DKW-SCOOTER f.975- DE SPOORWEG Ook Zeeuwsch-Vlaanderen heeft veel schoons te bieden Eerwaarde Zusters vertrokken uit Aardenburg en Eede Mongoolse baron tapt bier op kasteel van Brasschaat Bij gebrek aan roepingen Niet bepaald een gunstig jaar voor de Brede Watering RADIO DAGBLAD DE STEM VAN MAANDAG 22 AUGUSTUS 1955 En aan het einde van de reis lokt de zee Ongemak Veel onderhoudswerken uitgevoerd T elevisieprogr amma BOEKENPLANK Verkopen Klooster te Sluis blijft Quaker OLIESTOOKKACHELS Zangsolistenconcours in Zeeland Atmosfeer enig in West-Europa Grote feesten door JACK BECHDOLT Schimmenspel moet mensen trekken SB i en een Altijd zoekt het onrustige mensenhart nieuwe speurt. Hij gaat naar andere landen, het j nooit geziene andere vorm) van de natuur te zoeken ne j f I,Wj de brug te vinden die zijn hun steden te bewonderen, of om In musea de Mg reist om andere kerend hart naar een onbekend En soms uit zucht mensen te ontmoeten of om zijn blik naar sensatie. -„„„tie van Milaan zien of een Mat- toch is het de vraag, o eenvou(]ige fietstocht door Zeeuwsch- En terhorn, intenser is dan een Vlaanderen. Voor Iemand, die gewend is P« auto te reizen, zal het,™'4?5"te ne- opoffering betekenen de itiets te ne men en op een warme zomerdag lia g stoffige wegen een fietstocht van een 50 k m. te maken. Maar voor degene, die er de moeite voor over heeft, zal het een ongekende sensatie zijn. Eén keer niet in de broeihitte van metaal en securitglas te zitten, zich moeten inspannen om vooruit te komen, de wind langs je gezicht en haren te voelen strijken. Genieten van wat land en zee bie den. En dat is niet weinig. Een smal tegelpad, links de dijk met wuivend gras, rechts het stille, verdromende Scheldewater met een eenzame meeuw. Zijn vleugelslag heeft hetzelfde rhythme als de dei ning. Hier en daar een stootduikende stern, die als een steen uit de lucht valt. En aan een verre horizon de zee en de blauwe hemel tezamen. Het smalle tegelpad wordt aan de andere kant van de dijk de brede weg door de Braakmanpolder: een stuk heerlijke verlatenheid in het stille wijde Zeeuwsch-Vlaamse land. Maar niet zo verlaten als men wel vermoeden zou. Wie van vogels houdt kan hier zijn hart ophalen. WATERVOGELS. staan de deuren wagenwijd open. In het voorbijgaan hoor je even het ge klik van de biljartballen. Blauwe borden met witte letters wijzen naar „Hollands Gouden Eeuw". IJzendijke ligt daar in een voor name rust op deze warme zomermid dag. Het heeft een brede vriendelijke entrée. En de tentoonstelling, die er gehouden wordt tot begin September, is het zien waard. In het rustige stadhuis zit op een antieke bank een breiende vrouw, die de entréekaartjes verkoopt. Je kunt er rustig rondwandelen en de prach tige tentoonstelling van onze schilders uit de Gouden Eeuw bewonderen. Je moet niet dringen. Er is niemand. Maar de tentoonstelling is een juweel. Als je uit de koelte van het ge meentehuis plotseling weer in de zon overgoten straat komt, en een uur of wat hebt verdroomd bij deze kost baarheden, waarnaar je met bewon dering, weemoed en heimwee hebt gekeken, ben je een paar eeuwen te rug geweest. NAAR DE DUINEN. Aan weerskanten van de weg liggen nog stukken die herinneren aan de duizend jaar oude schorren waar bij eb en vloed het water zwijgend ver dween en weer terug kwam, is het nu nog een eldorado voor alles wat aan de waterkant leeft. Enkele luidruchtige maar zeer waakzame wulpen vliegen op. Maar op de slikken wemelt het verder van watervogels. Statige meeuwen strandlopers grijsbruin en watervlug Grutto's op hoge zeer breekbare stelten; Plevieren en scholeksters, altijd deftig zwart-wit met rode sna vel; de Tureluur, die met zijn eigen aardige omhooggebogen zeer gevoe lige snavel maaiend naar voedsel zoekt. Niet te verwonderen dat gedeelten van de Braakman met een „Verboden Toegang" zijn afgesloten. Verder fietsend langs een weg waar by mooie feestdagen stinkende auto's stofwolken opjagen, schuilt achter een bomenwal het