Einde aan onhoudbare toestand HONDEN VAN MARIE DE RIJKE ZIJN NU ALLEMAAL VERDWENEN „De gouden eeuw in ÏJzendijke spoedt ten einde' „Eerder Gouden Zeeland dan Gouden Delta'' eet 'n appel! In gesprek met l)g water burg. j. ficq bij afscheid herindeling gewoon afgelopen hokken drs. h. vogel voor cbtb havens selectie bevolking snoep verstandig: M. Kommers en nacht iricedienst »n waar? INDAAG ^AORGEN er nieuws uit! id en streek pag. 3 - 5 In 87 minuten van Goes naar Amsterdam 583ste STAATSLOTERIJ VIERDE KLASSE Vijfde Benelux havenstudiedag op 14 maart in Antwerpen DAGBLAD DE STEM VAN DONDERDAG 8 FEBRUARI 1968 7ERTENTIE) |ieid in uw huig ,jw gasapparaten HOEFLAKEN N.V, Tel. «1155 - 625 - Tel. 01180 - 2883 lij dag 9 februari: Han>. I lil 23.28 uur, Terneuzeiy I |uur, Vlissingen: 9,55 ,E neldinge^ 11.21 uur. 1.30 uur uur jrgadering NCB (Grenulaan 34) k-ken Fernand Vereist. pst finie", 18 jaar |>d« Kruis-film I 4, 16, 18, 20 en 22 uur In der Ardennen, al. I, 16, 18, 20 en 22 uur 16, 18, 20 en 22 uur Kantie, a.l. 4, 16, 18, 20 en 22 uur dolle menigte, a.l. 12, 14, 16, 18, 20 en 22 uur ■ïgels, 14 j. i, 16, 18, 20 en 22 uur Jiten, 18 j. ■2, 14, 16, 18, 20 en 22 urn Teht. 14 J. 116, 18, 20 en 22 uur U-18 J- 16, 18, 20 en 22 uur _r a.l. 14, 16, 18, 20 en 22 uur Id op St. Valentijnsdag, 181, 4, 16, 18, 20 en 22 uur |st de dood, 18 j. De Vogelhandelaar luur de verleidelijke heks, 14 (18 J. uur rang voor Virginia Wooli), uur feeks, 14 I 20 uur |te Berlijn, 18 J. ur Liefdescarrousel 18 jan 20.30 uur De vernederde» gek van Labo, 14 J. dagvlinder, 18 J. nissaris San Antonio, 13 lasia, a.l. ■mbare Angelique, 18 J. pe zusters; Tsjechov, 20 uur uur en the madness ot liir Ms en geweld, 18 J. r gruwelkamer, 18 j. kepast voor de wolven, 11 liefden, 18 J. idioot te Parijs, 18 J. IG 1 20 uur t Hongarije 1 13.30 uur ■rt Vera Beths en Ton Her' J 34 (Grenulaan 34) werken Fernarrd Vereist. ngen 20 uur oering P.J.G. I 20 uur e est finie", 18 jaar (Van een onzer redacteuren) ÏJZENDIJKE - Die dubbele deur naar de burgemeesterskamer is echt niet overbodig. Ze zeggen van bur gemeester J. J. M. Ficq van ÏJzen dijke, dat hij met armen en benen praat. Breeduit lachend zegt hij: «Ja, soms zet ik alle registers open". Dat deed hij bijvoorbeeld een paar jaar geleden voor de Raad van State. Voor dit hoge college moest Dij het standpunt van de raad ver dedigen over het al of niet meedoen van ÏJzendijke aan een gemeen schappelijke regeling. „Ik was het helemaal niet met de raad eens en de provincie al evenmin, maar de raadsleden zeiden: „Ach, burge meester, u kent ons standpunt, gaat h het maar in Den Haag verdedi gen". Tja, zo zijn ze hier. Als je eenmaal het vertrouwen van de mensen hebt, dan is het hier gewel- Tussen haakjes: de raad heeft het nog gewonnen ook. Ik schrok er zelf van". Maandag neemt de 44-jarige bur gemeester afscheid van ÏJzendijke. ih zijn beeldrijke taal heet dat: „Zo spoedt de IJzendijkse tijd ten ein de, de gouden eeuw maar die kan m wittem ook nog doorgaan". Het wordt dus het Zuidlimburgse Wit tem. Zelf maar een bescheiden Plaatsje. ..Wittem is vooral de naam van de gemeente, waarondér grote dorpen vallen als Wahlwiller, Eys en Mechelen. Er zijn vijf pastoors, 2j harmonieën, 85 organisaties, MOO inwoners en een prins carna val". Uzendijke telt ruim 2600 inwo- ers. Het was de eerste burgemees- ersplaats van de heer Ficq, zelf eer de zoon van een burgemeester. 0 Grave woonde het grote gezin ueven kinderen) in een prachtig ,1s °P ecn in de Maas uitstekend bolwerk. Hij vertelt graag en Ooit °Ver ouderlijk huis- °h in de raadsvergaderingen is 1 gewend dat hij gemoedelijke mespehngen maakt (en te horen 'Jgt) over zichzelf en zijn gezin. 