Gifzakj es verpesten Noordzeekus Kr o a Ella Vogelaar, Zeeuws meisje in FN V-top Ministers storten zich op meevaller Aart de Zeeuwse kust geen zak(je) te zien Van den Bro 1.0 LITER w7,95 Altijd iets bi binnenland Protesten tege DE STEM Strandjutters in maanpakken vinden tienduizenden 'kleine killers' Boerendochter uit Anna Jacobapolder wordt vice-voorzitter vakcentrale Van onze verslaggever Theo Giele Cadzand - De Hollandse stranden werden sinds woensdag overspoeld met tienduizenden zakjes zwaar giftige pesticide Apron Plus 50 DS, Zeeland werd woensdag en donderdag vooral overspoeld met loze meldingen. Tot verbazing van de Zeeuwse autoriteiten werden tot gistermiddag vanuit het coördinatiecentrum in Den Haag hardnekkig berichten verspreid dat ook in Zeeland zakjes met het rode gif waren gevonden. Het leidde bij politie en Rijkswaterstaat in het Zeeuwse tot, voorzichtig gezegd, enige irritatie. „Met stijgende verbazing naar het Journaal gekeken. Er zouden zakjes gif in Zeeland zijn aangespoeld. Bij ons niets van bekend", citeerde woensdagavondlaat de dienstdoende politieman zijn collega die eerder op de avond dienst deed op de centrale meldkamer van de politie Zeeland. Bij alle politieposten langs de kust werd, naar aanleiding van het journaalbericht en meldingen van het persbureau ANP, nog eens navraag gedaan. Nergens is iets bekend. Ook de directie Zeeland van Rijkswaterstaat ging woensdagavond nog eens iedereen na, maar ook bij deze dienst wist niemand iets van ook maar één gevonden zakje af. De enige traceerbare bron voor het verhaal dat er in Zeeland iets gevonden is, is de gemeente Velsen. Die had, zo vertelde een woordvoerder van Rijkswaterstaat in Hoek van Holland, verteld dat daar was vernomen dat in het Zeeuwse zakjes waren aangespoeld. Waar die deze wijsheid vandaan hadden is onduidelijk, maar dat was voor de directie Noordzee van Rijkswaterstaat geen aanleiding om Zeeland niet te noemen. Tot ergernis van de collega's van de directie Zeeland. Donderdagmorgen bleven de berichten aanhouden dat het ook in Zeeland bingo was. Maar niet heus. Wel zouden er op het strand van Goeree iets gevonden zijn. „Let wel, zou, we weten het niet zeker", aldus de meldkamer in Middelburg. Maar de collega-agenten op Goeree zeiden van geen zakje gif te weten. Voorlichter J. Geluk van de directie Zeeland van Rijkswaterstaat kreeg gistermorgen tal van telefoontjes van journalisten met de vraag waar dan toch in Zeeland die beruchte zakjes van het Franse containerschip Sherbro waren aangespoeld. De Duitse teletekst van ARD/ZDF meldde: „An der niederlandischem Küste sind alle Strande geschlossen. Een verslaggever van de Duitse televisie wilde, kennelijk voor zijn landgenoten die een weekendje Zeeland wilden doenweten welke stranden waren afgesloten. Maar Geluk kon maar één antwoord geven: 'nergens'. „De berichten dat er hier iets gevonden is zijn heel hardnekkig. Heel vervelend, je gaat bijna aan jezelf en onze eigen mensen twijfelen", aldus Geluk. Om de stroom valse meldingen in te dammen greep Geluk zelf de telefoon en drukte het ministerie van Verkeer en Waterstaat op het hart dat er in het Zeeuwse, tot donderdagmiddag, niets verontrustends op het strand lag. Het ministerie voerde daarop, eindelijk, Zeeland officieel van de lijst van vindplaatsen. Door Eugène Leenders Den Haag - Na minister Kok (Financiën) en minis ter Andriessen (Econo mische Zaken) heeft giste ren ook minister De Vries (Sociale Zaken) zich in de strijd geworpen om de ver deling van de belasting meevaller van vier miljard gulden. Zelfs de Haagse rekenmeesters spreken van een wel zeer op merkelijke meevaller. Eerst werd uitgegaan van 1,4 mil jard. Het werd vier miljard: ongeveer twee procent