voor mannelijke beroepen, maar het daar- tegenover toch wel moet verbazen, dat geen enkele man een vrouwelijk beroep beqeert. Maar en natuurlijk is deze vraag bij onze lezers na de lectuur van al het IMGEZOMOE MEDEOEELIIGER. Benut het voordeel der prac- tische strooiflesschen en van den goedkoopen prijs. Laat dit beproefde Schuur- en Reinigingsmiddel in Uw keuken niet ontbreken. Alles blijft als nieuw door A.ta, het radical© Schuur- en Reinigingsmiddel)overal verkrijgbaar. fXUILLlT 01. door B. M. BOWER, Vervolg.) 60) Zij bleven staan en maakten nop qeen beweqing om hem te voigen. Bud deed Smoky zoo zwenken, dat hij ze in t qe- zicht kon zien en voelde ijveriq in dien geheimzinnigen cowbov's broekzak die aitijd dicht wordt gehouden door den riem van zijn kappen, en waar heel onderin id t aitijd dat zit, wat iemand zoekt. Zij d|en nieuwsgierig naar hem, terwijl zij .-slist weigerden zijn eigen levensbe- .Jhrijiving op zichzelf toe te passen en ver- wonderen zich blijkbaar waarom hij niet wegging. „Mier heb ik het." Bud haalde ein- delijk het politie-insigne voor den daq en begon het op te poetsen op de primitieve maar doelmatige manier van er op te spu- wen en het dan flirik op zijn mouwen te wrijven. Jullie bent wel buiten het graaf- schap Crater, maar wat doet dat er toe, jullie maakt je beiden schuldig aan verzet tegen een overheidspersoon en daarvoor gelden geen grenzen!" Hij had het in- s.gne op goed geluk op zijn jas gespeld, terwi;J hij speak en nu, voordat de twee u-C heseften wat zijn bedoelinq was, hed hij zijn revolver voor den daq qehaald en legde recht op hen aan. Bud was nooit banq voor het qerecht geweest. Hij had echter dadelijk spijt toen hij het onwillekeurig strak-worden van hun gelaatstrekken zap en de onmid- dellijke, niet uitgesproken achterdocht, en het verzet. die hun oogen angstig naar rechts en links deden gaan, voordat zij hun handen even ophieven. Zij mochten hem vertrouwen, van hem houden zoo- veel als zij wilden, toch was de verbor- gen antgst, om gepakt te worden, diep in hun ziel veriborgen; zoo diep, dat zelfs hij die niet had kunnen uitwisschen. Bud zap het en begon hartelijk te' ladhen. „Iik moet rnijn mensc'hen thuds toch la- ten zien. dat ik een gevolg heb," zeide hij. Jullie kunt niet weggaan, jongens, en ik ben van plan jullie tot aan het eind van den toclht met mij mee te nemen, nu jullie eenmaal op weg bent." Hij keek ze scherp aan, zag dat zij nog halsstarrig bleven en haalde even diep adem om openlijk de be- zwaren, die zij hadden te weerleggen. „Kom, wij hebben in de Sinks meer ach- tergelaten dan wat angstzweet," zeide hij gekscherend': „bijvoorbeeld een paar sleclhte namen. Jullie bent twee trouwe vrienden van mij en verduiveld, Mari anne zal jullie graag zien, als zij daar is. Is zij er niet, dan zullen wij misschien heel lang romd moeten rijden om haar te vinden.Wat er ook gebeure, ik heb jullie noodig. Hij keek van den een naar den ander, snoof even en voegde er toen on- geduldig bij: ,,kom, stijgt op en blijft daar niet staan als een paar idioten!" Waarop Jerry eerst zijn hoofd schudde, als bewijs, dat hij t niet met hem eens was, daarop gedwongen lachte en toen Ez'die zco'n duw in de richting van zijn paard gaf, dat de jongen languit op den grand viel. ,,Nu laten wij dan maar toegeven, het is goed dan maar ik wou dat je dat insigne verloor! zoo gaf Jerry zich over terwijl hij de teugels over het hoofd van zijn paard wierp. „Een qelhoornde paid is een goede naam voor je, gezien de manier, waarop je daar tusschen de stee- nen rondkrabbelt, riep hij den knaap toe: ,,Heb je ooit een mooier zonsondergang gezien? Ik nooit!" Ik weet niet hoe zij over den zons ondergang dachten. Hij was schitterend, met vele zachte kleuren, die overgingen in onnoemelijk veel tinten en sdhakeeringen, daarbij kwara het gezang van de voqels in de boschjes waar zij langs reden. Smo ky, Sunlisch