ALGEMEEN NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR ZEEUWSCH-VLAANDEREN. No. 6588. Donderdag 27 September 1917. 57e Jaargang. M. De Oorlog. ABONNEMENT: ADVERTENTIfiN BINNENLAND. Telefoon 25. Bit Blad YerscfeijBt Maandag^, Woensflag- en VrijdagaYOBd, aitpzonderd pp Feestdagen, fcB de Firma P. J. YAH DE SAKDE te Ter Naazen. I KTJILL IST 0K. per 3 maanden binnen de stad 1.—Franco per post voor Nederland 1.10. §s| vooruitbetalingvoor Belgie /1.40, voor Ned.-Indie en Amerika /1.65. s* overig Buitenland 2. gen abonneert zich bij de Uitgeefster, of buiten Ter Neuzen ook bij alle Boekhandelaren, Postdirecteuren en Brievenbushouders. Van 1 tot 4 regels 0,40. Voor elken regel meer 0.10, Bij directe opgaaf van driemaal plaatsing derzelfde advertentie wordt d$ prijs slechts tweemaal berekend. Grootere letters en cliche's worden naar plaatsruimte berekend. Handelsadvertentien bij regelabonneinent tegen verminderd tarief. Inzending van advertentien voor 1 uur op den dag der uitgave. TWEEDE KAMER. De Kamer heeft Dinsdag de voorstellen betreffende de Grondwetsherziening in 2de lezing aangenomen; de kiesrechtparagraaf met 71 stemmen voor en 2 tegen (die van de heeren Van Idsinga en Bichon van IJssel- monde); de onderwijsparagraaf met alge- meene stemmen en de additioneele artikelen met algemeene stemmen, behalve die van den heer Van Idsinga. Spoorwegverkeer. Van „betrouwbare zijde" vernam de Maasbode, dat bij de spoorwegmaatschap- pijen het voornemen bestaat, binnenkort de reizigerstreinen alleen uit voertuigen 3e klasse samen te stellen. In een rijtuig van laatstgenoemde klasse kuranen niet alleen meer reizigers vervoerd worden. dan in een wagen der andere klassen, waardoor dus de treinen lichter en het kolenverbruik min der zou worden, maar men hoopt hierdoor reizigers, welke louter voor him genoegen op reis gaan, at te schrikken. De spoorwegen en de kolennood. Naar aanleiding van het bericht van de Maasbode over het stopzetten van het ge- heele spoorwegverkeer, schrijft het Nieuws van den Dag: Naar men ons mededeelde, zijn de voor- raadcijfers geheim; buiten den generalen staf mogen die aan niemand worden mede- gedeeld. Een feit echter is, dat de voorraden ge ring zijn en dat, bij voortduring van de stagnatie in den ko®lenaanvoer, naar nieuwe bezuinigingen moet worden uitgezien. Tot een opmaken van den voorraad, als de Maasbode wilde doen uitkomen, zou na- tuurlijk nooit worden overgegaan. Doch nadere inkrimping van den dienst wordt wel in uitzicht gesteld, indien het uit- blijven van nieuwe kolenzendingen aan- houdt. Allereerst zal zich-die dan doen ge- voelen voor het goederenvervoer. Zooals wij vernemen, is besloten met in- gartg van Woensdag het goederenverkeer telkens des Woensdags geheel stil te zetten. De goederendienst is dus des Woensdags dezelfde als des Zondags. De Donderdag zou bij deze nieuwe regeling ov^reenkomen met den Maandag; de Vrijdag met den Dins dag. Het verkeer te water zal meer dan tot nog toe de spoorwegen van haar goederen vervoer moeten ontlasten, hetgeen echter ook daar wel op moeilijkheden zal stuiten, gezien de stagnatie in de vaart van motor- en stoombooten. Mocht ook deze maatregel nog niet vol- doende zijn, dan zal overgegaan worden tot nog ingrijpender beperking van het goe derenvervoer op de spoorwegen en boven dien tot verdere inkrimping van het perso- nenvervoer. De kolenvoorziening is thans zeer gering; wat nog aankomt is gruis en een geringe h'oeveelheid Hollandsche kolen, doch daar- mee kan het huidige verkeer niet worden onderhouden, nu de treinen bovendien zeer lang en zwaar zijn. Er staat ons dus waarschijnlijk een na- DOOR H. RIDER HAGGARD. 