VROUWENSPIEGEL g J3d3IH2H3WUOflV Een Nederlandse vrouw vertelt over liet leven in een Pakistaanse stad Wij moderniseerden, maar de radio deed niet mee r „Party" als een sprookje Clare Booth Luce heeft de wereld leren kennen De tuin (met zwembad) herbergde twee slangen De inheemse wasbaas zou het in Europa ongetwijfeld klaren Najaarsmodellen: pleidooi voor grotere vrijheid Laat ze toch, die lijnen Engelse minister van onderwijs: De ouders hebben geen beslissende stem Een hondje overreden Een aarzelend zoeken naar nieuwe vorm Een land om er te blijven Met de dictatuur is liet gedaan Een prominente bekeerlinge 4 DAGBLAD DE STEM VAN ZATERDAG 27 AUGUSTUS 1955 I In het speciale num mer, dat door de Pakistaanse ambas sade ter gelegenheid van „Pakistan-day" werd uitgegeven, vonden tcij o.m. een bijdrage van de Ne derlandse mevrouiv A. E. U. Pet-Molir, die in een interes sant artikel haar in drukken over dit ivonderlijke land weergeeft. Op na tuurlijke toon ver telt zij, die lang in Pakistan verbleef, hoe de huisvrouw uit het westen zich daar voelt en hoe ze leeft. Maar wij zul len mevrouw Pet aan het woord laten. „De grootste indruk, die het land op mij heeft gemaaktzo begint zij, „is de warmte. Ik heb hier voor een speciale re den, namelijk het tijdstip van mijn aankomst, in het midden van de maand Mei. De tem peratuur is dan ge woonlijk omstreeks 110 graden Fahren- lieid, maar in mijn geval was ze veel ho ger omdat ik arri veerde in een van de ergste hittegolven die in Pakistan ooit werden geregi streerd. Gelukkig duurt de ergste warmte maanden, maar zes waarop een winter volgt, die wel de mooiste in de wereld genoemd mag worden. De he le dag kan men bui ten doorbrengen in de heerlijke zonne schijn en 's avonds heeft men de vader landse gezelligheid van een knappend haardvuur binnens kamers. Eén van de voornaamste beslommeringen waarmee de huis vrouw te maken heeft, is natuurlijk de huishouding en mijn relaas zou dan ook onvolledig zijn, als ik hiervan niets vertelde. Ik moet dan beginnen met uit te leggen, dat mijn man en ik geruime tijd een gehuurde bungalow hebben bewoond. Er zijn nog andere woonmanieren mogelijk: een hotel of een club. Hier wil ik het al leen hebben over het bedrijf van de huisvrouw in een bungalow. De onze was een nieuw en vrij groot huis, gelegen in een nieuwe wijk van Lahore, die Gulbarg Colony heette. De glorie van de tuin was een zwembad. Ik moet hier terloops ver melden, dat Lahore een bijzonder mooie stad is. De oude, ommuurde „city" met zijn uitgestrekte bazars is van een typisch Oosterse schil derachtigheid en charme, het nieu we gedeelte is rijker aan tuinen en parken dan enige andere stad die ik ken. Niet zonder reden noemt men dit deel van de stad „Rozen tuin". Boekhouding... Om op het huishouden terug te komen werd op de slaapkamer de thee gebracht. Nadat er gebaad was en gekleed, werd in de eetkamer het ontbijt gebruikt en daarna verdween mijn man naar zijn werk. Vervolgens besprak ik met de kok wat er die dag moest worden gegeten en wat er moest worden ingekocht. Van die inkopen hield hij boek: een meer dan dubbele en mysterieuze boekhou ding, waaruit niemand wijs kon wor den. Daarna telde ik de dhobi (dat is de wasbaas) de vuile was voor, en controleerde het schone goed. Ik moet zeggen, dat een eenvoudige dhobi in Lahore beter en goedkoper is dan de modernste wasserij in Europa. Er is nooit een stuk zoek geraakt en vernielde knopen waren uitzondering. Na de dhobi kwam de inspectie van