KOOPAVOND VRIJDAG 11 NOVEMBER LA GARE Roofvogel ^^EESTEN^^partijenJ Canadese soldaten na vijftig jaar terug op Walcheren WINKELCENTRUM PAUWENDAELE Rechten van thuiswerksters Sint in aantocht Identificatie c JE TREFT 'T BIJ Natuurtip Voordeel en kwaliteit aan de Vrijlandstraat in Middelburg CO mm EXTRA Maxis Middelburg, Pottenbakkerssingel 2 Wij verzorgen al uw Informeer vrijblijvend: Café-Restaurant Kanaalstraat 82 - Oost Souburg - 01184-78143 f DE SCHELDEBQDE HU'S-AAN-HUIS IN DE GEMEENTEN: VALKENISSE, VLISSINGEN, WESTKAPELLE, ARNEMUIDEN, DOMBURG, MARIEKERKE, MIDDELBURG EN VEERE TOTALE OPLAGE: 47.300 EX. DE SCHELDEBQDE IS EEN UITGAVE VAN DE STEM WEEKBLADEN. KANTOOR: SCHELDESTR. 7-9 - VLISSINGEN - POSTBUS 5051 - 4380 KB VLISSINGEN. WOENSDAG M V 301 9 NOVEMBER 1994 "It's all like a beautiful dream" Koningin Beatrix arriveert bij de Sint Jacobskerk. fototannie de jonge LANDSCHAP Ieder winterhalfjaar opnieuw duiken er weer berichten op over vergiftigde of geschoten roofvogels. De roofvogelstand is de laatste deccenia drastisch verbeterd en kennelijk is niet iedereen daar even blij mee. Zo werden in de afgelopen weken op meerdere plaatsen in Zeeland roofvogels aangetroffen die waar schijnlijk vergiftigd waren. Nu hoeft er bij vergiftiging niet altijd opzet in het spel te zijn. Het komt vaak voor dat roofvogels de klos worden door het eten van vergiftigde prooidieren. Vooral bestrijding van ratten en muizen kan voor roofvogels fataal zijn. De totale ineenstorting van de roofvogel stand in de jaren zestig was in niet geringe mate te wijten aan dat soort indirecte vergiftiging. Hoewel er tegenwoordig meer selectief werkende middelen in de handel zijn is bestrijding van knaagdieren nog altijd riskant voor uilen en roofvogels. Maar tegenwoordig is er bij roofvogelsterfte vaak overduide lijk sprake van opzet. Aangeschoten dieren of dieren die in een paalklem een poot afgebroken hebben zijn het slachtoffer aan gerichte vervolging. Soms is dat te wijten aan onweidelij ke jagers, die in roofvogels ongewenste concurrenten zien. Maar dat gaat om enkelingen die overigens daarmee de jagerswereld en dus ook zichzelf bepaqald geen dienst bewijzen. Maar een niet gering aantal vogels wordt ook gedood ten behoeve van illegale preparateurs. Een opgezette roofvogel is flink wat geld waard en er zijn lieden die als lucratieve bijverdienste gericht op jacht gaan naar zeldzame soorten. Soms worden geschoten vogels ook aangeboden bij bonafide preparateurs, die kunnen zeker niet altijd bepalen of er opzet in het spel is. Daarvoor vliegen al veel te veel roofvogels met hagelkorrels in hun lijf rond. illustratie A. Karman. vindt u in: Gratis parkeren Gemakkelijk bereikbaar Meer dan 20 speciaalzaken onder één dak MIDDELBURG Of je nu telewerkster bent, thuis but tons stampt of cd-doosjes monteert, als thuiswerkster sta je er letterlijk en figuur lijk alleen voor. De meeste van de naar schatting 200.000 thuiswerksters in Nederland weten niet waar ze recht op hebben als het gaat om loon, verzekering, onkostenvergoeding en fat- soenliijke werkomstandighe den. Het FNV district Zeeland komt thuiswerksters daarom te hulp. Aanleiding is de wij ziging van de Arbeidsom standighedenwet (Arbowet), die op 1 november is inge gaan. Die houdt onder ande re in dat de werkgever vanaf nu verplicht is de thuiswerk ster uit te leggen met welke stoffen zij werkt en of mate riaal en apparatuur gevaar opleveren voor de gezond heid. De werkgever is ver antwoordelijk voor onder houd en reparatie van ma chines en hulpmiddelen en de werkomstandigheden thuis. Zo moet hij zorgen voor een goede stoel, tafel en lamp. Op het FNV-districstkan- toor ligt over al deze zaken het informatiepakket 'Thuis werk pluis werk' klaar. Thuiswerksters, maar ook werkgevers kunnen het pak ket telefonisch aanvragen. Het wordt dan geheel gratis toegestuurd. Ook voor vra gen en korte adviezen kun nen thuiswrksters bellen naar het FNV-kantoor. Het telefoonnummer is 01180-25655. (ADVERTENTIE) MIDDELBURG Nog tien nachtjes slapen en het is zo ver! St. Nicolaas komt aan in de stad. Op 19 november om 13.30 uur hoopt de Goedheilig man te