57) Door Nehushta ondersteund, wankelde Marcus eenige stappen voort, tot aan de deur. Op den drempel begaf zijn kracht hem, want hij was ook aan de knie ge- wond. „Ik kan niet," kreunde hij en viel op den grond. Nehushta met zich sleepend, zoodat zijn harnas tegen den grond klet- terde. De schildwacht hoorde het geluid, en riep zijn makker toe, hem de lantaarn te geven. In een oogwenk was Nehushta weer overeind; zij greep Marcus bij den rechter- arm en begon hem door de opening heen te trekken, terwijl Mirjam, met den rug tegen de steenen deur, om het dichtvallen te beletten, tegen zijn voeten duwde. De lantaarn verscheen om den hoek van fjt het vernielde metselwerk. „Het geldt ons leven!" zeide Mirjam, en Nehushta trok zoo hard zij kon aan het zware, machtelooze lichaam van den ge- vallen man. Het ging langzaam; als dat licht op hem viel, was alles verloren. In een oogwenk was Mirjam's besluit geno- 'dere beperking van de spoorwegdienstrege- J ling te wachten. Boeren gestraft. Als gevolg van gepleegde fraude is door een 5tal boeren te Venray bericht ontvan- gen, dat zij binnen enkele weken hun ge- heelen graanoogst moeten uitgedorscht en ingeleverd hebben. Een tegenspraak. Naar het Bureau voor Mededeelingen in- zake voedselvoorziening meldt, is de voor- stelling, die de Telegraaf in haar avondblad van 21 dezer heeft gegeven omtrent de in ons land beschikbare voorraden veel te gun- stig. Onjuist is, dat wij zoodanige graanvoor- raden hebben, dat tot Mei 1918 op voldoen- de brood kan worden gerekend op den voet als thans beschikbaar wordt gesteld. Even onjuist is, dat de thans aanwezige rijstvoor- raad tot Maart 1918 zou strekken. Ook ten aanzien van zuivelproducten en rundvleesch is de toestand anders dan in bovengenoemd blad wordt geschetst. Nog f 200.000.000 naodzakelijk. Spoedig zal een wetsontwerp verschijnen waarbij de distributie van levensmiddelen wordt uitgebreid. De 80 millioen gulden, toegesfaan voor de distributie in 1917, zijn ontoereikend ge- bleken. De Minister van Binneril. Zaken heeft destijds in de Tweede Kamer verklaard, dat de Regeering het bedrag van 80 millioen gulden zou beschouwen als een grens, waar- binnen zij voor het loopende jaar moest biijveii en dat die grens alleen bij zeer bij- zondere omstandigheden zou worden over- schreden. In dat geval zou een aanvullings- begrooting worden ingediend. Dit nu zal ge- schieden, aangezien de Regeering in de nij- pende omstandigheden van het oogenblik aanleiding vindt gedurende het laatste kwartaal van 1917 de distributie uit te brei- den. Anderzijds zijn ook de onkosten hoo- ger gebleken dan vermoed werd. In verband hiermee zal voor 1918 een zeer aanzienlijk bedrag worden aange- vraagd. Eerstens toch is de kostprijs van ver- schillende producten veel hooger dan verle- den jaar. Vervolgens zal Minister Posthuma ge volg geven aan toezeggingen om ook schoe- nen, wol, sajet, kleeren enz. beschikbaar te stellen. En eindelijk zullen nog andere le vensmiddelen en huishoudelijke artikelen tegen goedkoope prijzen worden gedistri- bueerd. De Tel. kan ook verzekeren, dat binnen kort een bedrag zal worden aangevraagd, dat