de kamers aan de beurt. Tenslotte volgde een rond gang over het erf met de tuinman, die met grenzenloze toewijding het gras, de rozen en de groente ver zorgde. Ik moet zeggen, dat het huispersoneel in Pakistan over het algemeen hoffelijk, betrouwbaar en bescheiden is, en alles doet om de huisvrouw het leven aangenaam te maken. Al deze besognes hielden mij be zig tot een uur of elf, op welk tijd stip ik naar goede Nederlandse ge woonte een kop koffie dronk. Dan was het hoog tijd de hitte te bestrij den door een duik in het zwembad, gevolgd door een nog koelere douche in de badkamer. Omstreeks één uur kwam mijn man thuis en in een gloeihitte, onder full speed draaien de fans, gebruikten wij de lunch. Van na de lunch tot een uur of vijf werd gerust; de hitte laat in de middaguren geen enkele bezigheid toe. Om vijf uur werd de thee ge serveerd en, nadat er weer ge zwommen of gebaad was (of beide) reden mijn man en ik naar de club, waar in Lahore iedereen ieder ander ontmoet. Om 8 uur werd het avond eten gebruikt, meestal op het gras veld achter het huis. De bedienden hadden ons verteld, dat er twee slan gen op ons erf woonden, dus kreeg het avondeten de titel: diner op de Mijn eerste bezoek bij een voor aanstaande Pakistaanse dame was een belevenis voor ny. Omdat het in cobra-weide. De huishoudelijke sfeer die ik hier heb beschreven werd natuurlijk af gewisseld met bezoeken van en aan Pakistaanse, Europese en Amerikaan se dames. Het heeft geen zin, de omgang met de laatsten te beschrij ven, die wijkt van niets af van wat men hier te lande ervaart. De om gang met Pakistaanse dames heb ik echter zeer interessant gevonden. In de eerste plaats omdat bij wat in tiemere kennismaking blijkt, dat deze vrouwen, ook al verschillen zij in religie, ras en huidkleur van ons, in hun gevoelsleven en reacties geen merkbaar onderscheid vertonen. Ik vind het erg jammer, dat hun maat schappelijke invloed nog zo beperkt is, als die groter was zou dit een ze gen voor het land zijn. Gelukkig is die invloed groeiende, de ochtend viel droeg ik een een voudige katoenen jurk. Mijn haar had ik in een paardenstaart bijeengehou den, en sieraden had ik thuis gela ten, alles met het oog op de koelte en de luchtigheid. Toen ik op de plaats van bestemming arriveerde werd ik door een geüniformeerde „bearer" naar de elegante salon ge leid, waar een gezelschap van in hoofdzaak Pakistaanse dames al aan wezig was. Zij waren gekleed in rij ke saris, zij droegen prachtige juwe len en bloemen in het haar, en de lucht geurde van hun Paryse par fums. Het liefst was ik in mijn sim pele katoentje door de grond gezakt. Het geheel begon meer en meer op een Oosters sprookje te lijken toen de onvolprezen Pakistaanse gastvrij heid werd getoond door het ronddie nen van uitgezochte lekkernyen. Te gen de middag kwam er een einde aan de „party" en de gastvrouw deed ons uitgeleide. Emancipatie Men moet uit dit verhaal niet de conclusie trekken dat de Pakistaan se dames haar leven verdoen met wederzijdse bezoeken en vertoon van dure kleren en juwelen. De meeste van haar vervullen een gewichtige fungtie in de ontwikkeling van de sa menleving, die niet denkbaar is zon der de verdere emancipatie van de vrouw. Deze wordt b.v. bevorderd door de All-Pakistan Women's As sociation", - opgericht door de tegen woordige ambassadeur van Pakistan in Nederland, Begum Liaguat Ali Khan - die op velerlei terrein so ciaal werk verricht. Dank zij dit streven is een generatie van jonge vrouwen