Twintig jaar na fatale bom leeft HIROSHIMA weer FLORA MOPJES Jo de gehul Haast in herbouw kenmerkt binnenstad Vijfho toeschoi Kruin Beeltenis van Churchill op Britse „Crown DAGBLAD DE STEM VAN DONDERDAG 5 AUGUSTUS 1965 Honderdduizend mensenlevens in één seconde VERWOESTING WEGGEBLAZEN Moeder vij fling binnenkort uit ziekenhuis het volledige voedsel voor uw hond Traditie gebroken Johnson wil onderzoek Te weinig negers op marine-academu DOOR MIGNON G.E6ERHART. KRUININGEl tvas, is Kruin in Stomme vt Lege ha Klooste vierc Uitslag emeen Sarcofaag met onbe kend slachtoffer (Van een onzer redacteuren) HIROSHIMA, 5 augustus. Japan houdt in Hiroshima de verschrikking van het atoomwapen levend. Anders dan in Nagasaki, waar elk spoot van de rampzalige ontploffing op 10 augustus 1945 is bedekt met ge bouwen en asfalt, ligt in de zevenarmige delta van de Otaganarivier een immens park, waarin een nationaal museum, een sarcofaag, een gasvlam, een monument ter nagedachtenis aan gedode kinderen, aan getroffen gezinnen, aan van hun kinderen beroofde moeders de bezoekers confronteren met het verdriet dat in één seconde de bewoners van een bloeiende stad werd aangedaan. Monotoon dreunt het geluid van een klok over de verlaten vlakte: elke bezoeker aan het park wordt op een in vele talen geschreven bord uitgeno digd de klok te luiden, indien hij instemt met het stre ven naar het verbod atoomwapens te gebruiken. Voor het kindermonument staan onafgebroken rijen kinde ren, die in klasverband bloemen aandragen; voor de graftombe knielen vele bezoekers. Op de vele banken peinzen Japanners en toeristen over de onbeschrijflijke ellende, die na twintig jaar nog voortleeft. Schuin achter de tombe, waarin een onbekend slachtoffer van de atoombom rust en de eeuwige vlam de nagedach tenis aan de 120.000 doden accentueert, staan kraampjes met foto's en souvenirs. Zij worden geëx ploiteerd door perfect Engels sprekende Japanners, die de sporen dragen van verschroeiing. Een gehavend gezicht, ontvelde handen, verminkingen aan ledema. ten zijn de verschrikkelijke sporen, die de ontploffing en straling over het lichaam hebben getrokken. Onbe wogen, zonder haat, met het voor ons onbegrijpelijke oosterse fatalisme, vertellen zij tijdens de verkoop van prentbriefkaarten en prullen over de bom, die Hitte, de brand, de dood van familieleden. Zij verdienen een goed stuk brood aan het leed, dat zij nauwelijks hebben overleefd. De toerist die in Japan duizend kilo meter reist om de sensatie van het twin tig jaar oude wereldnieuws te ondergaan, zal het Peace Memorial Park devoot be treden. Reeds op de toegangspaden ziet hij het skelet van het vroegere industriële tentoonstellingsgebouw, dat als monu ment wordt bewaard en waarvoor juist dezer dagen van elke Japanner een cent wordt gevraagd om het zodanig te restau reren dat het instortingsgevaar voorgoed wordt gekeerd. Het park maakt beslist geen verzorgde indruk. De aanplantingen zijn uiteraard nog jong. Uit andere de len van het keizerrijk zijn bomen over gebracht, die in deze omgeving echter niet tot voorspoedige groei zijn gekomen. De grasmat langs de paden is afgetrapt en de bloemperken zijn niet goed onder houden. Bij het Peace Memorial Park rijst een tweehonderd meter hoge televisiemast op. Vlak erachter ligt een gloednieuw stadion en rond het ontploffingscentrum is in twintig jaar een lelijke stad her bouwd met betonnen woonblokken, kan toren, winkels en nachtclubs, die in de toeristenstroom goed renderende bedrij ven zijn geworden. Hiroshima draagt het kenmerkt van haast in de herbouw. Anders dan in Rot terdam, waar een verwoeste binnenstad stedebouwkundigen heeft geïnspireerd tot gedurfde plannen, werd Hiroshima op- Monument ter