1 dat zijn tweede dochter '«niet mee wilde naar Wittem Ze haar paard in het Limburgse ,1 onderdak kon geven. „Maar h Jf nu geregeld. Een van de wet- Uders daar bood de stal bij zijn t. l aan- 2o zie je: De mensen zijn led eisenlijk overal hetzelfde. heeft6 ™6ns is goe<* en iedere mens - gebreken. Je moet soms Vw r .een laagJe Limburger- of rn(.rtlmg"z'in heenbreken en dan lijk" 1S: We ziin *ock a'lemaal ëe" z'j" prachtige burgemeesters- vi,rr („Dat zal me in die oude in Wittem afvallen) hoor je ngel-tangelende klokkenspel. Het is stil op de markt. ÏJzendijke is een prachtig oud stadje. We vra gen of hij ook zou zijn weggegaan als er geen herindeling dreigde. „Als er geen sprake zou zijn van herindeling zou ik althans niet nu zijn vertrokken. Ik ben hier vrese lijk graag, maar je moet werk heb ben en ik heb het gevoel, dat in die tien jaar dat ik hier nu zit de be langrijkste dingen voor de komen de jaren wel tot stand zijn geko men". Ons gesprek wordt regelmatig on derbroken door de telefoon. Dan klinkt zijn luide stem amicaal dooi de kamer heen: „Een afspraak?" (Hij bladert in zijn agenda). „Tja, da's moeilijk, jongen. Nu is nu en gister dat was gister. Ik kan alleen zaterdagmorgen", of tegen een in woner, die inlichtingen vraagt over een stuk uitbreidingsplan dat al uit 1941 stamt: „Met dat plan kun je niks doen, da's een verrimpelde grootmoeder". Zijn stem heeft een Limburgs ac cent. Misschien van zijn Roermond- se moeder. Zelf zegt hij„Ik spreek een allegaartje. Ik kan plat Bra bants praten en ook geurig Neder lands, maar dat vind ik moeilijker. Ik probeer nooit de taal van de streek waar ik werk te spreken. Dat klinkt veel te gewild. Maar op een bepaald moment blijkt het van zelf te gaan. Dan is het goed". Over omgaan met mensen: „Als je hier gewoon met de mensen mee doet, dan zit je op rozen en ik kan me voorstellen, dat het straks in Wittem ook zo zal gaan. Ik heb wel gedacht: Hoe zullen die Limburgers het vinden om een niet-Limburgse burgemeester op hun dak te krijgen. Maar dat bleek bij de eerste ken nismaking al mee te vallen. Ik schuifel het liefst tussen de men sen door. Ik hou van een hartelijke omgang. Laat me asjeblieft niet de patriarch spelen, geen ouderwetse gezagsopvatting, maar natuurlijk moet je eikaars functie respecte ren". Hij zegt: „Ik heb hier tien goede jaren gehad, heilige jaren in het schone Vlaamse land. Maar we heb ben heus wel eens in discussie gele gen. Dan moest ik pleiten als de leeuw van Juda. Maar er was nooit enige kwaadaardigheid bij. Het laatste jaar was ik ook burgemees ter van Schoondijke en ook daar: „Goeie mensen. Kijk dat nou eens", zegt hij ineens en zijn hand wijst naar een kamermuur, waar de zon even een grijs wandtapijt heeft ge schilderd met de schaduw van een koperen luchter. Burgemeester Ficq heeft een beweeglijke aandacht eh er zijn weinig dingen die hem ont gaan. „En als er moeilijkheden zijn", zegt hij half-ernstig bij het af scheid, „dan heb ik altijd Thorbecke nog". Van de grote staatsman staat een tekening op de schoorsteen. „Hij is mijn schutspatroon. Ik neem hem mee naar Wittem". (Van een onzer verslaggevers) ST. ANNA TER MUIDEN Voor de omstanders was het leed van Marie de Rijke onpeilbaar. Op deze grauwe woensdagmorgen werd het hoofddoel van haar bizarre bestaan haar honden,, weggenomen. Dat karwei werd gedaan door een asielhouder en een tweetal ge meentewerklieden van Sluis. Alsof men van deze bijna zestigjarige vrouw, nog gevaarlijke tegenstand verwachtte, werd het weghalen van de honden begeleid door een groep rijkspolitiemannen. Toch voelde niemand op de Graaf Jansdijk, aan de voet waarvan het boerderijtje van mevr. De Rijke ligt, medelijden. Uit het bouwsel, dat steunend op een