aan het opgroeien, weten schappelijk geschoold, die als even waardige partners van de mannen deel hebben aan de ontwikkeling van Pakistan. Dat zij hierbij even goed als haar Europese zusters de kunst verstaan vrouwelijk en char mant te blijven, getuigt de foto van een aantal meisjesstudenten te La hore, die met honderden anderen het ..Fatima Jinnah Medical College for Women" bezoeken. Hiermee ben ik aan het einde van mijn relaas. Ik zou nog kun nen uitweiden over de schoon heden van het land zelf: de on metelijke vlakten, de majestu euze bergen en de imposante ri vieren, maar hierover kunt u in elke reisbeschrijving lezen. Laat ik eindigen met de mede deling dat het een land is, zeer de moeite waard om kennis mee te maken, en voor degenen die de warmte kunnen verdragen en een hekel hebben aan huis houdelijk werk, een land om te blijven. Het Berlijnse modehuis Becker brengt deze bijzonder aardige c.ombi- natie van rok blouse. De wijde, de gelijke en toch vlotte rok is van perlon-zijde gemaakt, met bryine de- De Engelse Minister van Onder wijs, Sir David Eccles, heeft in het Lagerhuis verklaard, dat de ouders geen beslissende stem hebben in het onderwijs voor hun kinderen. De on derwijswet 1944 heeft nimmer de be doeling gehad zulks vast te leggen. Deze ministeriële beslissing betekent een ernstige teleurstelling voor de katholieken in ingeland, die steeds uit de bepalingen van bedoelde on derwijswet meenden te mogen af leiden, dat de schoolkeuze der ouders bepalend zou zijn. Zij steunden hierbij op de destijds gevoerde debatten in het Engelse parlement, die steeds van het prin cipe uitgingen, dat de wensen der ouders zouden prevaleren. De beslissing van de Minister be tekent het einde van de geruchtma kende rechtszaak te Kesteven. Hier appelleerde katholieke heer Watt te gen een beslissing van het gemeente bestuur, dat hem een studiebeurs voor zijn zoon onthield in verband met het feit, dat deze naar een ka tholieke i.p.v. een openbare school werd gezonden. Sir David Eccles verklaarde ten slotte, dat artikel 76 van de onder wijswet, weike bepaalt, dat de kin deren onderwijs volgen naar keuze der ouders, slechts betekent, dat de overheid rekening dient te houden met de wensen der ouders, niet dat deze van doorslaggevende betekenis zijn. „Op de grote verkeersweg van Breda naar de Moerdijkbrug, ter hoogte van de „ster-flats", werd een foxhoridje overreden door een snel rijdende personenauto. Het hondje stierf na enige ogenblikken. De auto reed door Het zou dwaasheid zijn, nietwaar, zulke berichten in de krant te zet ten. Honden horen niet op de rij baan en het is bijna dwaas als een automobilist probeert het leven van zo'n dier te sparen. Voor een dode hond komt men niet voor de rech ter. Toch, nu ik toevallig getuige was van dat ongeluk", dat vorige week Zaterdag op de bovenom schreven plaats gebeurde, betreur ik het, dat zo'n automobilist vrij uit gaat. Dat hondje behoorde aan een twaalfjarig jongetje. Die middag waren ze samen van huis gegaan, misschien om te zwemmen, of er gens in 't bos te spelen. Het hond je was uitgelaten. Het dartelde door de struiken langs de weg. Zijn jon ge baas liep een stuk vooruit. De jongen zag niet, dat zijn hondje zich op de weg had gewaagd. Opeens was het gebeurd. Een auto raasde langs. Het hondje jankte het uit, sprong op in helse pijn en viel toen stuiptrekkend en naargeestig huilend neer. De auto was al lang uit het ge zicht. Het was maar een klein incident op die grote weg, maar