Pakistan, een jonge staat, haalt een achterstand van eeuwen in EENZAAMHEID Azië ontwaakt DE INDUS IS DE LEVENSADER VAN EEN PARADIJSELIJK LAND Grote irrigaticivcrkeiL nieuwe steden Wat de blijft Islaam is Stad zonder naam De Islaam Maanlandschap I Het oude verdwijnt <y Progressief Bredanaar in de Kuil verdronken DAGBLAD DE STEM VAN MAANDAG 22 AUGUSTUS 1955 Pakistan-Da Veel Zeeuwen lieten verstek gaan Duits elftal verloor in Moskou (3-2) Bij race te Goodwood: Auto-coureur gedood HARRIS GEWOND DE BROEDERSCHAP VAN DE BRONZEN DRAAK 4 t 4 i 4 4 ammonium sulpha at en een 100.000 J ton ceipent te kunnen winnen. De* reeds in aanbouw zijnde stad heeft nog geen naam, ze staat voorlopigJ nog geboekt als Residential Colony P.I.D.C." Pakistan kent meer van* dergelijke nieuwe steden, alle date-' rend van de laatste acht jaren enj elk voor zich een bewijs van de^ ondernemingsgeest waarmee de jon- ge staat zich tracht te consolideren' en er naar streeft om het leven opj een hoger economisch plan te bren- gen. De zon neigt reeds naar het Westen en nog steeds is het einde van de lange auto rit, die met zonsopgang teas begonnen, niet in zicht. Maar we zijn dan ook in een land, u-aar de afstanden niet tellen, in een deel van Azië, uaar nu eenmaal alles groot ser, wijder en onbeperkter is dan in volgebouwde en beperkte Europa. Enkele mijlen voor Mian- wali zijn we van richting veranderd en we rijden nu pal naar het Noorden, met aan onze linkerhand de dijk van het nieuwe irrigatieka- kanaal, dat het Industvater tot diep in de Thai woestijn zal brengen. Ruim 40 k.m. scheiden ons nog van het doel van deze dag: de stad Kalabagh, waar de Noorde lijkste van de drie grote stuwdammen de Indus, deze machtige rivier en de levens ader van Pakistan voor de eerste keer een aderlating laat ondergaan. Dit kanaal, een werk van de aller laatste tijd, is iets waar de Pakis taanse regering trots op kan zijn. Over een afstand van meer dan 250 kilometer strekt het zich nu reeds naar het Zuiden uit en wanneer men ergens de dijk beklimt, ziet men het brede kanaal, als langs een lineaal getrokken, aan de horizon verdwij nen. Hoe uitgestrekt is het land hier De afstand van 250 kilometer, die dit kanaal thans lang is, is nog maar de helft van de afstand waaronder de provincie Pandjaab zich van Noord naar Zuid uitstrekt, namelijk 550 kilometer West Pakistan in zijn geheel reikt van Noord tot Zuid even ver als de afstand Amsterdam- Home. En dit gehele gebied is over dekt met een netwerk van zulke ka nalen, waarvan het Thal-kanaal een der jongste is. Zo'n kanaal is weliswaar mensen werk, maar wat kan de mens veel tot stand brengen, indien hij zijn krachten slechts ten goede aanwendt! Zulk een gedachte komt onwillekeu rig naar voren, wanneer men van nabij komt te staan tegenover het irrigatiesysteem van West-Pakistan. Hoe anders is het in Oost-Pakistan, waar een teveel aan water aan ban den moet worden gelegd. Beide de len vormen als een eenheid van te gen delen de jonge staat, die thans voor de achtste keer zijn zelfstandig heid herdenkt. Alles in Pakistan getuigt van groei. Pakistan houdt in de eerste plaats het oog gericht op de bevordering van het algemeen welzijn. Het zo moeilijke vraagstuk van de Islamie- tisehe staat en wat daaronder moet worden verstaan, komt in de tweede plaats aan de orde. Vandaar ook de bedrijvigheid in de streek ten Zui den van Kalabagh, waar in de vlakte van Baud Khel (Davidsdorp) een geheel nieuwe stad, voorlopig voor een bevolking van 20.000 zielen, uit de grond rijst. Juist omdat de benodigde grond stoffen in de nabij gelegen bergen aanwezig zijn, is deze streek uitge kozen voor de bouw van verschillen de chemische fabrieken, in het bij zonder bestemd voor de vervaardi ging van kunstmest en cement. Dat de bergen van Kalabagh inderdaad verschillende chemische stoffen be vatten, wordt ons duidelijk, wanneer we in de late namiddag de stad naderen en het late zonlicht een aantal fantastische kleurvlakken op de bergwand tovert. Van geel en bruin lopen de kleuren over in rood en groen, op