van al le inkomsten van het Rijk. Kok onderzoekt nog volop hoe de staatskas in de laatste maanden van 1993 zo snel vol stroomde. Extra aardgasba ten, betere computerprogram ma's bij de belastingdienst, brave burgers die netjes be taalden; diverse scenario's doen de ronde maar niemand weet er nog het fijne van. Kok haast zich te zeggen dat hij nog geen zinnig antwoord heeft op de vraag of de vier miljard elk jaar als jaarlijks terugkerende meevaller inge boekt kan worden of dat het om een eenmalige meevaller gaat. Dat weerhoudt de politieke partijen, werkgevers- en werknemersorganisaties en tal van belangengroepen er niet van om nu al beslag te leggen op (een deel van) de miljarden. Zo vindt Limburg dat de over- stromingsschade makkelijk betaald kan worden en menen de glastuinders dat het aard gas voor hen goedkoop kan blijven, terwijl de vakbewe ging ruim 200 miljoen wil re serveren om een rekenfout bij de WW recht te trekken. De financieel specialisten van de regeringspartijen CDA en PvdA schatten voorzichtig dat misschien wel 3 miljard gul den jaarlijks extra ingeboekt kan worden. Kok roept luid en duidelijk dat dat geld terug moet naar alle belastingbetalers, met een extraatje voor de minima. Zijn partijgenoot, het kamerlid Melkert heeft al een grove ver deling gemaakt. Door het ta rief in de eerste belastingschijf met één procent te verminde ren krijgt iedereen extra geld in zijn loonzakje. Kosten voor de staat globaal 2,5 miljard gulden. Dan blijft er nog 500 miljoen over om iets extra's voor de minima te doen, bij voorbeeld een toeslagje op de huursubsidie. Kok ziet zo'n verdeling wel zitten. Goed voor de burger, dus goed voor de PvdA maar bovenal goed voor de werkge legenheid. De werknemer krijgt er geld bij en zal dus geen hoge looneisen stellen aan zijn baas. Dat betekent dat arbeid niet duurder wordt en dat weer kan extra banen opleveren. Het CDA redeneert een slagje anders. Als de werkgelegen heid dan echt hoog in het vaandel staat, is het toch beter om rechtsstreeks met de werk gevers zaken te doen. Bijvoor beeld door de overhevelings toeslag die ze voor iedere werknemer moeten betalen te verlagen. Opnieuw globale be rekeningen zouden uitwijzen dat dat twee keer zoveel werk gelegenheid biedt als het plan netje Kok. CDA-minister Andriessen ziet wel wat in dat CDA-idee. Zijn collega De Vries, ook CDA, betrok gisteren de mid denpositie tussen verbetering van de koopkracht en meer werk. Zijn stokpaardje is ver hoging van het arbeidskosten forfait. Dat is de vaste belas tingaftrek voor mensen die werk hebben. Na een jaren lange strijd in het kabinet luk te het hem afgelopen jaar we derom het forfait van het in komen (maximaal 2086 gul den) te laten stijgen. Maar De Vries ziet brood in een nieuwe verhoging. Dit extraatje voor de werkende mensen is goed voor de koopkracht én de werkgelegenheid. Om de werkgevers ook nog eens tegemoet te komen voelt De Vries ook wel voor een forse overheidsbijdrage aan de werkloosheidsfondsen. Daar door hoeven de werkgevers minder hoge premies te beta len waardoor het minder duur is iemand in dienst te nemen. De komende dagen zullen meer mensen hun visie op ta fel leggen. Pas als Kok volgen de maand met zijn rapport komt waarin duidelijk staat hoeveel van de miljarden een malig en hoeveel blijvend is, zal de discussie pas echt los barsten. Dat zal ongetwijfeld vlak voor de gemeenteraads verkiezingen zijn. VRIJDAG 21 JANUARI 1994 „PESTEM Op de Noordzeekust spoelen tienduizenden zakjes aan met een dode lijk landbouwgif. Het lustoord Zandvoort ver andert in één klap in een griezeldecor. Het strand is verboden gebied voor gewone stervelingen. Al leen gifruimers die eruit zien als buitenaardse we zens, mogen