nagedachtenis aan de getroffen kinderen getrokken langs de oude straten en op de vroegere fundamenten. De moderne betonnen hoogbouw sluit het licht buiten de veel te nauwe stra ten, die vooral in de avonduren, wanneer de Japanner in kleurige kimono zijn avondwandeling doet, een benauwende indruk maken. De bevolking van Hiro shima werd twintig Jaar geleden voor meer dan de helft gedood; duizenden in woners werden verminkt. Uit de overbe volking is uit de vele delen van het eilandrijk een nieuwe mensenmassa toe gestroomd, waardoor de nieuwe stad ih zekere zin kosmopolitisch is geworden. Het saamhorigheidsgevoel van de ooster ling zal deze stad zeer zeker eensweer een eigen karakter geven. Toevallig waren we op een avond ge tuige van een religieus straatfeest, waar onder ritmische muziek duizenden men sen volksdansen uitvoerden. Aan kleding en aan uiterlijk was te zien dat hier een bevolking bijeen was, afkomstig uit vele delen van het uitgestrekte Japan. Doch in de dans groeide de verscheidenheid tot 'n eenheid. In een in zeer moderne stijl opgetrok ken hal, heeft Hiroshima hi beelden, gra fieken en voorwerpen de uitwerking van de atoombom geconserveerd. Voor een paar dubbeltjes krijgt de bezoeker een toegangsbewijs en voor een paar kwartjes huurt hij een draagbare, zeer kleine bandrecorder met luidspreker, die hem in een vooraf te kiezen taal als gids dient tijdens de lange tocht langs panelen en vitrines. Het is in de immense ruimte druk, doch ondanks het bezoek van bon derden schoolkinderen hoort men weinig anders dan de stem van de gids, die voor de kinderen een toelichting geeft. Vrijdagmorgen 6 augustus kwart over acht zullen duizenden Ja panners bijeenkomen in het Peace Memorial Park te Hiroshi ma om de slachtoffers en de ver woesting te herdenken van de eerste atoombom, die twintig jaar geleden werd afgeworpen. Op 6 augustus 1945 om 8.13 uur kwameji drie Amerikaanse bom menwerpers op grote hoogte bo ven de stad, waarvan de lucht afweer veronderstelde, dat de vijand een verkenningsvlucht maakte. Om 8.15 uur ontplooide zich op zeshonderd meter een parachute, waaraan de A-bom hing en ontplofte. In één secon de werden ruim honderddui zend mensen gedood en werd een stad voor driekwart ver nield. Intussen is Hiroshima her bouwd. Het centrum van de ex plosie is een nationaal park ge worden. Aan de voet van de ve le gedenktekens is talrijke ke ren het startsein voor vredes- acties gegeven. Japan leeft en Hiroshima leeft wéér. Enkele weken geleden was een onzer redacteuren voor een kort bezoek in Hiroshima. Ter gele genheid van de twintigste her denkingsdag geeft hij enkele impressies van park en stad. Midden in de hal staat een maquette met een doorsnee van vijf meter, waar mee de omvang van de verwoesting dui delijk wordt gemaakt. Opmerkelijk is dat vlak bij het centrum van de explosie enkele gebouwen, hoewel zwaar bescha digd, overeind zijn gebleven. En van dit centrum uit zijn in brede golven de spo ren van vernietiging door deze stad ge trokken. Binnen twee kilometer is niets blijven staan. Verreweg het grootste ge deelte van de huizen en gebouwen is weggeblazen, het andere gedeelte werd door het vuur vernield. Slechts aan de rand van de stad bleven de overigens volledig doorgeblazen huizen intact. Bij het zien van deze onvoorstelbare verwoesting moet men zich overigens realiseren dat de meeste huizen van het oude Hiroshima door gebruik van hout en lichte steen slecht gebouwd waren. Tegenover deze maquette hangt een slechte vergroting van een der pamflet ten, die onmiddellijk na de .vernietiging van Hiroshima in miljoenen exemplaren door Amerikaanse vliegtuigen over de overige Japanse steden werden uitge strooid. Er staat te lezen: Aan het