sommige plaatsen weer afgewisseld met paars en grijs. Het ligt dus voor de hand, dat de rege ring hier de ontginning der bodem schatten ter hand heeft genomen. Vandaar de bouw van verschillende fabrieken, van vele woningen voor het personeel, kortom, van een com plete stad. Binnenkort hoopt men hier reeds jaarlijks een 50.000 ton vreemde bergland voortgaande, Muhammad Iqbal Ik ging naar het zeestrand en zei tot een rustloze golf: „Altijd zijt gij op zoek naar iets. Wat scheelt U? In Uw schoot hangen duizend glanzende parels, Maar draagt ge in Uw borst een hart als het mijne?" Zij rilde enkel, ontvlood het strand, en zei niets! Ik begaf mij in Gods tegenwoordigheid, ik ging De zon en de maan voorbij, en ik zei: „In Uw wereld Is niet één deeltje dat acht op mij slaat; de wereld Heeft geen hart en mijn wezen is een en al hart; De tuin is bekoorlijk, maar geen mijner liederen waard." Een glimlach verscheen om Zijn lippen, maar Hij zei niets! Vertaald naar het Engels van Syed Abdul Vahid door Bert Voeten. (Overgenomen uit: „Pakistan in Nederlandse ogen", een speciale uitgave van de Pakistaanse am bassade, t.g.v. ,,Pakistan-Day-1955") Het moderne Karatsji gapen de gaten, eens deuren en vens ters, in de zwarte muurresten de voorbijganger spookachtig aan en vooral in de avondschemering maakt zo'n verwaarloosde en verlaten stad een lugubere indruk. Die indruk ver dwijnt terzelfdertijd, als we de blik de andere kant uitrichten, waar groots en breed de Indus uit het Noor den aanstroomt. Een andere, zo maar in de schijn bare woestijn gebouwde stad is bijvoorbeeld Djauharabaad, op enke le mijlen afstands van het oude Kushab gelegen. Wanneer ik hier spreek van schijnbare woestijn, is dit omdat de grond slechts wacht op aanvoer van water uit het nieuwe Thal-kanaal, om te worden omgeto verd in vruchtbare akkers. We zijn hier in de Noordoostelijke hoek van het Thalgebied en Djauharabaad is bedoeld als de toekomstige hoofdstad en zetel voor de administratie. Langs de moderne, ruim gebouwde straten zijn woningen opgetrokken van meer dere verdiepingen, hetgeen vermoe delijk zal zijn gedaan om een te grote uitgestrektheid te voorkomen en de afstanden binnen de stad niet al te groot te laten worden. In de Pandjaab treffen we zeer verschillende soort landschappen aan. Zeer merkwaardig zijn de streken met „gebroken land", 'n plotseling wegvallen van het land, waarschijnlijk als gevolg van erosie. Met zijlicht of tegen licht is het, alsof men op de maan verblijft. Zijn er in de diepte echter vlakke stukjes grond overgebleven, dan wor den deze weer voor de land bouw benut. In dit uiterst m--- 88 Het grote irrigatie-kanaal in het Thal-gebied 'N::y vwsl - V" aH V-. A'skd®. eeuwenlang uitgesleten door stortregens en verweerd door de zon en nimmer door mensen hand beroerd, voel ik mij als overgebracht in een andere we reld. Het lijkt alsof we op een soort voorwereldse hoogvlakte zijn aangeland, waaraan alleen de monsters nog ontbreken. Interessant was ook het bezoek aan de hoogvlakte van het bergstadje Choa Saidan Shah. Met een ingeni eur van de dienst van Openbare Werken, wiens taak het was de we gen te verbeteren en te verharden, bracht ik een bezoek aan het nabij gelegen Hindu-stadje Gataas. Sinds 1948 is dit stadje, waar eens grote gebouwen en Hindu-tempels hebben getuigd van de eredienst der Hindu's onbewoond. De achter gelaten ruines kijken ons spookachtig aan. De stad heeft zijn. ontstaan te danken aan een bron, die ook nu nog helder water levert, en maakte dat dit een pelgrimsoord zou worden voor gelo vige Hindu's. Dit heeft zo geduurd tot 1948. Juist één jaar na de schei ding van Pakistan en India is dit stadje als het ware in één keer van de aarde weggevaagd door een plot seling van de bergen aanrollende watervloed, een gevolg van de hevige regens, die in dat jaar in de gehele Pandjaab grote schade hebben aan gericht. Of de Hindu-bevolking, die overigens hier ongemoeid was gela ten in dit Moslimse gebied, er een teken van hogerhand in heeft gezien om te vertrekken i~ onbekend. $och