toch ston den er direct veel mensen om het bloedende en jankende hondje en zijn luid-huilende baasje. Een voor bijganger nam het dier op. Het kleine lijfje schokte en het jongetje, bijna blind van het huilen, streelde het dier over zijn kopje, steeds maar roepend: „Hij gaat dood! Hij gaat dood!" Een vrouw troostte: „Hij zal wel gauw uit zijn lijden zijn Stil maar vent!". En een ander riep: „Die schoft! Hij deed geen zier moeite om het hondje te ontwijken. Ik wou dat ik hem hier had!" Allemaal keken ze naar het hond je en allemaal voelden ze. dat er hier iets was gebeurd, dat niet had hoeven te gebeuren. Ze probeerden het jongetje te troosten, maar het was vergeefs. Het kind snikte maar door en riep voortdurend zijn hond je bij de naam. Hij kon het niet begrijpen. Misschien was het hond je zijn liefste bezit op aarde en zeker was liet zijn beste speelkame raad. In een seconde was dat alles nu voorbij. Ze beloofden hem een ander hondje. Maar wat heeft hij daaraan? Voor een kind is dat net zo absurd, als wanneer men hem na het overlijden van zijn moeder, een andere moeder belooft Het gaat niet om ,,een hondje", maar juist om d i t hondje. Het dier waarnaar je misschien jaren hebt verlangd, waarom je duizend keer bij je ouders hebt gebedeld. En dat toen eindelijk o, wonder bij je kwam. Je won zijn liefde en zijn trouw en je vertelde hem je jon gensgeheimen, die hij beter dan welk ander mens ook kon begrij pen, naar het scheen. Hij liet je, behalve de uren op school, nooit alleen. Als hij je stap maar hoorde sprong hij op je toe en toonde zijn vreugde om je komst. Uren speelde je samen. Ieder kind benijdde je om die hond, die vriend in je jeugd. Wie uwer, die ooit een hond heeft gehad in zijn jeugd, kent dit alles niet? En dan kijk je opeens door een waas van tranen naar dat schok kende, bloedende lijf. Voor het eerst maak je kennis met de wreedheid van de dood. En de wreedheid van sommige vol wassen mensen. Geen blik, geen woord van troost en begrip krijg je van de moordenaar van wat je het liefste was. Die raast verder met zijn auto. 's Avonds ziet hij misschien wat bloed en wat haar aan de bumper van zijn auto en dan herinnert hij zich dat hondje. Stom beest. En voor hem is het dan voorbij, maar een jongetje ligt in zijn bed te snikken Och nee, het geval op zich is geen krantenbericht waard zegt men. Maar wie weet leest de be trokken automobilist deze regels. Misschien beseft hij dandat hij door één wending van zijn stuur, door één trap op de rem of een claxonsignaal, een zee van leed had kunnen voorkomen. De mode wil geen dictatuur meer tegenwoordig. De nieuwe model len voor het seizoen najaar '55 enz. vormen als het ware één lang plei- dooi voor grotere persoonlijke vrij- heid, door meer tolerantie, meer mogelijkheden, meer keuze, zodat ieder kan aantrekken wat het beste I bij haar figuur past. I Het wijde en wiegende naast het nauwomsluitende, het lichte en ro- mantische naast het koele en zake- lijke. Over bepaalde lijnen, als S, j H, A, kegel en spercieboon wordt niet meer gesproken. Men kent elke j lijn waarde toe, als die een bepaald figuur goed staat. i: coraties op beige ondergrond. De rok is van witte perlon-zijde, waarin een bruine sjaal (beige kan ook) die past bij de rok. Een modieus geheel, zon der overdrijving en niet aan bepaal de uren van de dag gebonden. Voor alle leeftijden draagbaar 't Lijkt een mantel, maar 't is een namiddagjapon. Zorgvuldig onder steund door een perlon-petticoat of jupon, borduurt