arriveren aan de Punt, waarna hij op de Markt offici eel verwelkomd wordt. Op zijn schimmel en in gezel schap van zijn Hoofdpiet en alle andere Pieten maakt de Sint, gekleed in een nieuwe mantel, zijn traditionele in tocht. De stoet gaat via de Rotterdamsekaai over de Dam naar het Damplein. Vandaar voert de tocht via de St. Pieter straat door de Korte en Lange Delft om uiteindelijk op de Markt aan te komen waar de Goedheiligman op het podium welkom wordt geheten. De stoet wordt begeleid door een vrolijk orkest dat Sinterklaas liedjes speelt. Na de ontvangst op de Markt vertrekt Sint Ni colaas om 14.30 uur voor een rondgang door het centrum. foto johanna brouwer' De onderscheidingen waren zaterdag soms nauwelijks te tellen. fototannie de jonge Frank Terry van de 48 Commando Royal Marines. fototannie de jonge volgelopen krater en de Duitse linie in de val zat, min of meer 'vergeten' was. Wright schrijft in zijn dagboek: „Klaarblijke lijk hadden we ons moeten te rugtrekken voor de barricades opgeworpen werden, maar dat bevel heeft ons nooit bereikt. Denk je dus onze verbazing in, toen er opeens, zonder enige waarschuwing, een regen van onze eigen bommen aan alle kanten om ons heen insloeg." Uiteindelijk verscheen er een officier die de 'vergeten' solda ten op de hoogte stelde dat een ander regiment, de Black Watch, hun positie over zou nemen. De volgende dag ver trokken de Calgary Highlan ders naar België, voor een weekje welverdiende rust en, eindelijk, een schoon uniform. Taylor en Chandler waren vijf tig jaar geleden te kort op Walcheren om zich nog veel details te herinneren. Contact met de plaatselijke bevolking hadden ze nauwelijks. „Er was ook haast niemand die Engels sprak. In de winter die volgde op de bevrijding van Walche ren verbleef Chandler in Nij megen en later in Groningen. Taylor raakte gewond en lag een tijdje in een ziekenhuis in Den Bosch, waarna hij mocht herstellen in Knokke. Beide oud-strijders zijn blij dat ze na zoveel jaren de gelegenheid hadden om eens terug te ko men. Om hun gevallen kamera den te herdenken en in de feestvreugde van de Walchena- ren te delen. Ze voelden zich wel wat overdonderd door de enorme belangstelling die zij tijdens de herdenkingsplech tigheden ondervonden: It's all like a beautiful dream. Het was vijftig jaar geleden vanzelf sprekend dat je-je aanmeldde als soldaat om overseas te gaan, dat beschouwde je zelf niet als iets bijzonders, zeggen ze schouderophalend. Haatge voelens ten opzichte van de Duitsers hebben ze niet. Nuch ter stellen ze: „Die waren in de meeste gevallen ook maar een pion in het geheel. Zij deden hun werk, net als wij. Toen wij hier vijftig jaar ge leden kwamen, schrokken we van de omstandigheden waarin de mensen verkeerden. Dat is nu gelukkig totaal anders en als wij daar een steentje aan hebben kunnen bijdragen, well, then we feel very happy. De achtjarige Jolien Koeman overhandigt de bloemen aan koningin Beatix. Sinds enige tijd is het verplicht om je in bepaalde Vj.J situaties te identificeren, te legitimeren, kortom tsj jezelf bekend te maken. Daar was wat geharrewar over maar de kogel ging door de kerk en het verplichte identificatiebewijs werd wet. Onze Vlaamse zuiderburen hebben er een mooi woord voor, eenzelvigheidsbewijs. Het volgende voorval heeft hier sterk mee te maken. Op de eerste novem ber werd het scheepvaartverkeer op het Hg Schelde-Rijnkanaal enigszins gehinderd door een onhandige surfer. Vanwege het straffe windje dat op die dag woei, moest je er wel wat van kunnen om op a je plank te blijven staan. Omdat de belangrijke vaarweg tussen Rotterdam en Antwerpen door die surfer gestremd dreigde te raken, waarschuwden bezorgde binnnenschippers de Rijkspolitie te water. Al snel stoomde een RP - vaartuig, met een dreigen- ,-v* de hekgolf voor de boeg, op. Net als in een oude zeeroversfilm werd de klungelig varende surfplank geënterd en met zijn enig bemanningslid naar de wal gebracht. De surfer bleek een Belg te zijn, die een nationale vrije dag sportief doorbracht. Hij moest nog wat verbeteren, zeker en vast, maar allée zulle, waarom al dién ambras, die drukte? Uiteindelijk