het is een feit dat na die zondvloed niemand meer is teruggekeerd en er langer is blijven wonen. Nu staan de ruines er ongeveer zeven jaar blootgesteld aan de destructieve krachten der natuur en gezien de snelheid, waarmede deze in tropische of sub-tropische gebieden haar taak verrichten, zal ook hier over luttele jaren nog slechts een puinheuvel de aanwijzing zijn van een voormalige menselijke nederzetting. Zo blyken dergelijke puinheuvels of tells", die de plaatsen aanduiden, waar in de oudheid steden hebben gestaan, ook hedentendage nog te worden gevormd. Ook nu nog komt het voor dat een bevolking in haar geheel een dorp en stadje verlaat om ergens anders een nieuwe neder-» zetting te bouwen. Een voorbeeld van zo'n verlaten stad vonden we in de noordelijkste hoek van de Pandjaab, waar op de oostelijke oever van de Indus eenmaal het stadje Attock heeft gelegen. In de Engelse tijd is dit stadje jaren lang een strategisch punt van bijzondere betekenis ge weest: aan de overzijde van de In- dus, die alleen hier kan worden over gestoken, begint immers het gebied der onafhankelijke stammen, de tri bal area", waarvan de bewoners nimmer hebben opgehouden zich te verzetten tegen welk van huiten af opgelegd gezag ook. Met de pacifi catie van de Noordwestelijke grens provincie verloor het oude fort van Attock zijn betekenis en thans siaat het op de lijst van beschermde oud heden. Terzelfdertijd was daarmee de on dergang van het oude stadje beze geld. De nieuwe stad verrees op de Westelijke oever van de Indus. Thans De oppervlakkige reiziger of de tourist moge van die Islaam niet meer ontdekken dan de vele grotere of kleinere moskeen, die men overal in het land aantreft, deze godsdienst heeft zeer zeker diep ingewerkt op leven en denkwijze der bevolking. De Islaam heeft hen geleerd, dat God in Zijn wijsheid Zijn boodschap langs vele wegen aan de mensheid heeft doorgegeven en dat elk volk de bood schap heeft gekregen, die het ver dient. Vandaar dat voor de begrij pende gelovige verdraagzaamheid jegens anders-denkenden iets vanzelf sprekends is. Hij weet ook, dat er is gezegd, dat er in de godsdienst geen dwang bestaat. Ook zal hij weten, dat het geloof een persoonlijke aan gelegenheid van de mens is. De door de gazant Gods overgebrachte bood schap richt zich rechtstreeks tot 't hart van elk schepsel, waarin de vonk der schepping door Hem is neergelegd. Het komt dus op de mens zelf aan en hij kan de ver antwoording niet afschuiven op een ander. De Muslim leert, dat hij persoonlijk verantwoordelijk is voor zijn doen en laten. De afrekening, die eenmaal zal komen, is er één tussen hém en zijn God. Er is geen priesterschap, dat voor hem kan bemiddelen en evenmin kent de Mus lim een martelaar, die door zijn dood de ,,in zonde geboren" mens zal be hoeven te verlossen. De Islaam neemt niet aan dat de mens als een zondig wezen ter wereld komt. De mens wordt geboren als een wezen Gods. aldus de Islaam, dat in be ginsel neutraal is, maar pas door zijn omgeving en opvoeding Muslim, Christen, Jood of Hindu wordt. Zo wordt de mens de vrijheid gelaten zijn vermogens te ontplooien, hetzij ten goede, hetzij ten kwade. Hem is de vrije wil gelaten het goede te aanvaarden: de weg daartoe is hem gewezen in de Heilige geopenbaarde Boeken, waarvan de Qoraan de laat ste is. Hij kan het goede ook ver werpen en de weg van het kwade volgen: de gevolgen zal hij zelf heb ben te dragen. Zo eist de Islaam sterke karakters en sterke persoon lijkheden. die zich niet achter iets anders kunnen verschuilen. Ziehier enkele voorname aspecten van de Islaam, die deze godsdienst brengen op een niveau, dat een wereldgodsdienst waardig is. De Islaam leert, dat de gehele mens heid één groot volk is. verdeeld in afzonderlijke groepen, doch dat kleur en uiterlijk niets te maken hebben met het innerlijk. Alle wezens vormen tezamen één grote broederschap. God deed profeten opstaan als brengers van de goede boodschap en tevens als vermaners en hij openbaarde door hen het Boek met de Waarheid, op dat er een oordeel