en Stopper liepen vluq voort, met de ooren strak naar voren, hun hoof- den opgeheven, met begeerige oogen de bekende plaatsen opnemend, die hun reeds den stal deden ruiken. Bud's hoofd was ook opgeheven, zijn oogen keken ook hier en daar en rust-ten met stiille qeneqen- heid op diezelfde bekende punten, die hem spraken van zijn tehuis. Gaarne had hij de teugels van Smoky wat meer gevierd en met zijn klein geleide in galop naar de kralen gereden, ware zijn hoop niet gaan wankelen en ware hij niet huiverig ge weest om de werkelijkheid onder de oogen te zien. Indien iemand het hem toen ge- vraagd had, geloof ik, dat Bud zidhzelf voor een lafaard zou uitgemaakt hebben. Zcolang hij nog niemand van zijn men- schen gesproken had, kon hij nog aitijd ■hopen, dat Marianne daar was en behoef- de hij ook nog niet te vernemen, dat zij niets van haar afwisten. Maar zooals Bud nu eenmaal was, probeerde hij zijn angst door een grap te vexibergen. ,,W^ii zullen ze ni'l bes'u pen". zeide hij tot Eddie en Terry, toen hij de daken van het ouderlijk huis en de stallen in 't zicht j kreeg. „Kijk, hier ben ik nu groot ge- I bracnt, jongens; en over een paar minu- ten zullen jullie het dapperste moedertje zien, dat er op aarde bestaat en den beste vadervoegde bij er bij, het laatste oivenbli)tsel van zijn Schotste koppigheid overwinnende. ,,En Zus hoop ik ook," zeide Eddie verlangend: „Q, ik hoop erg, dat zij hier zal zijn." j Noch Jerry, noc'h Bud -aven hem eenig antvvoori'; maar opeens hief Smoky zijn hoofd hoog op en Bet een schel gehinnik hooren, dat door een paard in een van de kralen luid klinlkend beantwoord werd. ,,Hoor eens! Dat lijkt wel het geluid van Boise!" riep Eddie uit, terwijl hij in de stijqibeugels gir.g staan, om te luisteren Bud werd eerst bleek, toen vuurrood. ,,Spreek niet zoo hard," fluisterde hij, Smcky een weinig inhoudend. Er is slechts een reden waarom het hart van een jongen man zoo bonst als Bud's hart cp dat ooqenblik bonsde. Jerry keek hem aan, haalde diep adem en beet peinzend op zijn lippen. Het is mogelijk, dat Jerry's hart op dat oogenblik niet geheel normaal klcipie, maar dat zou niemand ooit te we ten komen. Zij reden langzaam naar een punt, dicht bij den hoek van den stal en daar liet Bud de twee stilstaan door het omhoog houder van zijn hand. Bud beefde wel een we? niq maar hij nlimlachte toch ook. Edidic grinnikte openlijk; Jerry's gelaat was da van een good pokerspder het liet niet: merken. In een groepje, met de rugqen naar he- tcegeke^'d stonden drfe menschen: r'lar.ne, Bid's moeder en zijn vader. Bo! P-rn e hield Boise bii den teunel vast e de twee vrouwen streken over den brui- - vorige reeds opgekomen moeten dan Inu ineens alle universiteiten maar weer voor de meisjes worden gesloten? Dit zou natuurlijk groote dwaasheid zijn, want men kan op die wijze de beweging, die tot dit alles leidde, toch niet stuiten. Tevens mag er ook niet worden gestreden tegen het verlangen van de meisjes om te komen tot zelfstandigheid door zich te bekwamen voor allerlei betrekkingen. Alleen de gekozen richting is verkeerd geweest. "Wij laten hier iemand van het gezag van Prof. Kohlbrugge qraag zelf aan het woord, als hij zegt: Ilk betreur het, dat de meisjes haar gelijkwaardig- heid willen toonen door een mannelijke opleiding en mannelijke betrekkingen te begeeren, welk streven bij het roemen der verkregen resultaten telkens voor den dag komt. Ik acht de maatstaf verkeerd. waarmede de vrouw zichzelf meet. De vrouw had van de overtuiging moeten uitgaan, dat zij niet minderwaardig, maar anders is." Daarom bestrijdt deze schrijver slechts wat hij noemt ,,het man nelijk karakter der vrouwenbeweging". Van groot belang achten wij voorts, wat deze schrijver heeft aangevoerd ten betooge, dat het overwegend intellectueel karakter van de studie niet past bij de vrouw, als zij is die zich mag en behoort te zijn. Want