zeer rustige Biervliet. Hier omspant de stilte de kerk en de huizen. Een schamele draaimolen en een frite-kraam bewijzen, dat vanavond de bewoners hun tol aan de Vreugde gaan betalen. En als een jongen, waaraan we de weg vragen, ziet dat we per fiets zijn, dan wijst hij ons de allerkortste weg naar IJzendijke. Langs een smal pad, tussen rijpend koren. De aren strelen je benen. Over een wei waar koeien grazen. Ze vinden het te warm om opzij te gaan. En altijd kun je ver kijken. Dat is de stille vreugde van Zeeuwsch-Vlaanderen. Het landschap is er zoals nergens. In de verte dijken bomen en een kerktoren. Hier en daar een kreek waar een statige blau we reiger naar zijn standbeeld onder zich in het water staat te turen. GOUDEN EEUW. Op het Marktplein van IJzendijke, waar in de lome middagwarmte een enkele kinderstem opklinkt, is verder niets te bespeuren. Van het café IJzendijke, Waterlandkerkje, een moderne weg die voor het comfort van de razende auto's precies een halve meter te smal is, naar het blinkende vernieuwde Oostburg, wear vreemdelingen langs de winkels zwer men; over het ingetogen Zuidzande met meer spoed naar het naderende einddoel: Cazand, dat met enige ver wondering de drukte langs zich heen ziet jagen. De grote trek naar de duinen, het strand en de zee. In de verte het blond en donker van de duinenruggen. De huisjes met tijdelijk vreemde bewoners uit bin nen- en buitenland. „Aquarius", „Golfbreker", „Land en Zee", „Mijn wens", „Hanny" en „De Govertjes", „Doornroosje" en „Piempampoentje" romantische namen voor verblijven, waar men weer los wil zijn van het conventionele. Het is niet zo heel modern, Cad- zand-bad. De weg die onder de duinen loopt is de slechtste en de stoffigste van Zeeuwsch-Vlaanderen. Er zijn geen talrijke moderne villa's en ho tels. Dit is een groot verschil met de zorgvuldig geslepen diamant aan de Belgische kust: Knocke. De vreemde lingen-industrie draait nog niet op volle toeren. En achter de duinen deint de zee. Blauw bijna in deze zon-overgoten wereld. Met grote hevige lichtpleinen. Met een lange brede lichtboulevard tot waar de hemel en de zee één lijn vormen. Aan de rand breekt de deining in zilveren lijn. Tussen de stenen der donkere golfbrekers gonst een mil- lioenenleger van kleine schelpdieren. Een troep scholeksters scheert laag over het water. In de verte aan de ene kant Walcheren in een rand van donkere duinen. Vlakbij de reuzen meccano van de „Schelde"-kranen. Een wit jacht met witte zeilen is een droomschip naar een andere wereld. Aan de andere kant ligt Knocke, voornaam en mondain. Pronkstuk in de prachtige snoer van Belgische bad plaatsen. 's Nachts lokt het met zijn vele lichten. Jlet strand is breed en ver. Langs een zilveren vloedlijn kun je uren wandelen en dromen. Daar staat de mens alleen tussen hemel en aarde met vlakbij zich de altijd dezelfde en de altijd wisselende oneindige, ge heimzinnige zee. Het afgelopen jaar, zo lezen we in het pas verschenen jaarverslag 1954-1955 der Brede Watering bew. IJzendijke, is niet bepaald gunstig geweest. Onheilen aan dijken en oevers kwamen wel niet voor, maar de stormschade aan de steenglooiingen was zeer belangrijk. Abnormaal hoge binnenwaterstanden kwamen slechts enkele dagen in de wintermaanden voor. Dank zij het inzetten van enkele machines kon wederom een behoor lijk aantal watergangen worden ge dolven. Het zuiveren van waterafvoerkana len moest a.g.v. de vele werkzaam heden aan de zeewering veroorzaakt door de storm van 16 Januari 1955, worden onderbroken en is zodoende niet volledig uitgevoerd. Onder de belangrijke werken, die dit jaar tot stand zijn gekomen wor den genoemd: het in eigen beheer vernieuwen van enkele glooiingvakken onder Kattendijke en Schore tot een bedrag van f 72.820; het maken van een gewapend betonmuur op de zee dijk te Kattendijke voor een bedrag van f 58.987; het verbeteren van on geveer 25 k.m. wegen; totaalkosten f 168.000. De schuldenlast van het waterschap bedraagt per 30 April 1955 f 947.500 en de rekening over 1954-1955 sluit met een overschot van f 107.245. Vorig jaar f 217.000. Door het ministerie van Verkeer en Waterstaat werd voor enkele restan ten betreffende het definitief herstel van de door de stormvloed van 1 Februari 1953 toegebrachte schade DINSDAG 23 AUGUSTUS HILVERSUM I 402 m AVRO: 7,00 Nws 7,10 Gram. 7,15 Gym. 7.30 Gram yPRO: 7,50 Dagopening AVRO: 8,00 Nws 8,15 Gram. 9,30 V. d. huisvr. 