door het af- zetlint. Door John van Oppen HET NATTE DEEL van het strand ligt bezaaid met platte zakjes. Ze steken half boven het zand uit. Net theebuiltjes, maar dan drie keer zo groot. Gifruimer Johan Smakman, gekleed als een strandjutter in maanpak, spoelt het zand eraf om te laten zien dat het zakje zilvergrijs van kleur is. De inhoud van de kleine killers bevat puur landbouwgif in een dodelijke concentratie. In het normale gebruik moet je deze schimmelbestrijder verdunnen met minstens 25 liter water. Dan nög moet de boer die de gifslang hanteert, zorgen dat het spul niet in contact komt met huid of ademhalingswegen. Zolang het zakje dicht blijft is er niks aan de hand, maar als er een openscheurt wordt het link. Felrose Dat merkte een voorbijganger die zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen. Hij negeerde het toegangsverbod naar het strand, stampte een verpakking stuk met de hak van zijn schoen en zag een prachtige, felrose vloei stof vrijkomen. Stroperig als verf. De onnozele hals depte er een vinger in, rook eraan en kreeg prompt geen lucht meer. „Nog een geluk dat-ie zijn vriendin bij zich had. Ze kon hem naar de boulevard slepen. Anders was-ie kassie-wijlen geweest," zegt Rien Smit, hoofdagent van poli tie. Hij weet dat minstens twee deels met de hand een schop omdat dea tossing in Bosnië op te half onder de schel»*"- vlak met soms non uuva ue «««Wen. het wier liggen. Die eerste n levert meteen volle vuilaj ken zakjes op. Daarna komt een tweede ter plekke, die op dezelfde de nacontrole uitoefent. yan onze redactie buitenland Itraatsburg - De Europese [Die moet volgens Europees 'ommissaris Hans van den ;roek serieus overwegen om de bemiddelende rol bij het joeken naar een vreedzame Van den Broek roept de EU ook jp haar dreigement om beperkte lülitair ingrijpen waar te ma- 1 rpn. Opheffing van het wapen- gaat de strandreimgingsnud uarg0 tegen de moslims zou er nog eens over heen, alsdul le check. Het is een soort a: appelrooimachine, die in dj mer tegen zonsondergang zwerfvuil opruimt dat vies ken hebben achtergelaten' machine weet tot tien cent» diepte alle papiertjes en pij te vinden. „Reken er maar op dat ween veel aandacht besteden aan nazorg," zegt voorlichter Smulders van de gen» Zandvoort. In Duitsland heel badplaats een naam te als toeristen-walhalla. De leeft van de zonne-aanbidder moet er niet aan denken dat kleuter straks, bij het van een zandkasteel, met 'an een verslaggeefster ionn - Vluchtelingenorganisati! cherp geprotesteerd tegen uitzi £n. Deze week stuurden de Coaten een brief dat zij uiterl: schopje op een gifbuiltje si ijn. Voor Nederland lijkt dit gee De gedachte alleen al... waarschuwingsbrief meldt Nee, Smulders kan ons garan ren dat het ligstrand centimi Duitsland onderdak biedt voor centimeter door de - J:~ J~ Gifruimers aan het werk op het strand bij Zandvoort. ramptoeristen de scherpe bewa king omzeild hebben, een zakje hebben opengescheurd en regel recht naar het ziekenhuis kon den. Alleen al rond Zandvoort, over een strook van twaalf kilometer, zijn alle 35 opgangen naar het strand met roodwitte linten af gezet. Politiewagens en motora genten surveilleren onophoude lijk, straks komt ook de ruiterij van Wassenaar om de duinen uit te kammen naar ongewenste gif- jutters. De situatie is domweg te gevaar lijk om mensen toe te laten tot de zeereep, zegt adjudant H.J. Rosendal, milieu-coördinator van de politie in de regio Kenne- merland. Olie, ozon, zwerfvuil. Hij is wel wat milieu-besognes gewend. Maar het is de eerste keer dat Rosendal met zo'n hoge gifgolf geconfronteerd wordt. Tienduizenden zakjes zijn al aangespoeld of drijven op de golven voor de Noordzeekust. Hij verwacht dat de schoonmaak