Japanse volk, Amerika vraagt uw zorgvuldige aan dacht voor wat we in dit geschrift gaan zeggen. We zijn in het bezit van de meest ver woestende springstof die ooit door de mens is uitgevonden. Eén enkele van onze pas ontwikkelde atoombommen is gelijkwaardig in explosiekracht aan wat tweeduizend van onze reusachtige B-29's in één enkele vlucht kunnen meevoeren. Dit vreselijke feit moet u goed overden ken en we verzekeren u plechtig dat hef maar al te waar is. We zijn juist begon nen dit wapen té gebruiken tegen uw eigen land. Indien u nog mocht twijfelen, informeer dan wat er in Hiroshima ge beurd is, toen één enkele atoombom op die stad viel. Alvorens wij de bom gaan gebruiken om elke militaire hulpbron te vernieti gen waardoor deze nutteloze oorlog ver lengd kan worden, vragen wij u, dat gij uw keizer zult smeken een eind aan de oorlog te maken. Onze president heeft de dertien gevolgen van een eervolle overgave voor u uiteengezet. We dringen erop aan, dat u deze gevolgen zult aan vaarden en begint te werken aan een nieuw, beter en vredelievend Japan. U dient nu stappen te doen om de mi litaire weerstand te beëindigen. Anders zullen wij deze bom en al onze andere superieure wapens gebruiken om snel en krachtig een eind aan de oorlog te maken. In duidelijke grafieken wordt dan de bezoeker verteld hoeveel slachtoffers de bom eiste onmiddellijk na de explosie en hoeveel mensen na drie, zes, negen maanden, na een jaar, na vijf, tien en vijf tien jaren als gevolg van straling zijn gestorven. Op straat ziet men heel vaak hangende en lummelende kinde ren En daarna begint de lange droeve tocht langs vitrines en foto's, die niets verber gen van de hel, die boven Hiroshima openging. Er hangen kledingstukken, ge deeltelijk verbrand, gedeeltelijk ver schroeid. Nauwkeurig is vermeld hoever het slachtoffer van het centrum der ont ploffing verwijderd was en hoe zijn lot is geweest (direct dood, gestorven na twee dagen aan de zoveelste graad van ver branding, overleden na zoveel maanden of jaren aan leukemie of andere stra lingsziekten). Tienduizenden voorwerpen zijn bijeen gebracht om kracht en hitte van de atoombom te illustreren. Enkele voor beelden: twee Japanse porseleinen kopjes smolten op een afstand van 800 meter aan elkaar. Twee fietsen, geplaatst tegen een ijzeren lantaarnpaal smolten aaneen; radiotoestellen, die in de huizen stonden werden .tot een vormloze massa in een stuk muur gedrukt, marmeren en granie ten zuilen, die rechtstreeks aan de stra ling werden blootgesteld, werden pokda lig, vensterglas werd een vormloze door zichtige massa. Aan het eind van deze kruistocht staat een paneel, met een tekst die de bezoeker uitnodigt te bidden voor de slachtoffers en hun nabestaanden en die een ontroe rend beroep doet op alle regeringen mede te werken aan het verbod atoomwapens te gebruiken. Aan de uitgang kan de bezoeker zich voorzien van alle mogelijke souvenirs van zijn bezoek aan deze expositie. Slechts zeer weinigen hebben er echter behoefte aan. De indruk is op zich reeds onuitwisbaar. AUCKLAND, Nieuw-Zeeland (UPI) - De Nieuw zeel andse mevrouw Shirley - Ann Lawson, die verleden week het le ven schonk aan een vijfling, zal binnen een paar dagen het nationaal vrouwen ziekenhuis mogen verlaten. Haar kinde ren zullen echter nog „vele weken" in het ziekenhuis moeten blijven, zo heeft de geneesheer-directeur van de kliniek gisteren verklaard. Hij voegde eraan toe dat de baby's het allen „zeer goed" maken maar dat zij voorlopig nog niet buiten de couveuse kunnen. De vijfling werd te vroeg ge boren. Het Peace Memorial Park (Advertentie) Met GRATIS speldje. Flora it ook deelnemer aan de nationale speldjescompetitie. FLORA HONDENBROODFABRIEK - DORDRECHT