9,35 Waterst 8.40 Morgenwijding 10,00 Gram. 10,50 v' d. kleuters 11,00 Gram. 11,15 V. d. huisvr 11.30 Quatre-mains 12,00 Lichte muz. 12 30 Land- en tulnb. meded. 12,35 Orgel 'en sopr. 13,00 Nws 13,15 Meded. en gram, 13,25 Lichte muz. 13,55 Koersen 14,00 Arlecchino, operette, gr. 15,00 's Lands wjjg, »s Lands eer, reisbeschrijving 15,15 Klarinet, bassethoorn en piano 15,45 Gr. 16,45 V. d. kind. 17,30 Theaterork. 18,00 Nws 18,15 Pianospel 18,30 RVU: prof. R. Broekman: Het faillissement van de we tenschap, 2de lezing 19,00 Gram. 19,10 ftX xTmUZ;A9,40 Jeu«d in toga, klankb. 20,05 Act- 20'15 Gevar. progr. Bizarre bewoners in het rijk van Neptunus, caus. 21,15 Lichte muz. 21.45 Sw.aroH?2£° Mezzo-s°I en piano 23,00 Nws 23,15 Gram. 23,25-24,00 Idem. I! 298 m KR0; 7to0 Nws 7,10 Gram. 7,45 Morgengebed en li- S'iï i Nws en Wfeerber. 8.15 Gram 8.00 V. d. vrouw 9.40 Lichtbaken eau.' 10.00 V. d. kleuters 10.15 Gram ló 30 m' 11,00 V. d. vrouw 11,30 <£am 11 so It d« ziele luistert, caus. 12,00 Angelus 12JJ3 Gram. 12,30 Land- en tuinb. meded. 12.33 Lunchconc. 12,55 Zonnewijzer 13,00 Nws en kath. nws 13,20 Dansmuz. 13,45 Gram. 14,00 Metropole ork. 14,30 Gram. 15,00 ld. 15,30 Ben je zestig 16,00 V. d. zieken 16,30 Ziekenlof 17,00 V. d. jeugd 17,40 Koersen 17,45 Regeringsuitz.: Nederland en de wereld: ir L. Hertog: Verbetering van da productiviteit van land- en tuinbouw in Europa 18,00 Lichte muz. 19,00 Nws 19,10 Lichte muz. 19,30 Avondgebed en liturg, kal. 19,45 Gram. 20,40 Act. 20,55 De ge wone man 21,00 Uit het Boek der Boeken 21,15 Pianokwartet 21,50 Radio Philh. ork. 22,50 Bas en piano 23,00 Nws 23,15-24,00 Gram. BRUSSEL 324 m: 12,00 Omr. ork. 12,30 Weerber. 12,34 Gram. 13,00 Nws en weer- ber. 13,15 Gram. 14,00 Kamermuz. 14,30 en 14,48 Gram. 15,00 La Clemenza di Tito, opera 16,00 Koersen 16.02 Orgelconc. 16,30 Gram. 17,00 Nws 17,10 Vocaal en instr. ens. 17,45 Boekbespr. 18,00 Gram. 18,30 V. d. sold. 19.00 Nws 19.40 Gram. 21,00 Omr. ork. 21,30 Gram. 21,40 Idem 22,00 Nws 22,15 Gram. 22,55-23,00 Nws. BRUSSEL 484 m: 12,00 Ork. eonc. 13,00 Nws 13,20, 14,00, 15,00 en 16,05 Gram. 17,00 Nws 18,30 en 19,00 Gram. 19,30 Nws 20,00 Festival v. Edinburg: Ork. conc. 22,00 Nws 22,15 Dansmuz. 22,55 Nws. VARA: 20,15 Act. en weerber. 20,35 Probleem v. d. huishuren 20,45 TV-spel. «art de zeeweringen nog een renteloos voorschot van f 30.000 toegekend en via het Provinciaal Bestuur van Zee land werd een Rijksuitkering voor de niet-planwegen voor het jaar 1954 ontvangen, groot f 23.721.78. De eindafrekening met het ministe rie van Financiën inzake de kosten voor het oorlogsschadeherstel vond nog niet plaats. Verwacht wordt dat een en ander binnen afzienbare tijd zal worden afgewikkeld. DE POLDER-WATER-. STANDEN. Het schrijven van een handboek over „verkopen" is een hachelijk ondernemen. Wanneer ergens de stel regel wordt gehanteerd, dat men „al doende leert", dan is het wel op dit terrein. Verkopers staan dan ook in het algmeen wat wantrouwig tegen over pogingen om hen door theorie tot prestatieverhogingen te brengen. Toch kan het boekje „Verkopen", geschreven door de Amerikaan John M. Wilson en vertaald door Paul Bauduin, een autoriteit op dit terrein, uitstekende diensten bewijzen aan verkoopleiders en vertegenwoordi gers. De opleiding van verkopers, de stimulering, het verkoopplan, de op bouw van een verkoopgesprek, de weerlegging van bezwaren en nog enkele andere onderwerpen worden hier met kennis van zaken, helder en prettig uiteengezet. Veel van de hier gesignaleerde fouten en onvolkomen