sloper .wacht, wer den welgeteld 49 honden gedragen, de een nog magerder dan de ander. Op het gezicht van asielhouder L. van der Hurk uit Asten stond verbazing te lezen. Een toonbeeld van verwaar lozing in die omvang had hij nooit eerder meegemaakt. Hij zal er zijn handen aan vol hebben. Ingeladen in kratten in een vrachtwagen met het heuse opschrift „veewagen" werden zë met gezwinde spoed naar zijn asiel overgebracht. Daar zal er eerst de veearts aan te pas moeten komen. Alle honden zullen echter niet meer in leven gehouden kunnen worden. Postcommandant van de rijkspoli tie, opper G. Ultee uit Sluis, die deze nare „operatie" leidde, turfde elke hond. als een tallyman. Hij kwam tot het ongelooflijke aantal van 49. Toch, zo rekende hij ons voor, was dit nog maar de helft van de honden, die mevrouw De Rijke had bezeten. Eind vorige week zijn er 44 naar Asten overgebracht, drie of vier verkozen de vrijheid, terwijl de vrouw haar plezier is gelaten van het bezit van één hondje, een teckel. Aanvankelijk mocht ze er twee houden, maar ook dat tweede hondje bleek te erg te zijn besmet. Het hondenrijk van deze merk waardige vrouw is voorgoed uit. In de afgelopen jaren werden reeds een honderdtal honden van haar afge nomen maar het gelukte haar dan in korte tijd weer een groot aantal te fokken. Dat zal niet meer opgaan. Er komt een gemeentelijke verorde ning in Sluis, die slechts een gering aantal honden in particulier bezit zal toestaan. De gang van zaken had veel weg van een militaire operatie. De opper vertrok als eerste. Hij ging de stem ming van mevrouw De Rijke peilen. Dat viel goed uit. Het konvooi zette zich in beweging. Een busje met rijkspolitiemannen, de veewagen, personenwagens en op de fiets de twee gemeentewerklieden. Iemand, die bijzondere interesse toonde was de heer L. Casteleyn, die uit het verre Geleen was komen rij den. Hij is adjunct-directeur van de Nederlandsche Vereeniging tot Be scherming van Dieren. Hij was in het bezit van een brief van de be trokken dierenarts, waarin op de rampzaligheid van de dieren in dit „asiel" werd gewezen. De vereniging heeft de plicht op zich genomen voor het verdere welzijn van de dieren zorg te dragen. De politie ging uit van overtreding van de wet op de dierenbescherming. Mevrouw De Ryke bood geen weerstand en toonde geen emotie. Zij hielp het drietal zelfs. Toegang tot de gebouwtjes stond ze echter niet toe. Ze haalde hond voor hond en sloot telkens achter zich weer de deur, alsof ze zich ergens voor schaamde. De buren, die toekeken waren te vreden over wat er gebeurde. Voor deze west-Zeeuwsch-Vlamingen, die bekend staan om hun vergaande ver draagzaamheid, was ook- dit te bar geweest. De bezitter van het aan grenzende land zei met boze stem, dat wat zich in en rond dit boerde rijtje had afgespeeld, niets meer met dierenliefde te maken had gehad, 's Zomers hadden ze zelfs voor de stank de neus moeten dichtknijpen. De hokken op de dijk, die allemaal vorige week met een kraan werden weggetakeld, had hij tijdens vrieskou onlangs nog eigenhandig uit de wind gedraaid om zo het lot van de bees ten iets te verzachten. De helpers van asielhouder Van der Hurk waren kordaat maar voor zichtig. De honden hadden een van hen vorige week verschillende keren in de handen gebeten, dwars door dikke handschoenen heen. Mevrouw De Rijke waarschuwde woensdag morgen telkens welke hond bang, welke gevaarlijk en welke ziek was. Er waren dieren bij die te vies waren om aan te pakken, ook die de heer Van der Hurk aan een speciale riem moest „ophangen" om buiten bereik van de woedende kaken te blijven. Om half elf begonnen, kon de ka ravaan zich even na twaalf uur weer in beweging zetten. Marie de Rijke bleef