zou bestaan over datgene waaromtrent de volken met elkaar van mening verschillen. Ter gelegenheid van Pakistan- Day 1955 is de ambassade van deze jonge Aziatische staat overgegaan tot de uitgave van een magnifiek verzorgd blad, dat gedoopt is: Pakistan in Nederlandse ogen". Een groot aantal deskundige auteurs heeft bijdragen geleverd voor dit Pakistan-Day-nummer, dat on der meer verlucht is met fraaie foto's van drs R. L. Mellema, van wiens hand wij ook een artikel aantroffen over het mo derne Pakistan. Wij laten het hierbij verkort volgen. Deze aspecten, hier kort ver meld, zal iedere Muslim, die met „wijsheid" is gezegend, er kennen. Helaas zijn er ook on der Muslims nog velen, die in gedeeltelijke duisternis leven, ook al zijn zij voor het uiterlijk een ijverig aanhanger van de Is laam. Zulke lieden denken vaak, dat het in de eerste plaats aankomt op het nauwkeurig na leven van allerlei spitsvondige voorschriften door meerdere geslachten van vorsers en on derzoekers gedurende de eerste drie eeuwen na de verkondiging der openbaring, uitgeplozen en vastgelegd. Maar dit alles is mensenwerk en heeft met het ware geloof weinig te maken. Te denken, dat een staat alleen Islamitisch zou kunnen zijn, wanneer een ieder zou worden gedwongen zulke voorschriften minutieus na te leven, is niet alleen onislamitisch, immers de godsdienst kent geen dwang, maar tevens dwaasheid in deze eeuw, waarin wij leven. Mohammed was in zijn tijd uiterst progressief. Zijn voorbeeld volgen wil dus voor de huidige tijd zeggen: ook progressief denken en handelen, in plaats van zich vast te klampen aan verouderde en conservatieve voor schriften, die door mensen zijn ge maakt. Aldus is, naar ik het zie, de opvatting geweest van de regering van de jonge staat van Pakistan bij het leiden van deze staat door de eerste moeilijke jaren. Zij heeft de Islamitische staat, onder welke naam Pakistan werd geboren, in de eerste plaats gezien als de democratische staat, waarin welvaart zou heersen cn vrijheid, voorzover die met de Islaam Valt te rijmen. Heeft de stichter van Pakistan, Mo hammed Ali Jinnah. de Quaid-i-Azam niet in 1947 de gedenkwaardige woor den gesproken: „Ge zijt vrij', ge zijt vrij om te gaan naar Uw tempels; ge zijt vrij om te gaan naar mos keen of naar andere plaatsen van verering in deze staat Pakistan. Ge kunt behoren tot elke godsdienst, kas te of geloof - dat alles heeft niets te maken met de aangelegenheden van de Staat". Zaterdagavond omstreeks half acht is de 18-jarige J. M. L. van de Haagweg te Breda in de Kuil onder Prinsenbeek verdronken. Er mag daar eigenlijk niet ge- zwommen worden, doch het is on doenlijk geregeld toezicht te houden. De jongeman is met zijn voeten in het daar aanwezige wier geraakt en is naar beneden gezogen. Op ongeveer drie meter van de kant verdronk hij voor de ogen van een neef. Tegen Ned. Zaterdagelftal Na de officiële ontvangst ten stad. huize te Goes, begaven Zaterdag het Zeeuws elftal en het Nederlands Za terdag-elftal zich naar het sporttet. rein, waar zjj slechts weinig toe- schouwers vonden, omdat de tempe. ratuur al te hoog was. Die weinigen waren zeer teleurgesteld omdat zo. veel Zeeuwse spelers verstek had. den laten gaan. Enkele Vlissingers hadden op het laatste moment afgezegd evenais v. q Weel van Zeelandia: Kolijn van Mij. delburg; Mos van Goes en Dorsse. laar van Hulst terwijl midvoor Neefs van Willem II geen toestemming hal kunnen krijgen van die club om mj( te spelen. Hij werd nu vervanger, door Eeman van Hansweertse Boys, Hoewel dus zwaar gehandicaj: brachten de Zeeuwen de moed o om te vechten voor wat ze waan waren en dit bracht hun de over- winning, mede omdat het Zaterdag, elftal verre van excelleerde. Aanvankelijk leek het er op of d< Zeeuwen overspeeld zouden worde: en door een dekkingsfout kregen d>' gasten, via een keurige kopbal va- de Priester, de leiding. Hoewel d: Zeeuwse voorhoede slechts stroef o: gang kwam, wist de snelle Sandrir.