heden herkenden we uit gesprekken, die we zelf met vertegenwoordigers voerden. Nu ons productie-apparaat steeds in capaciteit en perfectie toeneemt, wordt de concurrentie steeds groter en groeit ook de vraag naar goede verkopers en hiervoor is het niet meer voldoende alleen een „vlotte vent" te zijn. Bij de vorming van het nieuwe type vertegenwoordiger kan dit boekje een nuttig middel zijn. Het is een Elsevier-uitgave. In alle stilte zijn de eerwaarde Zusters deze maand, voordat zij ter retraite gingen, uit Aardenburg en Eede vertrokken. Daarmede werd een periode in de geschiedenis van het katho lieke leven dier parochies afgesloten, waarin veel zegenrijk werk werd verricht. Was er in het begin van het jaar reeds sprake van, dat de Eerwaarde Zusters van de Congregatie der Fran ciscanen te Dongen hun kloosters te Eede en te Sluis zouden opheffen wegens het gebrek aan roepingen en dat het klooster te Aardenburg als centrum van de streek zou fungeren, door ingrijpen vanwege het bisdom, is thans besloten de kloosters te Aardenburg en Eede op te heffen en de Zusters die nog voor de streek beschikbaar zijn te Sluis in het kloos- (Advertentie) In de eerste vier maanden van het verslagjaar en in Maart en April 1.1. gaven de peilschalen allerwegen stan den beneden het zomerpeil aan. In September. October en November werden bij het gemaal te Kattendijke, ondanks een vrij grote regenval, nog steeds mincijfers waargenomen, ter wijl op andere plaatsen in het Wa terschap enige dagen pluscijfers wer den genoteerd. Gedurende de maanden December, Januari en Februari stond het water bij het gemaal te Kattendijke 22 da gen, in de Poel 23 dagen, bij de Schoorse sluis 17 dagen en bij het gemaal „De Moer" 4 dagen boven zomerpeil. De hoogste standen kwamen aan merkelijk boven de topeijfers van ver leden jaar, terwijl de laagste standen wat betreft het gebied ten Westen van het Kanaal, vrijwel overeenkwa men met die van 1953-1954 en in „De Moer" te Yerseke belangrijk lager liggen. RECORD REGENVAL. De hoeveelheid neerslag in dit dienstjaar opgenomen kwam bedui dend boven het gemiddelde van de laatste 70 jaar en bedroeg aanmer kelijk meer dan in 1953-1954. Ook het aantal regendagen was groter, bijgevolg waren de gemalen meer in bedrijf. Het meeste water viel in Juli en September 1954, terwijl April 1955 de droogste maand bleek te zijn. De grootste hoeveelheid water in één etmaal werd waargenomen bij het gemaal te Kattendijke, n.l. 35 m.m. p 20 Juni 1954. (Advertentie) (AMERIKAANSE mM 4ratwatmln$ taai 4a prijl van aan kacha TECHNO IMPORT n.v. GROOTHANDELSGEBOUW ROTTERDAM DE ENIGE SCOOTER MET VOLAUTOMATISCHE VERSNELLINGEN N/ET SCHAKELEN, ALLEEN RIJDEN I Nu ook voor 2 personen In lichtingen bil alla D.K.W.dealari ter aldaar onder te brengen. De re den hiervoor is geweest, dat in Sluis een nieuwer gebouw ter beschikking staat, waar niets aan veranderd moest worden om een groter aantal Zusters onder te brengen, terwijl aan het Zusterhuis te Aardenburg ingrjj pende verbouwingen r nodig zouden zijn. Zonder officieel afscheid, geheel volgens hun regel van armoede en nederigheid, zijn de Zusters vertrok ken en ofschoon zij ondanks hun af gezonderd en teruggetrokken leven niet veel met de bevolking in aan raking kwamen, toch deed het hen pijn te moeten vertrekken. Gezien de gemoedelijke aard der bevolking waren zij direct eigen en wanneer zij met de mense.i in aanraking kwa men bij het onderwijs, in de zieken verpleging e.d., bleek de waardering voor hun werk, hetgeen in de practijk vooral ook tot uitdrukking kwam in de gaven in natura, die zo dikwijls aan het Zusterhuis werden afgegeven. NA 75 JAAR. Met het vertrek der Zuster* werd een periode van meer dan 75-jarige werkzaamheid in Aardenburg en van 17 jaar te Eede afgesloten. De vesti ging van de Zusters in Aardenburg was de eerste in West-Zeeuwsch- Vlaanderen. Op 18 December 1877 arriveerden hier de eerste 5 Zusters van de Congregatie der Francisca nessen te Dongen