achter, te midden van de nut teloos geworden potten, potjes, ke tels, kisten en de overal te vinden mest, ook in het huis. Het ene teckel- tje heeft dat allemaal niet nodig. Nou ja, die ene de drie of vier voortvluehtigen zullen woensdag avond hun huiselijke stee wel weer hebben opgezocht. Het karwei was goed geklaard. Toch stond er op het gezicht van de „bergers" weinig vreugde te lezen. Daarvoor waren de taferelen te triest geweest. Asylhouder Van Hurk met een van de honden. (Van onze correspondent) GOES Het is mogelijk om in 87 minuten van Goes naar het centrum van Amsterdam te rij den, maar dan moet men wel al les mee hebben. Dat is gebleken tijdens een ijltransport van een patiënt die verpleegd werd in het Bergzicht-ziekcnhuis te Goes en die in verband met een spoed operatie naar het Wilhelmina- gasthuis in Amsterdam moest worden overgebracht. Ambulance-chauffeur J. Paree uit 's-Heerenhoek reed om pre cies 9.48 uur voor het Goese zie kenhuis weg en om 11.15 uur werd er vanuit het Amsterdamse Wilhelminagasthuis gebeld, dat de patiënt een inwonet van lleinkenszand die bij een onge luk ernstig gewond was geraakt daar veilig was gearriveerd. Daarvoor was echter nog heel wat nodig geweest. De ambulance werd op rijks weg 58 voorafgegaan door een snelle wagen van de rijkspolitie van het district Middelburg. Ge middelde snelheid op rijksweg 58: honderd kilometer per uur. Bij Bergen op Zoom stond een Zephyr van de rijkspolitie van het district Breda klaar om de ambulance voor te gaan, terwijl de belangrijke wegkruising naar Antwerpen was afgezet. Met 140 km snelheid raasde de ambulance naar Roosendaal, waar de gemeentepolitie met een snelle wagen assistentie bood. Vervolgens ging het naar Gorkurn, waar een Porsche van de rijkspolitiegroep „Bijzondere verkeerstaken" het escortewerk overnam. De wijzer van de kilo meterteller kwam op 160 te staan. Bij het verkeersplein Oudenrijn nam een andere Porsche de bege leiding over en deze bracht de ambulance tot aan de grens van Amsterdam, waar twee agenten van de gemeentepolitie op moto ren en een Volkswagen de ambu lance door het drukke stadsver keer naar het Wilhelminagast huis loodsten. Precies 87 minuten na het vertrek uit Goes kon men de patiënt afleveren. DE COMMUNISTISCHE partijen van de Sowjet-Unie en Japan zijn over eengekomen, dat zij hun onder linge betrekkingen zullen normali seren zonder zich te mengen in' eikaars aangelegenheden. De Ja panse communisten zullen echter geen afvaardiging sturen naar de bijeenkomst van communistische partijen in Boedapest. (Van een onzer verslaggevers) GOES Voor de leden van de Zeeuwse C.B.T.B. hebben gisteren in de Prins van Oranje twee bij uitstek deskundigen het ontwikkelingsbeeld van Zeeland geschetst. Deze twee wa ren drs. H. H. Vogel, hoofdplanoloog van de PPD en drs. G. de Schipper, medewerker van het E.T.I. voor Zee land. Drs. Vogel schetste de omvang van de ontvolking die in de loop van jaren in Zeeland, zoals in meer randprovincies, heeft plaatsgehad en die tot een stagnatie in de maat schappij heeft geleid. Door de aan wijzing van ontwikkelingskernen in de buitengewesten tracht de rijks overheid aan de ontvolking een halt toe te roepen. Voor wat Zeeland be treft heeft dit beleid nu al vruchten afgeworpen, ook al zijn die nog be- trekkelipk beseheiden. Zeeland wint evenwel dagelijks aan betekenis en dat is te danken aan zijn gunstige ligging tussen de grote bevolkingsconcentraties, havens en industriegebieden in dit deel van West-Europa. Inplaats van over een „gouden Delta", zou men, aldus drs. Vogel, met meer recht kunnen spre ken over een „Gouden Zeeland". industrieën zal Unieke kansen biedt Zeeland door de aanwezigheid van diep vaarwater en ruimte voor industrieterreinen. In het rapport van het overlegor gaan zuidwest-Nederland wordt Zee land ten tonele gevoerd als de pro vincie die mer dan de helft (en bij exploratie van het land van Saaf- tinge zelfs 80 procent) van de tot in het jaar 2000 noodzakelijke grond (ADVERTENTIE) Het kostte soms moeite de honden uit het bouwvallige huidje te krijgen. 