niet ver van de tweehonderd millioen gulden zal blijken. De voederschaarschte. Van de 8 millioen kippen heeft men er slechts 20.000 als fokdieren kunnen aanwij- zen, zoodat slechts 1 kip op de 400 op re- geeringsvoer zal kunnen blijven hopen. De pluimvee-voedercommissie heeft ook voe- der aangevraagd voor den Konijnenfokkers- bond, doch een gunstig antwoord is nog niet ingekomen. Ook de kanarieliefhebbers zitten zeer in noad. De Toewijzingscommis- men. Met alle kracht wierp zij de deur wijd open, en terwijl Nehushta trok, sprang zij vooru.it, in de schaduw van den muur blij- ve-nd. De wacht met de lantaarn kwam haastig binnen, struikelde over een lijk dat in den weg lag en viel op de knieen. Mir jam hield den sleutel in de hand, en toen het licht op haar viel, sloeg zij met het stuk ijzer naar de lamp, zoodat die brak en uit- ging- Toen wilde zij de vlucht nemen, want zij wist, de steen zou vanzelf dichtvallen. Helaas! het was onmogelijk, want de man stak zijn armen uit, greep haar om het mid- del en hield haar vast, terwijl zij luid om hulp schreeuwde. Mirjam worstelde, sloeg hem met het ijzer en stompte hem met de linkerhand, doch te vergeefs, tegen de kracht van den man was zij machteloos. Daar hoorde zij den doffen slag van de dichtval- lende deur, en zelfs in haar wanhoop ver- heugde zij zich, wetend, dat die niet geslo- ten kon worden, zoolang Marcus op den drempel lag. Zij staakte dus haar nuttelooze worsteling, om haar gedachten te verzame- len. Marcus was in veiligheid; de deur was dicht, en kon van de andere zijde niet ge- opend worden, eer er een ander ijzer ge- bracht werd; de wacht had niets gezien. Doch haar vlucht was onmogelijk gewor- den. Haar werk was verricht; zij kon nog slechts een ding doen zwijgen en het ge- sie voor veevoeder zal den konijnenhouder en kanarieliefhebber waarschijnlijk totaal teleur moeten stellen. Vet. Uit Den Haag wordt aan Het Volk ge- meld: Naar verluidt, zullen er maatregelen in- zake het vet worden genomen in dier voege, dat in het algemeen het slachten wordt ver- boden en alleen wordt toegestaan, op voor- waarde, dat het losse vet aan de Regeering wordt afgedragen tegen een bepaalden prijs. Dit geldt voor het vet van alle dieren, zoo- wel van runderen en schapen als van paar- den en varkens. Het vet zal worden gesmol- ten en geheel op dezelfde wijze behandeld lis het tegenwoordige bak- en braadvet. Op deze wijze rekent men er op, met het vet, dat de Vleeschvereeniging nog heeft van de vroegere inzouting en met de voorraden, die bij particulieren in beslag genomen zullen kunnen worden, in staat te zijn het rantsoen van bak- en braadvet te verdubbelen. Daaruit volgt dus, dat voor niemand, rijk of arm, voortaan.meer vet verkrijgbaar zal zijn. Plattelandsbewoners, die hun eigen varkens hebben, mogen het.vet daarvan behouden, maar zijn verplicht aangifte van het slach ten te doen bij den burgemeester, zoodat zij dan geen vetbons krijgen. Als men onver- hoopt niet de vereischte hoeveelheid vet kan krijgen, vindt er aanvulling plaats met boter, die in het vet wordt verwerkt. DE ALGEMEENE TOESTAND. „Achter de plaats", zoo schreef de N. R. Crt., „waar bij de inneming van Riga het front der Russen doorgebroken is, hebben dezen zich opgesteld in een scherpen hoek, waarvan de beenen ongeveer bij Segewoldt (aan den weg van Riga naar Wenden) sa- menkomen. Van daaruit loopt het eene been van den