om hun zegenrijk werk te beginnen. Dit was niet een voudig. Aardenburg was toen groten deels protestant, vooral ook de beter gesitueerden en de katholieken waren vooral arbeiders, die behoorden tot de minst draagkrachtigen van de be volking. De Zusters die uit het katho lieke Brabant kwamen, vonden hier dus een geheel andere toestand dan zij gewoon waren en bovendien moes ten zij zich behelpen zo goed en zo kwaad als het ging. Aldus werd in 1878 begonnen. Nog vele jaren nadien moest de meisjesschool het doen met ruimte boven in het Zusterhuis, waar een zeer stijle en smalle trap naar toe voerde en werd er kleuterschool gehouden in het washuis van de Zus ters. Vele oudere Aardenburgers kun nen zich dit nog wel herinneren. In latere jaren werd de situatie gelukkig beter. Alles opnoemen, wat de Zusters in de loop der jaren voor de parochie en de parochianen hebben gedaan, ls ondoenlijk, doch nu zij afscheid van Aardenburg en Eede hebben genomen mag toch wel even in herinnering worden gebracht hetgeen zij voor de meisjesschool, de kleuterschool, naai school, de ziekenverpleging, de op luistering en bewaring der orde bij de jeugd tijdens de diensten in de kerk, de Eerste H. Communie, de processies, het afleggen van overle denen en de versiering van het kerk gebouw hebben gedaan. Veel dank is Aardenburg hen verschuldigd en ook veel zullen de parochies van Aarden burg en Eede aan hen missen. Ofschoon de Zusters te Eede eerst in 1938 hun intrek in het klooster na men, nadat de Belgische Zusters wa ren vertrokken, hebben zij ook aldaar veel zegenrijk werk verricht. Hier mag ook vooral worden vermeld de grote hulp die men van de Zusters had bij het organiseren der jaarlijkse processie door het dorp ter gelegen heid van de viering van het patroon feest van Maria Hemelvaart op 15 Augustus. MEEST BRABANTSE. Gedurende de bijna 78 jaar, dat de Zusters te Aardenburg hun klooster hebben gehad, zijn er in totaal 125 Zusters geweest. Opvallend was het grote aantal Brabantse onder hen. Ongeveer 100 van hen waren afkom stig uit de provincie Noord-Brabant, terwijl er de laatste jaren ook ver scheidene uit Zeeuwsch-Vlaanderen afkomstig waren. In de eerste jaren rond 1880 was er ook een Engelse zuster bij. Het langst heeft te Aarden burg verbleven Zuster Florentine, in de wereld Mej. C. van Looveren, een Belgische van geboorte, die van 1913 tot 1927 en van 1932 tot 1949 het kleuteronderwijs heeft verzorgd, doch het langst onafgebroken was alhier werkzaam Zuster Gerardo, in de wereld Mej. M. Fontijn, afkomstig uit Amsterdam, die 25 jaar hoofd der meisjesschool is geweest, van 1929 tot 1954 en die vorig jaar in alle stilte haar zilveren jubileum als zodanig heeft gevierd. Te Eede heeft het langst verbleven Zuster Edwarda, in de wereld Mej. Feskens, die van 1938 tot 1951 aldaar werkzaam was. Gelukkig zullen Aardenburg en Eede nog niet geheel van de hulp der Zus ters verstoken blijven. Zo lang dit mogelijk is, zal het Wit-Gele Kruis werk nog vanuit Sluis worden ver zorgd en ook zal het onderwijs te Aardenburg aan de meisjesschool en naaischool nog door de Zusters ge schieden. Te Eede werd evenwel reeds in de plaats van de Zuster- onderwljzeres een leken-onderwijze- res benoemd, n l. Mej. J. Houben uit Asten (N.B.) Het bestuur van de Zeeuwse Zan- gersbond „Zang Veredelt" heeft, bij wijze van proef, voor de 26 aange sloten verenigingen de gelegenheid opengesteld tot inschrijving voor een zangsolistenconcours in de aantsaan- de wintermaanden. De plaats, waar het concours wordt gehouden, zal nog nader worden vastgesteld. (Advertentie) niet voor niets wereldberoemd typerend voor Alton toffe hot «ofte je or op dus geen camera Wie op het kasteel van Brasschaat aan de toog achteloos en zonder opkij ken een glas bier bestelt, kan net als wij, zich een aap schrikken. Want als het spreekwoordelijke parelend vocht U wordt voorgeschoven, kunt ge op ziende in een waar exotisch gelaat blikken. Een vlezig geel gelaat, waarin de