dit model heel dui delijk voort op de A-lijn. De knoop- garnering is welbewust aangebracht om het ranke ilhouet van het boven ste deel te beklemtonen. Als materi aal koos de ontwerper Oestergaard laken en perlon-zijde. Er zijn van die mannen en vrou wen, over wie de hemel zijn gaven van geest en hart zo overvloedig uit strooit dat zij, bijna van hun geboorte af, met hoofd en schouders boven hun omgeving uitsteken. Een van die be genadigden is Clare Booth Luce, de ongeveer 50-jarige echtgenote van Henry R.Luce, uitgever van de wijd verspreide tijdschriften Time. Life en Fortune. Clare Luce is een typische „career girl". Uitzonderlijk charmant, blond en met blauwe ogen, deelt zij de eer als de best geklede vrouw ter wereld te worden beschouwd met niemand minder dan de Hertogin van Winsor. Zij maakte niet alleen naam in het politieke leven, maar verwierf even zeer bekendheid als toneelschrijfster, spreekster, schrijfster. En als bui tenlands correspondente, o.a. aan de oorlogsfronten in Italië en Duitsland. Zij werd in 1942 voor de Republikein se partij gekozen en in 1944 herkozen tot lid van het Amerikaanse Congres. Na de oorlog werd zij door president Eisenhower benoemd tot ambassa drice der Verenigde Staten in Italië. Mrs. Luce hoort tot de kring van prominente bekeerlingen die Mgr. Fulton Sheen een deel van zijn grote bekendheid hebben gegeven. In een serie artikelen onder de titel „De wa re reden", heeft zij de geschiedenis van deze bekering tot het katholicis me verteld. Haar boek „Heiligen voor deze tijd" kreeg de letterkundige prijs van „The Christophers", een bekende katholieke organisatie, en twee jaar tevoren was haar door een kring van meer dan oOO katholieke studenten verenigingen reeds de Kardinaal New- man-prijs toegekend om haar uitzon derlijke verdiensten voor Kerk en Staat. Haar van nature toch al ruime ge zichtskring verwijdde zij door tal van reizen. Meer dan 120.000 km. legde zij af in Afrika, India, Birma, China en Europa. Als meisje van 17 jaar bracht zij met haar moeder en pleeg vader haar eerste bezoek aan Euro pa en in 1933 keerde zij er terug als verslaggeefster, een taak, die haar dermate aantrok, dat zij er haar po sitie als redactrice van een der voor naamste Amerikaanse vrouwenbladen voor opgaf. Welke veranderingen heb- hen zich in enkele jaren tijds voltrokken in onze interi eurs? We kregen kort na de oorlog een neo-Gothiek-inva- »ie, daarna stroomde het licht onze huiskamers bin nen en haalden we vrolijke en frisse kleuren in onze wo ning. De vormen van onze meubelen ondergingen een grondige wijziging. Van sier- stuk teerden ze gebruiks voorwerp, van hoofdzaak in het interieur, decoratie. Nieuwe stoffen, andere hout- TlZVer in dit artike> w°rdt gespioken. luidspreker ontvanger zijn als het ware m een platte doos ondergebracht. Het ge- luid laat zich echter niet „verpakken". soorten als berken en kersen lijk, het is een revolutie ge- deden hun intrede. Werke- weest en pas nu komt er enige rust. Maar één ding is er, dat nagenoeg geen ver andering onderging. Sterker nog; dat in de eenmaal ge kozen, pompeuse stijl, steeds pompeuser werd. We bedoe len de radiokast. Op een enkele uitzondering na heeft de radio geen ingrijpende vormver andering ondergaan. De lijnen wer den wat strakker, de luidspreker werd verscholen achter een modern doekje, maar ingrijpende veranderin gen waren er niet. Het radiotoestel, en zeker het duurdere type, is eigen lijk maar een kitsch-geval; een glim mend