Londen (UPI) Voor het eerst in acht eeuwen, (afgezien van de bewinds periode van Oliver Cromwell) zal er op een Britse munt, de „Crown", de beelte nis van een gewoon burger, n.l. sir Win ston Churchill, voorteomen. De Britse minister van financiën, Ja mes Caillaghan heeft in het Lagerhuis bekendgemaakt, dat koningin Elizabeth het slaan van een dergelijke munt heeft voorgeschreven. Crowns zijn in het recente verleden geslagen bij gelegenheid van het kro- ninigsjubileum van George de Vijfde in 1935, de kroning van George de Zesde in 1937 het festival of 'Britain in 1951 en de kroning van Elizabeth de Twee de dn 1951. De eerste crown, in goud, dateert van 1526. In 1551 werd een zil veren geslagen- De aanmaak van gou den werd in de zeventiende eeuw ge staakt. Krachtens de muntwet van 1946 worden de crowns gemaakt van koper houdend nikkel. Aan de ene kant van de munt zal de beeldenaar van de ongekroonde ko ningin staan met titels en datum 1965, I aan de andere kant het profiel van Churchill met de naam. Churchill naar een marmer dat voor Windsor Castile werd gebeeldhouwd door Oscar Nemon. De Churchill crown zal volgens minis- I ter Callagihan vanaf begin oktober op alle banken verkrijgbaar en normaal be taalmiddel zijn. De Britse koninklijke munt is in onder- handeling met overzeese banken, maar I zal geen opdrachten, van particulieren of organisaties buiten het bankwezen aannemen. WASHINGTON (UPI) Preside Johnson heeft de ministers van defen sie en marine. McNamara en Nitze, ge vraagd te willen vaststellen waarom zo weinig negers de marine-academit van Annapolis in Maryland bezoeken Johnson is hiermee ingegaan op een verwijt van Roy Wilkins, de secretaris van „NAACP", de organisatie, die die negerbelangen bepleit, dat er onder de 4000 adelborsten van Annapolis maar 9 I negers zijn. Johnson had volgens Wil kins erkend dat het aantal negers op de academie „wat gering" scheen. 17) Dat pakje ziet emit of je erin ge slapen hebt Ik had het eigenlijk moeten uithangen, toen ik je naar de bank heb gezeuld en het je had uitgetrokken Je werd zo slap als een vaatdoek en toen heb ik een deken ovsr je heen gelegd", Dilly sprong op en ging meer brood roosteren. Ze droeg een grijs wandel pakje en 'n oranje pullover; he+ pak je was van uitstekende snit, de pull over van kasjmier. Om de hals had zij een snoer parels. Het leek wel of ze het pakje, de pullover en de parels op een verkoping had gekocht. H'Sf was een wonderlijke hebbelijk heid van Dilly deze kunst om alle kleren, hoe duur of elegant ook tot en slonzig geheel te transformeren. Vriendelijk vroeg ze: „Je gelooft me nu wel, hè?" „J-ja. Maar ik moet het toch mel den." Dilly wachtte even. Het broodrooster tikte. „Er zat geen krasje op de auto. Ik. heb hem nagekeken. Je was opgewonden en bang. De regen, de lange rit, vreemde wagen. Je had je gezicht eens moeten zien toen je bin nenkwam". „Jij werd ook bang." „Natuurlijk heb je mij aan het schrikken gemaakt. Ik geloofde je, maar ik dacht dat ik maar liever me van de zaak moest vergewis sen voor we aanleiding zouden geven tot wilde" Dilly keek Martha over haar brilleglazen heen aan „en zeer gevaarlijke geruchten. Alles kan geruchten in de wereld brengen. Soms niets al. Je speelt als het ware een belangrijke competitiewedstrijd. Houd je van baseball? Zoiets is het, maar dan mef tien innings in plaats van negen en een verzwaarde bal." „Je overdrijft. Je moet." „Als ik iets doe, dan is het juist de zaak minder overdreven maken. Ik zeg je dat ik de politiek ken. Ik heb ergens een paar sinaasappels." Ze begon in de boodschappenzak te rommelen. „Maar ik dacht ieder een zegt dat Lem wint." Dilly bekeek Martha en de sinaas appel in haar hand op dezelfde on persoonlijke