wenkbrauwen aan de hoeken opgetrokken zijn en waarin de volle lippen vooruitstaan. De „pompier" is van het zuiverste Mongoolse type dat men zich indenken kan. Is deze studie van dit voor Brasschaat vreemde gelaat sensationeel, veel ophefmakender nog ls het verhaal van die stille, Inne mende man aan de tapkast. prinsen en baronnen van bloede een taxi voerden, een bescheiden rol speelden in een of ander zigeuner orkest, in het beste geval ergens als ceremoniemeester aan hun brood kwamen. De man die we nu als Olek Rei- chenberg kennen, was tussen hen. Hij tapte bier in Cannes en Nice in eerste klas gelegenheden. Tot hij zeer onlangs te Brasschaat in het mooie park geëngageerd werd. Mis schien niet voor lange tijd. Want als de hereniging van Duitsland ooit een feit wordt da nzal de thans 49-jarige Russische baron bezit nemen van zijn domeinen aan de Pools-Duitse grens. In 1939 won zjjn vader, die generaal was onder het Tsarenregi- Hij heet Olek Reichenberg. Al thans nu. Want in zijn jeugd droeg hij een naam die we moeilijk zon der fouten zouden kunnen overschrij ven en waarvan de publicatie thans ook niet gewenst is. Want eens was hij ginder ver in Siberië, in Aziatisch Rusland, een baron met aanzien. Op het einde van de eerste wereldoor log is hij met het grootste gedeelte van de Russische adel naar West- Europa gevlucht. Het was de tijd dat in Parijs en elders in het Westen me, een proces tegen de Poolse staat over het bezit van zijn reusachtig domein dat gelegen was op de hui dige grens van Polen en Oost-Duits- iand. Het Kasteel van Brasschaat be schikt momenteel nog over een an dere beroemdheid, namelijk chef-kok Victor Schacht. Dezelfde man die nu met oneindige toewijding en vakkun- de menu's van 60, 100 en 150 fr. bereidt, is dezelfde die tijdens de recente reis van Z.M. Koning Bou- dewijn in de kolonie, de eetmalen van de Vorst klaarmaakte. Hij werd hiervoor overigens driemaal door de gouverneur-generaal gefeliciteerd Met dergelijke effectieven moet het niemand verwonderen dat het Kas teel van Brasschaat in de laatste weken werkelijk een internationale reputatie verwierf. Liliane Harvey, de filmartiste van „Chemin du Pa radis" die 25 jaar geleden bij het debuut van de geluidsfilm een we reldvedette was, bezocht onlangs het kasteel en zijn decorum en getuigde onomwonden dat de atmosfeer er uniek was in West-Europa. Voor een paar dagen nog pleister de er Milton Brown, de overbekende zakenman van New York. En dage lijks arriveren Noren, Fransen, Brit- ten en Duitsers en zelfs de Schotse toeristen oordelen dat op het kasteel alles... spotgoedkoop is. Inmiddels zet het Kasteel van Brasschaat zijn traditie van grote festiviteiten voort. De nieuwe directie van het kas teel heeft nog meer pijlen op de boog. Op 10 September volgt de „Grote nacht van Brasschaat" met geweldige attracties en o.m. het dé filé van de beste mannequins van West-Europa, ingericht door de ma gazijnen „A l'Innovation". En als onze inlichtingen juist zijn komt de hele troep van de „Wiener Eisre- vue" die vanaf 16 October in het Sportpaleis optreedt, gedurende vijf weken op het Kasteel van Brasschaat wonen. Het Kasteel heeft zich altijd in een eigenaardige promiscuiteit van bezoekers mogen verheugen. Het is het trefpunt zowel van de aristocratie als van de Antwerpse burgerij, die die er van houden te verbroederen met mensen van andere sociale stan ding. Men aanvaardt er een disci pline die slechts schijnt gedicteerd te zijn door de atmosfeer zelve van het kasteel. Met het doel de vergaderingen wat aantrekkelijker te maken, heeft het bestuur van de provinciale Zeeuwse vereniging „Het Groene Kruis" een schimmenspel aangekocht. Dit wordt door de districtsverpleegster in de plaatselijke vergaderingen vertoond. Het laat iets zien van het Groene Kruiswerk. 