hoek lichtelijk Zuidwaarts naar de kust van de Oostzee. Het andere gaat over Nitau, Moritzberg en Friedrichstadt naar het Zuiden. Een Duitsche strijdkracht, die dit front in zijn tegenwoordigen vorm over zijn geheele lengte zou aanvallen, zou daardoor zichzelf in een eenigszins omvatte positie begeven. Bij voortzetting van het offensief zou der- halve als inleidimg een aanval tegen de Rus- sische vleugels te verwachten zijn, in het bizonder tegen de stellingen, die de Russen nog stroomopwaarts van Friedrichstadt aan de Duna bezet houden." De Duitschers hebben hun offensief nu voortgezet en inderdaad zijn zij hun actie begonnen met een aanval tegen de stellin gen, die de Russen nog stroomopwaarts van Friedrichstadt aan de Duna, juister gezegd, voor de Duna, bezet hielden. Reeds is de linkeroever der Duna tot Li- wenhof door de Russen ontruimd. Liwenhof ligt, langs de rivier gemeten, een 25 kilo meter stroomopwaarts van Jacobstadt en ongeveer tweemaal zoover van Dunaburg (Dwinsk). Of het sterke Dunaburg, de Noordelijke hoekpeiler van het Russische verdediginigsfront, nu ook eerlang door de Duitschers zal worden aangevallen, is nog niet zeker. Maar al geschiedt dat ook, dan I blijft toch voorloopig nog de vraag open, of we hier hebben te doen met een plan om diep in Lijfland en in Witebsk door te drin- gen, dan wel met het beperkter oogmerk om door de verovering van de Dunalinie, de verdediging van het gewonnen gebied te waarborgen. Op het Westelijk front is de toestand on- veranderd gebleven. Zooals te verwachten was, heeft het ant woord der centrale mogendheden aan den Paus een lawine van beschouwingen ont- ketend. Het feit, dat de Duitsche en de Oosten- rijksche regeering zich hebben verklaard als tegenstanders van het militairisme en ais voorstanders van het scheidsgerecht en be perking van oorlogstoerusting, heeft blijk- baar wel eenigen indruk gemaakt. De En tente strijdt verder, omdat zij den oorlog winnen wil en zij wil den oorlog winnen op- de staten, waarmee zij oorlog voert, dat* zijn Duitschland en zijn bondgenooten. Zij heeft echter altijd de kunst verstaan, deze eenvou- dige en voor de hand liggende zaak op een bizondere en aanlokkelijke wijze uit te druk- ken. „De democratic zet, ten behoeve van de kleine maties, den strijd tegen het militai risme voort", is maar een van de manieren, waarop men dat feit op aantrekkelijke wijze kan formuleeren. Nu de centrale mogendheden- zich tot voorstanders van de ontwapening hebben verklaard, zal het wellicht dienstig worden gevondcn (de pcrsbesehouwingen wijzcn in die richting), wat meer nadruk te leggen op een andere formule: „met deze Duitsche regeering geen vrede", hetgeen weer een an dere manier is van te zeggen: wij vechten verder. En waarlijk, nu de Paus van de Entente in het geheel geen antwoord schijnt te zul len krijgen, is de kans gering, dat hij aan leiding tot een nieuwen stap zal kunnen vin- den. Hoe kan hij zoeken naar het gemeen- schappelijke in de antwoorden, die zijn voorstel krijgt, als van een zijde het stilzwij- gen wordt bewaard? Dit is overigens een zeer secure manier, om onderlinge oneenig- heid tusschen de entente-mogendheden over het antwoord uit den weg te gaan. Zou men te Berlijn, en Weenen soms reeds heb ben geweten, dat de entente toch niet zou antwoorden en zich ook daarom zooveel mogelijk op de vlakte hebben gehouden? Hoe kan de Paus in deze omstandigheden