wijze „Lem vecht met angst in het hart voor zijn verkiezing. Henty ook. Elke verstandige kandi daat doe+ dat. Je kunt nooit weten vóór de stemmen geteld zijn. En dat is dinsdag." „Wil je werkelijk dat ik niet naar de politie ga, dat ik niets zeg, niemand iets vertel van van wa+ ik denk dat er gebeurd is vóór dinsdag?" „Zo ongeveer. Ik bsn blij dat je het gaat inzien. Goed dan, we zijn het eens. I'k moet maar eens gaan kij ken wat ze met de antenne uitvoe ren. Lem spreekt om vier uur." „Ik heb niets beloofd." begon Martha en Dilly stapte de kamer uit. Martha had het gevoel of z>e door een des kundige schenner in een hoek gedre ven was en geen uitweg meer wist. Maar Dilly en iedereen in het stadje zou het nu wel geweten hebben als zij wel een man had doodgereden of verwond Dat was het kardinale punt. Dilly's verstandige onderzoek had een nachtmerrie van verschrikking en schuldgevoel verjaagd. Dilly's logica was vrijwel onweerstaanbaar. Martha zou Lscm toch niet willen schaden in zijn carrière, wellicht onherstelbaar, als het niet beslist nodig was? Martha ging de zitkamer binnen, waar nu stemmen uit het televisie toestel klonken. Dat stond glanzend van \nieuwheid links van de haard, tegenover de bank. Er was een stoel voor opzij geschoven. Het pakpapier lag op de grond. Een man in een versleten leren jasje draaide aan de knoppen. Van de ene zender scha kelde hij over op de andere, terwijl Dilly op de bank zat te kijken. Martha dit is Bill Holcomb. Lems vrouw. Bill." De man in het leren jasje kwam overeinden keek Martha mef intens blauwe ogen doordringend aan. Wat hij zag, scheen hem te bevallen, want hij kwam haar een hand geven en glimlachte vriendelijk. „Lem en ik zijn oude vrienden. We gingen vissen en zwemmen en zo. Ik ben blij ti welkom te heten in Bascom Bay." „Dank u." „We zijn ech*. trots op Lem. Je kunt op je vingers natellen dat hij presi dent zal worden." „Laat hem nu eerst maar tot gou verneur gekozen worden," zei Dilly. „Dat kanaal komt beter door." Bill Holcomb ging weer aan de knop pen prutsen. Dilly vroeg: „Is er nog nieuws uit de stad Bill? Zijn er nog sterfgevallen en huwelijken te mel den?" Bill Holcomb haalde de schouders op. „Heij; enige opwindende zijn de ver kiezingen. De stad stroomt vol jour nalisten en televisiemensen dinsdag. Eén is er al, in het huis van de weduwe Grange. Alle kamers bij haar zijn besproken voor dinsdag. Ze heeft wat extra-bedden laten aanrukken en kaartjes laten drukken met „verbo- 11 den te roken en te drinken". Hij - glimlachte. „Weggesmeten geld" Dilly keek even naar Martha en j j, zei minzaam, alsof het haar nief aan- i J. ginig: „Hoe ziet die vreemdeling er- uit?" Martha staarde Dilly heel even vra- I; gend aan en begreep haar toen. Dilly I bedoelde: „Weet je iets van die jl vreemdeling af? Is hij soms door I een auto aangereden? Is hij toevallig verdwenen?" Ze voelde ook even zij 't met lichte j tsigenzin, iets van bewondering voor i 1 Dilly's snelle denken. Ze had alleen 1 gevraagd hoe die man eruit zag en jfi had bedoeld: is het soms iemand met j 'n spits gezicht die bij niemand hoort i<; en door niemand germist zou worden? i Martha zonk de moed in de schoe- f I nen, maar Bill antwoordde al. „Een lange, magere vent, met donker I haar. Bleek, stadstype. Nieuwe kle- j ren. De kapper zegt dat hij voor een 11 tijdschrift werkt. Het wordt hier een heel gedoe dinsdagavond. Sommi gen willen een fakkeloptocht houden. Mijn dochtertje" er klonk nauw verholen trots in zijn stem „Janey. weet u wel mag bloemen aanbie den. Ze moet ook wat zeggen, maar ik vermoed dat ze dat wel zal ver geten." „He+ enige dat da^ lieve kind van jou te doen staat. Bill, is glimlachen.' Dilly sprak met meer gevoel dan gewoonlijk