14) Als Allan daar is, dan kunnen we het zoeken voor vanavond wel opgeven, zei Jeth. Wacht hier even buiten, Mary. Je bent toch niet bang? Je niets gebeuren. Helemaal niet. antwoordde Mary en toch voelde ze zich in de vreemde omgeving niet erg op haar gemak, toen Jeth eenmaal weg was. Om zich heen zag zij veel meer mensen dan ze gewend was, baardige kerels van ruw uiterlijk, van ver ge komen voor het zware werk aan de spoorweg. Daarnaast viel een ander veel sluwer uitziend type, blijkbaar uit de grote steden afkomstig, te onderscheiden. En al deden ze allen in kleding en manieren zich voor als mensen uit het verre Westen, ze wa ren toch niet van het aan Mary be kende slag. Tijdens heel haar leven m de vallei had Mary vreemdelingen nooit anders dan met vriendelijkheid nejegena. Vreemden waren voor haar altijd toekomstige vrienden geweest Maar met dit soort mensen was geen vriendschap te sluiten. Ze bleven vreemden en bezorgden haar een on behaaglijk gevoel. De verandering had zich ongeloof lijk snel voltrokken. Enkele nog slechts geleden was dit het land van Cabmal geweesthaar eigen "«e anden nu voelde ze zich hier als een vreemde eend in de bijt! Naast haar stond een deur van een schuur open en door die deur kwam een man met de langzame, eigen aardige gang van een ruiter. Mary herkende hem, zei een woordje tegen haar paard en reed hem achterop Het was Allan. Terwijl Jeth naar hem zocht in de richting van Moseby was hij ergens anders vandaan gekomen en liep nu de enige straat der nieuwe stad door, zonder op of om te zien. Toen Mary naast hem gekomen was, zag ze dat hij er ongewoon bleek en betrokken uit zag. Hij had donkere kringen onder zijn ogen en staarde als een blinde voor zich uit. Ze moest verscheidene malen zijn naam zeggen voordat hij opkeek. Weifelend keek hij haar aan. Ik heb je lopen zoeken, zei Mary. Ik wilde je graag eens spreken, Allan. Ik heb Jeth Hanley al bij Moseby binnengestuurd om te zien of je daar was. Ik wii niks met Jeth te maken hebben. Ook niet nodig. Laten we ergens heengaan waar we rustig kunnen praten. Waarover? Over mij soms? Dat zou toch maar tijd verknoeien zijn, Mary. Mary voelde zich geroerd door zijn jongensachtige neerslachtigheid. En wat zag hij er verwaarloosd en slor dig uit. Toe, laten we samen nu eens praten! drong ze aan. Nou ik ben te voet en jij te paard. Ik kan je niet ontlopen, zelfs al wilde ik. En ik heb op het ogenblik 1!;tn.^PÜa■1^!»rnee^■ Ik heb mijn laatste paard bij Moseby verspeeld met mijn laatste cent erbij. doën?° AUanen wat ga nu Bedelen, denk ik aannemen aaknoes van je Aalmoes? Denk je dat ik het als een aalmoes beschouw om aan een vriend een paard te lenen, zodat hh op zoek naar een baantje kan gaan? Wie zegt dat ik een baantje zoek' Ik ben niet van zins voor iemand hier in de buurt te gaan rijden. Ieder een weet, hoe dwaas ik me tegenover jouw zuster heb aangesteld. Niemand vraagt je, hier in de buurt werk te zoeken. Neem een van mijn ponmes en rijd naar het Zuid- Westen. Daar heeft niemand ooit van onze Verborgen Vallei gehoord. En als je wat gevonden hebt, stuur me het paard dan terug of het geld er voor. Met grimmig vertrokken mond dacht Allan na. Wat geeft het? Ik heb geen baantje nodig. Ik heb ge noeg van het leven. Ik ben nog altijd verzot op Bess en die ellendige inge nieur heeft me haar afgetroggeld. En toen heb ik me, om haar te ver geten, als een dwaas aangesteld. Je wordt hartelijk bedankt voor je goede bedoelingen, maar dat is toch niks voor me. Hij bedacht zich echter en vervolg de: Ik heb nog een en ander hier in de stad te regelen. Dan ga ik hier vandaan. Als ,c dus een van je pon- nies mist, dan Weet je dat ik hem meegenomen heb. In orde? Best! zei Mary hartelijk. Maar wat heb je hier dan nog te regelen? Je bent toch niet van planmet Ben herrie te maken? Zijn gezicht betrok. Even scheen er een moordlustige gloed in zijn ogen. Wat ik ga doen, daar heeft een ander niks mee te maken, bromde hij. Best, laten het je eigen zaken zijn. Maar luister eens goed, Allen Bowden. Ik ben altijd een goede vrien din van jou geweest en je moet weten dat Ben Meredith een goede vriend van mij is. Als je hem kwaad