7 februari 1968 PRIJZEN VAN 20 zijn gevallen op nummers eindigende op: 0 93 93-fr 97 001 431 50 zijn gevallen op nummers eindigende op: 100 zijn gevallen op nummers eindigende op: 200 zijn gevallen op nummers eindigende op: 400 zijn gevallen op nummers eindigende op: 1000 zijn gevallen op nummers eindigende op: 2000 zijn gevallen op nummers eindigende op: 5532 'Een prijs van 5000 is gevallen op het nummer 060224 een prijs van 5000 is gevallen op het nummer 077574 een prijs van 5000 is gevallen op het nummer 016743 een prijs van 5000 is gevallen op het nummer 031808 een prijs van 5000 is gevallen op het nummer 040374 de prijs van 10000 is gevallen op het nummer 094134 de prijs van 20000 is gevallen op het nummer 07663CbV de prijs van 25000 is gevallen op het nummer 050841 de prijs van 50000 is gevallen op het nummer 029284 de prijs van 100000 is gevallen op het nummer 054856 Let wel:,op dit nummer zijn twee prijzen gevallen. voor vestiging van leveren. Drs. Vogel zette uiteen dat wonen, werken, recreatie en verkeer in de toekomst de behoefte aan gronden zullen doen toenemen. Hij kon dit kwantificeren en stelde dat er tot 1985 achtduizend hectare grond no dig zal zijn om de directe behoefte te dekken. Dat is bijna zoveel als de totale oppervlakte van Noord-Beve land. Drs. De Schipper van het ETI sprak over de welvaartsbronnen waarover onze economie beschikt. Wat de werkgelegenheid betreft heb ben sommige takken van nijverheid hun glorietijd gehad: textiel, mijn bouw, lederindustrie etc. Sterk in opkomst zijn de petro chemische industrie en de metaal nijverheid. Verdere ontwikkeling wordt ook verwacht, aldus drs. De Schipper, in de bouwnijverheid, die 12 a 13 procent van de totale werk gelegenheid voor zijn rekening zal gaan nemen. De echte groei zal evenwel plaatsvinden in de diensten sector. Voor Zeeland is de eerste groeifac tor dan ook gelegen in de industrie. Deze moet op zijn beurt andere wel vaartsbronnen openstoten. Wil er van de perspectieven die in het rapport van het overlegorgaan Zuidwest Ne derland worden geschetst iets terecht komen, dan is het noodzakelijk dat Rotterdam bij het aantrekken van nieuwe industrieën een actief selec tiebeleid voert en niet tracht om in zo kert mogelijke tijd de beschikbare 3000 hectare grond vol te bouwen, om vervolgens te gaan uitzien naar annexatiemogelijkheden op Voorne- Putten. Rotterdam zal nu al Industrieën moeten „door sturen" en daarbij toont Zeeland vooral interesse voor de petrochemische en metaalindu strie, die op diep vaarwater zijn aan gewezen, en op de industrieën die als in een krans om de (toeleverende) basisindustrieën kunnen worden ge groepeerd. De industrie moet niet alleen werkgelegenheid verschaffen aan personen die in de landbouw geen emplooi meer vinden, maar moet ook de magneet vormen voor vesti ging van „immigranten". Van de daardoor ontstane schaalvergroting zal ook de agrariër kunnen profite ren, al dient erkend dat de nieuwe ontwikkelingen zware offers van hem kunnen en zullen vragen. De conclusie uit de forumdiscus sie was deze: in de Gouden Delta heeft ook de landbouw toekomst, doch deze zal anders zijn dan we ons nu voorstellen. Wel staat vast, dat de landbouw er zonder de in dustrialisatie van het gewest en zon der de schaalvergroting en de ver betering van de infrastructuur die daarvan weer het gevolg is, heel wat slechter voor zou staan dan thans het geval is. BRUSSEL (ANP) „De arbeid in de haven" is het thema van de vijfde Benelux-havenstudiedag, die op 14 maart in Antwerpen wordt ge houden. Nederlandse en Belgische deskundi gen zullen de verschillende facetten van dit thema behandelen op deze conferentie, die wordt gehouden op initiatief van het Rijksuniversitair Centrum te Antwerpen en de univer sitaire faculteiten St.