grond vinden, om naar verdere precise'ering te vragen? Ongetwijfeld is dus de formule „er wordt geen vrede gesloten met deze Duitsche en met deze Oostenrijksche regeering", juist, doch onvolledig. Deze Fransche enz. re geering zal met de Hohenzollerns en de Habsburgers geen vrede sluiten. Maar er is ook in de regeeringen van Frankrijk, Ita- lie, Engeland enz. op den duur een veran- dering mogelijk. DUITSCHLAND EN ARGENTINIE. De regeering ran de Argentgnsche Re- publiek heeft betreffende het geval-Von Luxburg niet met zich Iaten soli en en aaa heim bewaren. Mannen met fakkels kwamen den toren binnen. Haar rechterhand, waarin zij het ijzer hield, was vrij, en opdat het niets z"ou verraden, wierp zij het werktuig naar die zijde van het marktplein, waar het meeste rottende hout, steenen en vuil uit de vo- gelnesten lagen, toen bleef zij stil staan. Zij waren vlak bij haar, Caleb vooraan. „Wat is er?" riep hij. „Ik weet het niet," antwoordde de schildwacht; „ik hoorde een geluid als wa- pengekletter en liep naar binnen. Toen sloeg iemand mij de lantaarn uit de hand, een sterke kerel, met wien ik gevochten heb, ofschoon hij er met zijn zwaard op los sloeg. Kijk maar, ik houd hem stevig vast." Zij hielden de fakkels in de hoogte, en zagen een rnooi, ontdaan meisje, klein en teer van gestalte, waarop zij luid begonnen te lachen. „Een sterke kerel, jawel," zeide er een. „Wel, het is een meisje! Roept gij altijd de wacht erbij, als een meisje u beetpakt?" Eer hij nog had uitgesproken, riep een ander luid: „De Romein! De Prefect is weg! Waar is de gevangene?" En met een kreet van toorn begonnen zij de ruimte te doorzoeken, zooals een kat zoekt naar de muis, die haar ontsnapt is. Alleen Caleb bleef staan en staarde het meisje aan. „Mirjam!" zeide hij. „Ja, Caleb," antwoordde zij bedaard. „Dat is een zonderlinge ontmoeting, niet waar? Waarom breekt gij in mijn schuil plaats in?" „Vrouw," schreeuwde hij, doi van woede, „waar hebt gij den Prefect Marcus verbor- gen?" „Marcus?" vroeg zij; „is die hier? Dat wist ik niet. Wel, .ik za_g een man uit den toren wegloopen. Misschien was hij dat wel. Loop hard, dan vangt gij hem misschien nog." „Niemand heeft den toren verlaten," viel de andere schildwacht in. „Grijp die vrouw, zij heeft zeker den Romein ergens verbor gen. Grijp haar en zoek overal." Zij grepen Mirjam, boeiden haar, en be gonnen den muur langs te loopen. „Hier is een trap," riep een man, „hij is zeker naar boven gegaan. Komt, vrien den!" Zij namen fakkels mee, en klommen de trappen op, tot boven aan, doch vonden niemand. Toen zij weer beneden kwamen, klonken er trompetgeschal en luid ge schreeuw. „Wat gebeurt er nu?" vroeg er een. Een officier verscheen aan de opening in den toren. „Maak dat gij weg komt!" riep hij. Duitschland een nota met een ultimatum gezonden, waarover het parlement eerst is geraadpleegd. Daar sprak de Minister van duitenlandsche Zaken er zelfs van tot de uiterste maatregelen over te gaanjzoo noodig zullen ook wij onze soldaten zenden." Die krijgshaftige woorden werden in de lamer zeer toegejuicht. Dat er onder de arbeiders een minder oorlogszuchtige stem ming heerscht, kan wellicht worden opge- maakt uit een telegram, meldende, dat de werklieden aan alle Argentipnsche spoorwegen hebben besloten tot 'n algemeene staking, die 25 September zou beginnen. Of er evenwel tusschen dit besluit en de oorlogs zuchtige