pro beert te doen, als je hem ook maar aanraakt, dan ben ik je vriendin niet meer. Nooit meer! Goed gesnapt? Zwijgend doorstond Allan de straffe Diik tut haar donkere ogen. Dan hief nij de hand op ten groet en wendde zich om. Mary keek hem met een angstig voorgevoel na. Hij had niets ten opzichte van Ben beloofd. Hij had nog steeds een hekel aan Ben. Ze vond dat ze hem achterna moest gaan, maar wat kon ze dan nog doen? Terwijl ze daarover-nadacht, hoorde ze haar naam noemen en zag, toen ze zich omkeerde Ben Meredith aan komen. Zo, Mary, eindelijk! Ik heb naar je gezocht. Van Jeth hoorde ik, waar om je hierheen gekomen bent. Hij was je kwijt geraakt en begon zich bezorgd over je te maken. Mary drukte haar hand tegen haar hart. Ze zag er bleek en opgewonden uit. De plotselinge komst van Ben had haar totaal verrast en van streek gebracht. Als hij eens eéh minuut eerder gekomen was Mary zeg eens, wat scheelt er aan? Ben boog zich bezorgd naar haar toe. Maryheb je Allan soms gesproken? Ze kon geen geluid uitbrengen en knikte zwijgend. Als die kerel brutaal tegen je geweest is dan Nee, nee! riep Mary, hem bij zijn mouw grijpend. Nee, Ben, dat is het niet. Ikik ben zo van streek ge raakt. Hij zag er zo ellendig en ver slager uit. Hij heeft al zijn geld ver lorenalles wat hij gespaard had om een hoeve te kopen. Alles verloren bij Moseby. Zo'n gek om zich door Moseby te laten plunderen. Hij weet zelf dat hij dom ge weest is. Ik heb heel wat moeite ge had om hem te overreden hier van daan te gaan en ergens anders werk te zoeken. Ben bleek het daarmee hartgrondig eens. Alleenhij is nog zo krank zinnig op Bess gestelden zo woe dend op jou. Ik ben bang dat hij je nog iets doen zal voordat hij hier van daan trekt. Hij zal verstandig doen, zijn han den thuis te houden, zei Ben grimmig, maar voegde er, om haar gerust te stellen, aan toe: Ik zal hem wel uit de weg gaan. Dat beloof ik je, Mary. Een andere gedachte dan die aan Allan deed hem de wenkbrauwen fronsen. We hebben al heel wat last van die inrichting van Moseby gehad. Niet alleen Bowden is het slachtoffer. Mo seby heeft daar een bende valse spe lers aan het werk. Ze hebben werk lui, die er met hun loon kwamen, iets in d'r drank gedaan, ze beroofd van hun geld en daarna in de goot ge gooid. Als we daar niet spoedig een stokje voor steken, dan krijgt de stad hier een kwame naam. En ik ben min of meer de verantwoordelijke per soon. Ik sta hier aan het hoofd. Wat ben je van plan, Ben? Een hartig woordje met die Mo seby te praten, zei Ben grimmig. Daar ben ik vanavond voor gekomen. Rij met me mee, Mary, dan zal ik je bij Jeth brengen. Hij heeft zich nu lang genoeg ongerust over je gemaakt. VIII. Neergeschoten. Gedurende de rit bleef Mary be zorgd naar hem kijken. Zal je heus heel voorzichtig zijn? vroeg ze zachtjes. Zul je heus niets wagen? Maak je niet bezorgd, Mary, ik zal oppassen. Ik heb hier een best baanje en ik zal wel zorgen dat ik mijn leven er niet bij inschiet, maar mijn werk kan afmaken. Jeth kwam hen in de rommelige straat tegemoet gereden. Hij was zichtbaar opgelucht en blij, Mary te rug te zien. Ze zou met hem terug keren en nam dus afscheid van Ben. Maar ze kon toch niet nalaten, tel kens weer eens naar hem om te kij ken. Ze had liever gehad, dat hij met hen meegereden was. Ze was nog steeds bang, dat hij toevallig Allan zou ontmoeten. Er viel zo weinig van te zeggen wat deze in zijn opgewon den toestand zou uithalen. Toen ze tegen Jeth over haar vrees begon, maakte hij er een grapje mee. Meredith kan heus wel voor zich zelf zorgen. Als ik jou was, zou ik me daarvoor geen slapeloze nacht op de hals halen. Jeth schudde het hoofd toen ze hem alles over Allan vertelde. Dat staat me niet erg aan, Ma ry! Het zal voor iedereen het beste zijn, als hij hier vandaan gaat. Ik dacht, dat Allan verstandiger was. Iedereen hier heeft hem over Mere dith horen praten in ongunstige zin. (Wordt vervolgd)

Krantenbank Zeeland

de Stem | 1955 | | pagina 3