-Ignatius. Ach tereenvolgens zullen de historiek van de havenarbeid, een vergelijking van de sociale positie der arbeiders en de sociaal-economische omstandigheden (leeftijdsgroepen, pendel) aan de or de worden gesteld. (ADVERTENTIE) DE nieuwe Prins Carnaval in Hulst, Rienus I, in gewone doen mijnheer Kommers, houdt niet van publiciteit. Dat wil hij even heel nadrukkelijk voorop stellen. Maar omdat het car- navalminnende volksdeel in Hulst graag eens nader kennis wil maken met de nieuwe prins, hebben we hem bereid gevonden enkele ogenblikken te filosoferen over de Dagen der zotheid". „IK vier al carnaval van kindsb'een af", zegt hij. „Oorspronkelijk kom ik uit Halsteren. Dus je begrijpt dat het er al vroeg in zat. Vlak bij Bergen op Zoom en daarom vlak bij het car navalscentrum van West-Brabant. Als kind vond ik het ontzettend leuk met mijn vriendjes achter muziekgezel schappen te lopen, lachend en pret makend". „LATER beleefde ik het carnavalsfeest uiteraard pp een heel andere wijze. Je kunt op zoveel verschillende ma nieren carnaval vieren. Er zijn er die de voorkeur geven aan hossen en dweilen van 'het ene café naar het andere. Je hebt ook mensen die in een gezelschap blijven hangen en onder mekaar plezier maken". ,JK persoonlijk heb het altijd enorm fijn gevonden, vooral toen ik de streek had verlaten, om in deze sfeer oude bekenden en vrienden terug te zien. En dat is ook nu nog zo. Als ik naar Bergen ga om het carnaval mee te maken, dan spreek ik met niemand iets af van tevoren. De kinderen gaan mee en zoeken daar hun weg zelf wel". JK heb het meeste plezier, al kan ik dat moeilijk onder woorden brengen, als ik her en der een oude vriend of bekende tegen kom. Zo maar, heel onverwachts. Je haalt oude herinne ringen op, drinkt samen wat, maakt plezier en verliest elkaar in het feest gewoel weer uit het oog. Het kan ook gebeuren dat je in een groep te recht komt, waar je niemand van kent. Je wordt er in opgenomen, als- Hulst zou ik dat ook zo graag wiL of je er altijd bij hebt gehoord. Even len hebben. Echt gezond feestvieren maken. Normaal moet je de hele dag in de plooi lopen. Het is goed om even anders te zijn. Dat is zowel geestelijk als lichamelijk gezond HET is juist de kunst zodanig carna val te vieren, dat er naderhand geen verwijten gehoord moeten worden en dat je met prettige herinneringen naar huis gaat. Carnaval vieren om eens goed te drinken, of onfatsoenlij ke dingen uit te halen, heeft geen zin. Dat maakt de sfeer alleen maar kapot". later sta je weer alleen, of tref je iemand die je ergens anders heen- brengt". „HET gaat er mij helemaal niet om van carnaval een echte keet te ma ken. Er moetvind ik, een sfeer zijn van verbroedering, van samen, vooral samen plezier maken. Niet kijken naar rang en stand. Even lekker alles vergeten. Je zorgen, je werk, en pret met elkaar, zonder enig onderscheid te maken. En dat is mogelijk, maar e.r zal voor gewerkt moeten worden om de juiste weg te kunnen kiezen. We beginnen dit jaar met onze Raad van Elf op zeer bescheiden schaal, met een besloten bal. Het is niet de bedoeling dat het hierbij blijft De komende jaren willen we de activi- teiten uitbouwen en iedereen zoveel mo_ge\ijk mee laten doen':.

Krantenbank Zeeland

de Stem | 1968 | | pagina 3