van het strand nog minstens een week gaat duren. „Wie weet wat de zee ons nog brengt? Dinsdagmiddag lagen er alleen wat zakjes langs de vloed lijn. Toen het eb was, zagen we dat het natte deel van het strand bezaaid lag met het spul. En op dit moment spoelt het ook al aan bij de laagwaterlijn." Ontstekers Explosieve ontstekers heeft de milieu-coördinator nog niet ge zien, hoewel het Cypriotische vrachtschip Sherbro die tegelijk met het landbouwgif in het Ka naal verloren heeft. „Je denkt toch niet dat ik hier met mijn jeep vrolijk langs de zeereep zou rijden, als er ont ploffingsgevaar was van detec toren," zegt Rein Stolk. Hij is directeur van het aannemersbe drijf 'De Branding' in IJmuiden. Gespecialiseerd in vuile karwei tjes. Pas nog asbest geruimd na en grote brand in Velsen, nu te hulp geroepen door de Dienst Noordzee van Rijkswaterstaat. Te oordelen naar hun onver stoorbare aanpak, zijn de werk nemers van 'De Branding' het werken in een griezel-decor wel gewend. Ze dragen felgele regen pakken met omhooggetrokken capuchon, zwarte laarzen, rode handschoenen, een veiligheids- bril en een snuifje, zoals ze hun witte mondkapje noemen. Met de hand rapen ze de zakjes een voor een op, stoppen ze in een dikke en doorzichtige vuilniszak. Is die vol, dan verdwijnt hij in de achterbak van een jeep. En die FOTO ANP rijdt af en toe het strand af naar een grotere vrachtwagen, die het gif Apron Plus en Ridomil weer terug zal brengen naar fabrikant Ciba Geigy in Roodendaal. Gifjutter Johan Smakman is nu al vier uur bezig met rapen. „Toch een dikke vierhonderd," zegt hij als je vraagt hoeveel builtjes er al door zijn handen zijn geglipt. De schoonmaakmethode is sim pel maar doeltreffend. Over een lengte van minstens dertig kilo meter moet 'De Branding' de Noordzeekust uitkammen. De breedte tussen de waterlijn en de duinen bedraagt gemiddeld tachtig meter. De schoonmakers werken in twee ploegen van vijf personen, die letterlijk achter el kaar werken. Het eerste team zet een stuk strand af van tien meter lengte en doorkamt dit opper- Op de duintoppen achter staan de burgemeesters van ian 350.000 ménsen die de oor- og in het voormalige Joegosla- iié zijn ontvlucht. „Het pro- ileem van de opvang heeft een badplaatsen tussen WassenK^hpunt bereikt"''aldus de en Velsen, alle hoofdconais ,rief Onder de huidige om- lte iandigheden is het met langer nogelijk in Duitsland onderdak :e bieden aan alle Kroatische rluchtelingen.' rissen van politie, topambtei ren van Rijkswaterstaat, pieten van de provincies land. Om symbolisch aan tt nen dat ze de situatie overzie: Laatste zakje „Wat er ook gebeurt," lieu-coöerdinator Rosendal Kroatië kan volgens de Duitse lutoriteiten sinds mei 1992 niet neer worden beschouwd als oor- ogsgebied. hoge commissariaat voor de de politie, „er komt geen a ,juchtelingen van de VN, de meer het strand op voordat ervan overtuigd zijn dat laatste zakje gevonden is." Honderd meter verder ht hoofdagent Rein Smit een ot vreest dat Kroatië niet tend Duits paartje staande onder de roodwitte doordook. Hij legt uit water. ierekend is op de terugkeer van ;o'n grote groep mensen. Woord- verder H. ten Feld: „Is er voor de hand is. De Duitsers schie [eze nieuwe groep straks onder- vol begrip. Ze vinden het nieifl^ eten, zijn de eigen huizen klasse, dat de Hollanders uit de naad Strand weer schoon werken om «t jet uitgesloten dat de vluchte lingen uit Duitsland terecht ko nen in vluchtelingenkampen. )e woordvoerder wijst erop dat ielen van Kroatië onveilig zijn zoor de vluchtelingen. Daar vaar Serviërs de dienst uitma- ;en en daar waar de VN-blauw- lielmen het gebied controleren, :ouden geen vluchtelingen naar ;oe mogen. Volgens hem moet Door Jeroen