stemming in het parlement verband jestaat, valt uit het telegram niet tebeslissen. Met dat zenden van soldaten zou het wellicht nog niet zoo'n vaart geloopen lebben, maar he&feit, dat in de Argentijn- sche havens "Dwitsche schepen liggen, die natuurlijk bg e^n eventueele oorlogsver- daring direct ingepikt zouden worden, zal zeker niet zonder invloed op de stemming in regeeringskringen zijn geweest. Intusschen, het schijnt dat Duitschland nu eindelijk vindt, al genoeg vijanden te lebben, want het ultimatum is beantwoord met een officieele nota, waarin de Duitsche regeering voldoening geeft, verklarende, dat ook bij haar Yon Luxburg niet meer //per sona grata" is, dat zij het gebeurde zeer betreurt en dat de telegrammen slechts Luxburg's persoonlijke meening gaven en geen invloed op de besluiten en beloften der Duitsebe regeering hebben gehad. Die arme graaf is dns als de bok, beladen met de zonden der geheime diplomatic, de woestijn ingezoDden. DE ENGELSCHE VOEDSELVOORZIENING BEDREIGD. De Daily Mail eischt de invoering van een gedwongen rantsoeneering. Het blad schrijft ,/Lord Rbondda heeft ons gewaarsehuwd, - dat er niet genoeg voedsel meer is, om ons land volgens den ouden verbruiksmaatstaf te bevoorraden. Er is niet alleen minder voedsel dan voor den oorlog, maar nog veel minder scheepsruimte en een groot gedeelte der levensmiddelen, die naar Engeland worden verscheept, wordt regelmatig op zee vernietigd. Wij zijn den duikbooten nog niet meester. Het is de admiraliteit ook niet mog lijk geweest de //resultaten" te publiceeren, zooals het volk dat eens van haar had verwacht. Bovendien is het systeem van vrjjwillige bezuiniging, dat lord Rhondda opnieuvr wil probeeren, reeds vroeger op de proef gesteld. Na de zeer intensieve propaganda van Kennedy Jones is niet een besparing van 12 of 15 pet., maar van slechts 5^ pet. bereikt Het verbruik van alle levensmiddelen toont inderdaad sinds het uitbreken van den oorlog een vermeerdering, zoodat er in werkelijkheid heelemaal geen besparing is bereikt De vrijwillige rantsoeneering heeft niet meer succes gehad, dan het vrijwillige dienstnemen. Er is slechts een middel, namelijk het gebruiken van dwang en wel onmiddellijk „Terug naar den Tempel met uw gevan gene. Titus zelf vervoigt ons aan het hoofd van twee frissche legioenen, hij is woedend om het verlies van zijn Prefect en zooveel van zijn soldaten. Wel! Waar is de gewon- de Romein Marcus?" „Hij is verdwenen," antwoordde Caleb wrevelig. „Verdwenen" en hij wierp Mirjam een blik vol jaloezie, wraakzucht en haat toe „en in zijn plaats heeft hij ons deze vrouw achtergelaten, de klein- dochter van Benoni, Mirjam, die, vreemd genoeg, vroeger zijn liefste was." „Is dat waar?" vroeg de officier. „Meisje, vertel ons wat gij met den Romein gedaan hebt, anders moet gij sterven. Kom, wij hebben geen tijd te verliezen." „Ik heb niets gedaan. Ik zag een man voorbij de schildwachten loopen, dat is alles." „Zij liegt," zeide de officier verachtelijk. „Hier, dood die verraderes." Een man naderde met opgeheven zwaard; Mirjam meende dat het met haar gedaan was, en wachtte den slag af met gesloten oogen. Doch Caleb fluisterde den officier iets in, waarop hij van gedachte veran- derde. (Wordt vervolgd.) COURANT

Krantenbank Zeeland

Ter Neuzensche Courant / Neuzensche Courant / (Algemeen) nieuws en advertentieblad voor Zeeuwsch-Vlaanderen | 1917 | | pagina 1