de studie vervormt het karakter in te sterk mannelijken zin. Het ontledende denken, de opgedane theo- retische kennis gaan haar nu als een man beheerschen. Zuiver vrouwelijke eigen- schappen, als taet en intuitie, overgave b.v. aan man en kind, treden terug. En Prof. Kohlbrugge blijkt over heel den gang van ons onderwijs van tegenwoor- dig niet zoo best te spreken te zijn, als hij zegt: ,,Het onderwijs dresseert wel, zooals men een paard dresseeren kan, om op zijn achterste pooten te loopen of een orang-oetan kan leeren fietsen, maar het verhoogt ons gezond verstand niet, neen, het benadeelt dit veeleer". Alle vrou wen, die volgens onzen schrijver leiding hebben gegeven aan geniale mannen, hadden niet veel meer dan haar aange boren gezond verstand, maar dit dan ook goed ontwikkeld. Het lot van de geleerde vrouw wordt helaas liefdeloosheid. Studie is zelfs voor heel wat mannen noodlottig, omdat zij zoo licht het echt-menschelijke doet verdorren. Daarom vallen ook bijna steeds de academisch-opgeleide leeraren zoo tegen als paedagoog, en staan zij niet zelden verre ten achter bij onderwijzers. Wie nu van een meisje een goede stu- dente zou wil maken, vernietigt in haar systematisch het echt vrouwelijke. En vooral deze uiting van den ons zoo sym- pathieken professor verdient voile over- weging: ,,De meisjes, die ik als hoog leeraar de besten acht, zijn voor mij als man de minst sympathieken". Vrouwen moeten dus niet studeeren. al mogen zij zich zeker ontwikkelen. De taak, de eerste taak, van de vrouw is deze, dat zij er voor zorgt, dat de man. productief zij en blijve, en dat de vrouw. door de zielkundige zijde van zijn werk te kennen, hem met raad en daad steune en zoo zijn productiviteit nog verhooge. De ware, voor het leven bruikbare men- schenkennis en ook alle noodige maat- schappelijke kennis verkrijgen wij niet uit of door wetenschappelijke of godsdien- stige dogma's, maar zij worden geboren uit zelfkennis, uit liefde tot en uit con tact met menschen. Daarom is dan ook nen neus van het paard, dat onrustig heen en weer bewooq, en nu en dan onqedul- dig het hoofd in den nek gooide. --Hij doet niet als een paard, dat zoo'n langen tocht achter zich heeft," merkte Bud's moeder bewonderend op. ,,U moet al een heel moedige kleine paardrijdster zijn, en ook verder in alles een heel moe- dig vrouwtje. Buddy had u daarvoor niet mogen sturen enkel om mij dat geld te brengen, als een looper bij een banki Maar ik ben toch blij, dat hij het deed! En ik wou, dat u er in toestemde om te blijven zulk een muziekmiddaq heb ik niet ge- had, sinds Buddy ons verlaten heeft. U zoudt hier bij ons kunnen blijven en u be kwamen voor concertzangeres, zooals uw plan is. Ik ben maar een oude vrouw op een hoeve met een afgedragen zonmehoed op maar ik heb mijn Buddy les gegeven en hebt u hem wel eens gehoord ,,Een oude vrouw met een afgedragen zonnehoed op o, hoe kunt iu dat zeg gen? U is de kranigste vrouw van de lebeele wereld!" Marianne's stem werd ujna door tranen verstikt toen zij dit ver- <1 aarde. ,,Ja ik heb hem hooren spe- en uw Buddy, maar ,,Dit is wel de vreemdste manier, -die ik ooit geizien heb, om een paard te koO'P te comen aanbieden," voegde Bob Birnie iier drc-ogjes aan toe, over zijn baard >trijkend terwijl hij naar de twee vrouwen ceek. ,,Het zal ons heel aangenaam zijn lis je wilt blijven meisje; maar je hebt mij jevraagd een prijs voor dit paard te noe- nen; nu zou ik eerst graaq een paar vra- 'en willen doen. Hoe sue] zeg je, dat hij jeloopen heeft?" j—BsrasaaMi jiK-a-. NEUZENSCHE COURANT Eenig Importeur E. Ottermann Co'« Handel Mij.. Amsterdam FabriUnte: Henkel Cie. A. G.. Dusseldorf (Slot volgt.)

Krantenbank Zeeland

Ter Neuzensche Courant. Algemeen Nieuws- en Advertentieblad voor Zeeuwsch-Vlaanderen / Neuzensche Courant ... (idem) / (Algemeen) nieuws en advertentieblad voor Zeeuwsch-Vlaanderen | 1929 | | pagina 1