den Blijk er en Harry Coerver EIGENLIJK was het niet meer dan een gehucht. Vijf-, zeshonderd zielen groot. Een hoofdstraat, twee zijstraten, een Hervormde kerk en natuurlijk de School met de Bijbel. Daarmee heb je het wel gehad in het Zeeuwse Anna Jacoba polder. ten 01 In deze godsvruchtige omgeving van bonkige klei en noest wer kende boeren groeit Ella Voge laar (44) op. Vogelaar, nu nog voorzitter van de onderwijsbond ABOP, volgt maandag Karin Adelmund op als vice-voorzitter van de vakcentrale FNV. Adel mund stapt over naar de Tweede Kamerfractie van de PvdA. Vader Piet was 'koeienboer'. Hij pachtte een boerderij die met hard werken langzaam maar ze ker uitgroeide tot een middel groot bedrijf. Daarbij werd, als het even kon, het gehele gezin -vier kinderen- ingeschakeld. „De Vogelaars boerden niet slecht. Ze waren nooit te beroerd om te werken", herinnert juf frouw Wolf (85) zich. Wolf was onderwijzeres op de plaatselijke School met de Bijbel en had Ella in de klas. „Het was een aardig kind hoor, maar nogal een haai baai, een kattekop." Vreemd is dat geenszins, meent juffrouw Wolf. „Dat karakter had ze van haar moeder. Die had ook altijd haar woordje klaar." Moeder Vogelaar, Corry, was presidente van de plattelands vrouwen en is nog steeds actief. Nu weliswaar bij de alternatieve boerenbeweging en de SOS-hul- plijn voor agrariërs. Ella erkent volmondig dat haar moeder erg belangrijk is ge weest. „Zij bracht op mij dat gevoel van sociale betrokken heid over. Zij stimuleerde en verdedigde me. Bijvoorbeeld te genover mijn vader en het dorp: die begrepen niet dat ik verder wilde leren." Vrij snel wordt duidelijk dat de oudste dochter het leven niet in Zeeland wil slijten. „Het dorp was toch erg klein en besloten. Als het veer naar Zijpe weer was uitgevallen, was je helemaal op elkaar aangewezen", hldus Ella. Ze gaat dus naar de HBS in Zierikzee, elke dag zeventien ki lometer heen, zeventien kilome ter terug, 's Zomers op de fiets, 's winters met de bus. (Juffrouw Wolf: „Zij was een intelligent kind. Kinderen uit het dorp die verder leerden, gingen gewoon lijk hooguit naar de mulo"). Daar op de HBS krijgt Ella de smaak te pakken. Zierikzee is heel wat beter dan Anna Jacoba polder. Terug naar huis lijkt niet meer mogelijk. Maar wat dan na die HBS? Weloverwogen was de keus geenszins. „Maar ik ging in 1968 naar de sociale academie De Horst in Driebergen omdat ik daar intern kon. En natuurlijk omdat De Horst hervormd was. Dat laatste wilden mijn ouders zo." Dat 'sociale' sprak ook aan. 'lets met mensen' leek haar wel wat. Maar de Horst slaat eind jaren zestig op hol. Studentenacties, democratisering, inspraak: de geest van de tijd. Marx en Lenin blijken interessanter dan de Bij bel. Vogelaar maakt het mee, geniet ervan, verliest haar geloof en wordt links. Dagenlang wordt in Driebergen gediscussieerd. Over het nut van vormingswerk bijvoorbeeld. Over zelfbestuur en democrati sering. „Vogelaar zette zich vooral in voor de 'alternatieve akademie', de democratisering van het academiebestuur," zegt docent Maarten van der Linde, die over de Horst een boek schreef. En niet zonder succes. Want in 1970 verklaart het bestuur van de sociale academie zich 'soli dair' met de 'aksievoeders': het bestuur heft daarmee zichzelf in feite op; alle macht aan de do centen en studenten. De academie komt pas in rusti ger vaarwater als minister Chris Van Veen (CHU, Onderwijs) uit angst voor de 'marxistisch in vloeden' met intrekken van de subsidie dreigt. Vogelaar kan er nu hard om lachen. „Van Veen, gaat heen!" roept ze. „Ja zo was die tijd: inspirerend, vernieu wend: leuk." Thuis op de boerderij is het wel even schrikken. Ella verschijnt op het erf in opvallende bontjas