- van „Terneuzen" de gelijkmaker ttl scoren. Even later schoot Eeman uil 'F een pass van Jonkman (Axel) 4; winnende goal in de touwen. Mr deze stand eindigde de wedstrijd d niet erg interessant was geweest. (Advertentie) De stad Kalabagh, centrum van ële activiteit Het Russische voetbalelftal heeft een wat late revanche" genomen voor de nederlaag die het in het Olympische troosttournooi te Stock holm in 1912 leed tegen Duitsland, Dat was namelijk de laatste keer, dat de ploegen van beide landen te genover elkaar stonden. In het Dy namostadion te Moskou hebben de Russen thans getracht, die smadelijke en nog steeds niet vergeten verlies- partij (16—0) te wreken. Dat is ge lukt. maar de score kwam niet ver der dan 32. Het werd een uitermate spannend partij voetbal, waarin de Duitser,1 die 1500 supporters met speciale vi? hadden meegebracht, bij de rust op 11 stonden en kort na de be vatting zelfs met 21 de leiding na men. Tachtigduizend toeschouwers, van wie sommigen een „zwarte" prijs vac 200 roebel hadden betaald voor een kaartje van 15 roebel, woonden ee: openingsceremonie bij, die twintig minuten duurde en waarbij van beide partijen officials het woord voerder- De president van de sectie voetbal van de Sovjet-Unie riep o.a.: ,,Leve de vriendschap en de vrede tussen Duitsland en Rusland". In het enerverende harde, maar sportieve duel leverden de Duitsers een knappe prestatie, hoewel zij enig geluk hadden. De Russen wonnen de slag door hun hogere tempo. Zij wa ren trouwens beter ingespeeld, want het Russische voetbalseizoen begin: in Mei en de Duitsers waren pas verleden week gestart. Mike Keen, een 26-jarige autocoureur is overleden aan de ge volgen van een ongeluk, dat herr. j overkwam tijdens de 9-uursrace te Goodwood. Zijn wagen was over d( kop geslagen en in brand geraakt Zonder tot bewustzijn te zijn geko men, overleed het slachtoffer in het ziekenhuis. De race werd gewonnen door cf Britten Peter Walker en Dennis Moore. Niet naar W. K. De wereldkampioen professionals sprint, de Brit Reginald Harris, i' tijdens de training op de baan van het Ordrup-stadion te KopenhaefS komen te vallen en heeft een sleutel been ontwricht. Hij werd naar hpi ziekenhuis vervoerd, doch nadat ec" dokter hem had onderzocht mocW hij het hospitaal weer verlaten. 1$ verwonding is echter van een de gelijke aard, dat hij tenminste IJ durende enkele weken niet in w'' strijden kan uitkomen. Dit houdt J dat hij op de wereldkampioene^* pen op de baan, zijn titel nief',s verdedigen. 54-12 Als Aram, Presto en An- gelo van hun paard stappen en op de rare man in het voet blok toetreden, barst deze plot seling los in een stortvloed van jammerklachten. „Oh. Blion- dello", roept hij kreunend uit, terwijl hij wild met zijn vuis ten in de lucht zwaait. „Welk een kwelling doet gij mij aan, door deze edele heren getui gen te doen zijn van mijn af schuwelijke vernedering. Rid ders! Breekt u het hart niet in de nobele borst in duizend stukken bij het aanschouwen van dit gruwelijk toneel? Hoe nu? Wat zie ik! Gij staat daar kalm te kijken, gij stort u niet handenwringend ter aar de, gij slaat uw handen niet voor de ogen om dit mensont erend tafreel niet te hoeven zien? Klopt er dan een straat steen in uw borst? Beseft ge niet, dat hiet voor u zit, tot vermaak van elke grove of burger, niemand minder dan Tobias Bluff. Jonker Van Plau- derstein?" „Maar wie heeft u dan hier gevangen gezet?" „En waarom?" voegt Aram er aan toe. „Wie dat gewaagd heeft," briest Jonker Tobias woedend „De schout van dit verduivelde gehucht heeft me in het blok gesloten, op last van die zwijnskop van een bur gemeester. En waarom? Om dat ik muilen draag, waar van de punten langer zijn dan zestien duim. Het dragen van muilen met een punt. langer dan zestien duim is alleen toe gestaan aan edellieden. Een zeer goede bepaling. Maar die os van oen burgemeester ge looft niet dat ik, Jonker To bias Bluff van Plauderstein, van adel ben. Ha, daar komen die melkmuilen juist aangelo pen". En hij wijst driftig naar een tweetal mannen, die met dreigende blikken komen asa- lopen.

Krantenbank Zeeland

de Stem | 1955 | | pagina 6