kreeg hij toch een proces verbaal aan zijn surfpak, hij kon namelijk geen identiteitsbewijs tonen. Dat belooft wat voor de volgende zomer aan het Zeeuwse strand en waterkant!!! Cameleon. (ADVERTENTIE) veteranen niet meer. „Als ge woon soldaat wist je nauwe lijks waar je was of waar je heenging", zegt Chandler. „De troepenbewegingen werden er gens op een hoofdkwartier be dacht en vervolgens voerden wij de marching orders gewoon uit." De eenheid waar Taylor en Chandler toe behoorden, ver trok op 31 oktober om 11.00 uur 's avonds vanaf de boerde rij waar ze overnacht hadden naar de Sloedam. Uit de dag boekaantekeningen van Highlander William Wright valt op te maken dat zij de daarop volgende nacht door brachten vlakbij de Sloedam. Omdat zij beschoten werden door de vijand zochten ze dek king aan de kant van de weg, waar zij tot de volgende mid dag bleven. Taylor herinnert zich die nacht nog levendig. „Voortdurend zag je bommen overvliegen; het leek wel één groot vuurwerk." In het mid den van de Sloedam had een bom een grote krater geslagen. Daar werd de eenheid op 1 november om 10.00 uur 's avonds heen gedirigeerd. De soldaten hadden tijd om wat van hun meegebrachte nood rantsoenen te eten. De etiket ten waren allang van de blik ken geweekt, dus was het altijd een verrassing wat de pot schafte. „Met een beetje geluk had je broodpudding, dat was het allerlekkerst", zeggen Chandler en Taylor eensgezind. Taylor zat met een groepje sol daten vlak achter de wal die de Duitsers hadden opgeworpen. Een dagboekfragment van Wil liam Wright: „het was, verba zingwekkend genoeg, een hele rustige nacht. Het enige waar ik me zorgen over maakte was het opkomende tij, waardoor de krater volliep met water en onze groep afgesneden werd van de rest van het regiment." Ook Jack Taylor waar daarbij: „We konden de Duitse soldaten aan de andere kant van de wal horen praten en ik neem aan dat zij ons ook gehoord zullen hebben." Later bleek dat het groepje soldaten dat tussen de - door Andriert Smeels VLISSINGEN Enke le honderden veteranen waren afgelopen week te gast op Walcheren om de herdenking van de be vrijding mee te maken. Voor velen van hen was het de éërsfé keer dat zij terugkeerden naar de plek waar zij vijftig jaar geleden de slag om Wal cheren leverden. Jaren lang hadden zij het te druk met het opbouwen van een bestaan en een gezin om terug te denken aan die enerverende da gen. Vijftig jaar later blijken de herinneringen nog lang niet vervaagd en de emoties nog even sterk. Twee Canadese ve teranen van de Calgary Highlanders in Canada, Amos Chandler(77) en Jack Taylor (81), vertel len over hun ervaringen toen en nu. Corporal Amos Chandler kwam al in 1940 naar Enge land, waar hij de eerste jaren van de oorlog in trainingskam pen verbleef en vervolgens in gezet werd bij de invasie in Normandïe. Private Jack Tay lor meldde zich in 1944 aan bij de Calgary Highlanders. Na aankomst in Engeland moest hij zich vrijwel direct insche pen. Na de invasie in Norman- dië ging het richting Neder land. Ze belandden uiteindelijk in Bergen op Zoom en vandaar uit ging het te voet naar Wal cheren. Onderweg sliepen ze in de openlucht. „We hadden na tuurlijk ook warme kleding aan en een greatcoat, zo'n lan ge legerjas", vertelt Taylor. „De kleding die we aan hadden was alles wat we bij ons had den. We hebben een half jaar lang in dezelfde kleren gelo pen. Wat dat betreft was het maar goed dat we meestal bui ten sliepen." Eens per maand konden de manschappen douchen. Taylor: Er werden dan twee tenten opgezet langs een kanaal, één waar je je uit kon kleden en één waar een geïmproviseerde douce was met water recht streeks uit het kanaal.. Na het douchen rende je weer terug naar de eerste tent, draaide je je sokken om en kleedde je jé weer aan." Hij herinnert zich Amos Chandler (links) en Jack Taylor, Canadese oud-strijders van de Calgary Highlanders in Canada. foto harry de lange zo'n gelegenheid waarbij de douchende soldaten konden re kenen op warme belangstelling van de meisjes uit de omgeving. Waar dat was, weten de beide i

Krantenbank Zeeland

Scheldebode | 1994 | | pagina 1