en Martha dacht verbijs terd: Is dit de echte Dilly of de stemmen ronselaarster? Ze schaamde zich meteen, want Bill zei ook har' telijk: „U herinnert zich ook ieder-' een. mrs. Downes. Alsof u hier Wf hele leven hebt gewoond." Hij keek j op toen de deur openging en een jon gen van een jaar of achttien nogal bedeesd binnenkwam. i „De antenne is in orde, Bill," zei hij' Dilly stelde hem ook voor „Martihadjt j is Bert Packer Lems vrouw, Bert.' „Prettig kennis te maken", zei de jongen en boog verlegen zijn hoofd. „Bert is de zoon van de sheriff, zei Dilly tegen Martha. „Ik heb Jc vader vanochtend gesproken, Ben- Hij zei dat hij de laatste tijd niet veel te doem had." Bert grinnikte weer schuchter. Bil' Holcomb zei: „We denken erover «Jf man zijn salaris te verminderen. N» voldoende misdaad hier. Ziezo, Downes, het toestel doe+ het reuze.; Als er moeilijkheden zijn, laat u ntf maar roepen. Maar ik denk niet dal ze zullen komen Lem spreekt om vier uur. Iedereen in de stad zal wel luis teren." Hij schudde Martha weer de handen wuifde naar Dilly. Daarna duwde M de jongen de deur uit en zei „Veei succes" tO'2n hij die dichttrok. Dilly zei niet eens: „Heb ik het je niet gezegd!" Ze had haar schoenen weer uitgetrokken en liep op kouse- voeten de kamer door om de televisie af te zetten. „Je koffers staan daar, Martha, als je je soms verkleden wilt." „Dilly, je vroeg hem naar die vreem deling,' die verslaggever." (Van onze} i merhaiul gaat in zijn geboorte j j gen erkennen. destijds door dt hammed een lijkst te verover c niet geheel en voor zijn kam jRoo. Zeggen en honderd inwond 5 teravond aanw dorpslein toen wielerkampioen wagen met zijn en zijn driejar Nicole zijn intr< En toch, tie aanwe ten van de dagblad 2 jubel uit toen ziJ I Zeeuwse supporters „Het zijn er veel r jaar. Zie je wel, de de Zeeuwen echt te 2 van Stee, vertegenw 2 vleeswarenfabriek en 2 van de enige echte Zi wreef zich van plezi Ook hem werd duid langzamerhand oversl 2 Zelfs burgemeester 2 Kruiningen sloot zich 2 de „bekeerlingen" van 2 zoals ongenaakbaar e: ningen rolden tot ston souplesse over zijn li| Tenslotte toverde een doos chocolade te tra beloning voor dt De volgende spreke 2 van Langevelde, comr appelen en uien, de v 2 toe, waarvan Jo de „Ren- en Tourclub 2 lid is. Rentoc houdt namelijk bezig met h wedstrijden tijdens ht 2 het enthousiast volge ties van Jo de Roo) 2 het voorbijzien van renner Rik van Loof 2 in de wielersport" Een van de laatstej 2 consul van ue KNWt derlandse Wielren U 2 land, Jan Ganzeman, noegen met lege han| 2 „Ik heb niets aan te bezit zo weinig hém niet kwalijk. BRACKWEDE (1 nisatiefouten kenme halve etappes die op het programma ronde van Duitsla: teurs. 's Morgens in rit van Bocholt naa den bij de nadering renners bestaande buiten de aankoms mannen wanhopige finishdoek duidelijk te brengen. Van de len in de veronderst den dat de aankomst zou zijn zoals gepla Duitser Lutz Loescl wat er aan de han< melijk daardoor we voor zijn landgenot desta en Ruster. De tweede halve eta naar Brackwede over werd kilometers iangei laatste ogenblik ingela ging. Kudden koeien dend de weg versper< nog meer oponthoud, gelukkig de humor v; De Turk Caliskan, 28e en dus ongevaarlijk m overwinning bezorgen, na hem finishte een koj andere André van Midd Bocholt—Munster (86 1 Loeschke, 2.10.22, 2 desta, z.t., 4 Ruster, all 5 Rueschhoff, Duitsland 6 Dolman, Ned., z.t. MiinsterBrackwede 1 Caliskan, Turkije, Duitsland op 10 sec., 3 z.t., 4 Cengiz, Turkije, delkoop, Ned., z.t. Alg Het algemeen klasse ritten van woensdag a' 1 Czarnowski, Did. Did., op 3.10, 3 Luehti, Kloosterman, Ned., op N«l. op 9.« 6 Rupflin, Dolman, Ned., op 13.58,

Krantenbank Zeeland

de Stem | 1965 | | pagina 10