jes en in 1973 wordt ze zelfs lid van de CPN. „Dat laatste hoorde er eigenlijk helemaal bij," zegt oud-collega Jan Moret. „Als vor mingswerker was je nu eenmaal links." Moret werkte met Ella samen op het Goudse vormingscentrum in 19 tïo| r git Vogelaar: 'ik ben nog steeds een radicale tante, maar niet met oogkleppen op'. foto t sticht Roosje Vos, waar Ella's 'eerste echte baan' was. Dropouts, leer lingen die het liefst wilden wer ken maar daarvoor nog te jong waren, gaf zij les in 'redelijk wazige' vakken als maatschap pij-oriëntatie. Moret: „Daarbij ging het dan vooral om een stuk zelfontplooiing. Zwaar werk, maar Ella was am bitieus. Al snel was ze adjunct directeur van Roosje Vos. En tegelijk startte haar carrière bin nen de vakbond. Ella nu: „Ei genlijk past dat bondswerk heel erg bij mij: van de studentenvak beweging naar de onderwijsbond ABOPLogisch toch?" Maar in de jaren zeventig ont stonden grote conflicten binnen de ABOP. Die bond dreigde zelfs uiteen te spatten, toen een clubje CPN'ers, waartoe ook Vogelaar behoorde, zich ging roeren. Oud-voorzitter Jan van den Bosch herinnnert zich: „Ik heb me zeer moeten inspannen om de zaak bijeen te houden." De tra ditionele aanhang lustte die communisten niet. Sommige le den vreesden zelfs een coup. „Die angst voor een overname door de CPN zat er diep in." Vogelaar, nu: „Al die angst was volstrekt overdreven: het lijkt net of ik direct opdrachten kreeg van Felix Meritis (het hoofdkan toor van de CPN). Maar dat was niet zo." Welbeschouwd was er vooral sprake van een conflict; De jonge radicale reldverbeteraars tegenover oude, bedeesde onderwijzers leraren. Uiteindelijk raakte de CPN buiten beeld: in I! zegt ze haar lidmaatschap Ernsting: „Op een receptie ra ik haar waarom. Eigenlijk die verklaring heel nuchter CPN heeft tegenwoordig meer in de melk te brokkelt En dat klopte natuurlijk: ii verdween de partij uit de Ka: En dat lidmaatschap stondhr functioneren binnen de natuurlijk ook in de weg." Ei was het: in 1987 uiteindelijk in voorzitter te den van de ABOP. Daar bleek opnieuw dat laar een eigengereid denker spits, en een verbeten vechli Ze plaatste haar achterban gelmatig voor verrassingen, voorbeeld toen ze vier den zich uitsprak voor het ra port 'De bedrijvige school' het leraarbestaan op zijn zou zetten Bij de leraren waren de echter nog niet rijp voor veranderingen. Het rapport" dween in een in diepe archfc de. Inmiddels komen ideeën het rapport via andere kana. weer in de actualiteit. Iets Vogelaar met enig ziet. Als voorzitter van de A» hielp ze mee om het beroep leraar en het thema onder» weer hoog op de politieke age da te krijgen. Daarbij w handig in te spelen op 'nieuwe aanpak' van het r» duo Rizten-Wallage. De menspositie van leraren terde en er kwam een eir de eindeloze bezuiniging01 het onderwijs. Maar een groep jonge Ie® bekend onder de naam sers, legde de de laatste jat® gevestigde onderwijsbonder vuur na aan de schenen, eisten met opvallende j aandacht voor hun slechte i,11 menspositie. Vogelaar: „Ik herkende ®e in hun frustraties. Het wa^ recht wat ze aankaarten jaar geleden ging ik ook i keer tegen de bond. Toen <l voor mij alles anders.' lacht: „Ja, ik ben wat geworden. Of beter: ik bi steeds een radicale tante, niet met oogkleppen op. i ver! i einde b i Nato ac# .1* ooi vir| Va kei Pa wel chi| grc dr< pei Se: He) de: Lol be ha Kr JNHCR in Bonn, heeft gisteren ijn bezwaren kenbaar gemaakt lan het ministerie van Binnen- andse Zaken in Bonn. De orga- erepareerd?" Ten Feld acht het Duitsland Kroatië te hulp schie- D| ;n met meer dan alleen geldnal lok voorziet Ten Feld grote pro- as olemen als meer landen ertoe he I (AD VERTEN

Krantenbank Zeeland

de Stem | 1994 | | pagina 4