pronkstuk. Er zijn radiotoestel len (of beter geluidskasten) in de handel, die een kleine wand geheel beslaan en veel meer dan 1000 gul den kosten. Het geheel blikkert en glinstert als een kermistoeter en het bezorgt iedere binnenhuisarchi tect veel hoofdbrekens, zo'n apparaat logisch in een modern interieur op Kruising tussen straalkachel en typemachine. In deze richting moet men het juist niet zoeken. te nemen. Het beste voldoet gewoonlijk nog de kleine, onopvallende radio, die op een boekenplank of elders wegge- bouwd kan worden. De echte radio liefhebber stuit hier echter prompt op een groot bezwaar. De geluids kwaliteit van een klein radiotoestel kan nooit zo perfect zijn als die van de grote kast. De grote (en dure) kast is echter weer te opvallend en dikwijls te lelijk. Zo zitten we in een vicieuze cirkel. Goed geluid: lelijke kasten. Mooie (dus onopvallende) kast: minder geluid. Dit heeft weer zijn invloed op de ontwikkeling van de radio-techniek. Steeds meer komt de radio met meer dan één luidspre ker in zwang, de geluidsband en de pick-up worden gemeengoed, maar hoe moet men die hele boel onder brengen? RADIO-TAFEL Er is een meubel-ontwerper g j- weest, die het radiotoestel onder bracht in een sierlijk tafeltje. Hjj ging er van uit dat het mooiste radio toestel het minst opvallende is. (De radio is immers een instrument, net als de telefoon). Wat er ontstond was iinderdaad een aardig geheel. Het geluid, dat de „muziektafel" verspreidt is echter allesbehalve mooi Het mist alle diepte, want de ruimte waarin luidspreker en ontvanger zijn ondergebracht is te klein, heeft een ongunstige vorm en „wortelt" niet in de grond. Toch kan men niet zomaar door gaan. De vicieuze cirkel moet door broken worden en dit kan alleen maar Op eert tentoonstelling in Parijs was deze luidsprekercombinatie voor werkelijkheidsweergave te zien. De oude vorm is hier geheel verlaten. door de luidspreker uit de kast te halen. Het gaat tenslotte in de eerste plaats om het geluid. Welnu, juist voor dat geluid is de zogenaamde basreflexkast geconstrueerd. Het is een kunstig geheel van kanalen en tunnels, dat een bijna natuurgetrouwe weergave verschaft. Het radio-ap paraat zelf Wel, daarvoor is iedere plaats goed genoeg. Als men de schaal kan zien en de knoppen kan bedienen, is het al voldoende. De combinatie: leestafel, radiokast is dan niet zo gek meer. DE TELEVISIE Moeilijker wordt het met de tele visie. Zelfs hierbij hebben de ontwer pers, van de kasten geen andere koers willen volg n. Hoe aardig de 'V op zich ook is, dat grote blinde oog in de kamer, tijdens de vele uren dat er geen uitzendingen zijn, is net zo iets als een verchroomde landmijn op de boekenkast. In sommige huizen wordt het televisietoestel, dat boven dien nog zulke moeilijke afmetingen heeft door de rrote lengte van de beeldbuis, 'n de wand ingebc wd. Maar bijna altijd zijn de radio cn het TV-toestei monumenten in de huiskamer. De serieuze woningin richter is bijna genoodzaakt het ge hele interieur te groeperen rond de radio. Is dit misschien een symbool van allesoverheersende plaats die de radio in ons leven heeft ingenomen? De ontwerpers van radiokasten zul len er iets op moeten vinden, in de eerste plaats omwille van het goede geluid, waar het bij een radio om gaat. Misschien zal er in de toe komst meer aandacht worden gege ven aan de basreflex kast. Er zijn heel stijlvolle en rustige mudellen ontworpen. Wie weet...?

Krantenbank Zeeland

de Stem | 1955 | | pagina 5