Jan Verburg wilde als kind 'varen, vliegen en Jan Verburg leidt een zeer gevarieerd leven. De zeventiger uit Heinkenszand zat op de grote vaart, maakte enge oorlogssituaties mee in Vietnam, schopte het in de luchtmacht tot luitenant-kolonel, was reisleider in Noord-Amerika en heeft al tientallen jaren inspirerend vrijwilligerswerk om handen. Hij kan er bovendien geanimeerd over vertellen. En dan aan het einde van het interview doodleuk vragen 'of je genoeg hebt voor een verhaal...' Zo kleurrijk als Jan Verburg als per soon is, zo bont is ook het huis waar hij met zijn vrouw Atie woont. De oude boerderij aan de rand van Heinkenszand - bouwjaar 1926 - is haast een museum. In 2008 is ie bijna in z'n ge heel platgegooid en vervolgens in de originele staat teruggebracht, maar wel met de gemak ken van deze tijd. De inrichting is sindsdien een 'ongoing story'; de verzameling boeken, schilderijen en kofïiemachientjes is nooit com pleet. ,,Mijn ouders wilden in 1969 vanuit Bussum naar Zeeland verhuizen omdat mijn vader ging lesgeven aan het Goese Lyceum. Ik zat toen op de grote vaart, als boordwerktuigkundige, en kwam juist toen ze net een huisje hadden ge kocht terug van verlof. Ik was heel benieuwd en ben toen met mijn moeder naar Heinkens- zand gereden. Zij was een net en tenger dame tje en ik zie nog voor me hoe ze hier uitstapte en met haar hoge hakken in de blubber zakte. Op de terugweg zei ze: 'Ik vind het eigenlijk toch niks'. Maar ^k vond het wel aantrekkelijk. Ik heb het huis toen voor 14.500 gulden direct van hen overgenomen en zij zijn in 's-Graven- polder gaan wonen. Ik heb het huis daarna al tijd aangehouden, ook toen we in het midden van het land woonden. In de weekends waren we dan altijd hier te vinden." ,,Ja, maar het huis moest toen wel zo gemaakt worden dat we er comfortabel konden wonen. Terwijl Atie nog in Wijk bij Duurstede woonde en werkte, heb ik me hier een jaar met de verbouwing beziggehouden. Ik vond een aannemer - een eenmansbedrijf - en hij en ik zijn het gaan verbouwen. We hebben bijna al les platgegooid en daarna weer opgebouwd zo als het was. Die man had er veel gevoel voor, met een goed oog voor details. Nu hebben we een plek waarvan ik zeg: dat kan niet beter." ,,Ik weet nog dat ik van drie dingen droomde toen ik een jaar of 8 was. Ik wilde varen, vliegen en vuilnisman worden." ,,Ja. Ik wilde na de HBS eigenlijk naar Delft, om te studeren. Maar nóg liever wilde ik iets van de wereld zien. Ik was wel een vrijbuiter en wilde onafhankelijk zijn. Ik ben daarom op mijn 18de naar de Zeevaartschool in Vlissingen gegaan. Daar ben ik opgeleid tot scheepswerk- tuigkundige, waarna ik vier jaar voor Shell op de grote vaart zat. Ik kwam overal op de wereld, vooral ook op plekken waar oorlog was." ,,Absoluut. Shell zorgde voor de benzine voor het materieel. Zo ben ik in Nigeria geweest, waar in de Nigerdelta strijd werd gevoerd. En ik belandde in de Vietnamoorlog, waar we de Amerikanen JP-4, de benzine voor de vliegtui gen, brachten." ,,O ja, en dat was héél griezelig. In de Mekong- delta werden we steeds beschoten, maar op de heenweg werden we nog wel beschermd door Amerikaanse helikopters en speedboten met geweren naast ons. Maar nadat we de benzine gelost hadden, werden we op de terugweg niet meer begeleid. Wat er gebeurde, was dat kik vorsmannen van de Vietcong kleefmijnen op de wanden van de schepen plakten. Verschil lende tankers zijn toen ook opgeblazen en daar zijn ook slachtoffers bij gevallen... Vietname- zen bij ons aan boord probeerden dat plaatsen van die mijnen tegen te gaan door op willekeu rige momenten dieptebommen over de reling te gooien. Ik liep dan in de machinekamer en hoorde een enorme dreun. Ik schrok me kapot. De eerste keer dat ik het meemaakte, was ik doodsbang. Maar ja, uiteindelijk wende het... De positieve keerzijde van dit verhaal was dat we voor dit soort reizen dubbel betaald kregen. Met die bonus van Vietnam kon ik destijds dit huisje betalen." Droom 2 kwam ook uit: Jan Verburg werd vlie genier. Bij Defensie. Hij leerde op de vliegbasis in Gilze-Rijen vliegen op de Fokker S.11, deed een straaljagersopleiding in België en werd ver volgens ook geschoold in het besturen van he likopters in Gelderland. Hij werkte op vliegba sis Eelde, in Soesterberg, volgde nog meer op leidingen in Breda - aan de KMA - en diverse Amerikaanse steden en schopte het tot luite nant-kolonel. Tot zijn laatste dag bij Defensie, half 2001, bleef hij vliegen. ,,Nee, maar ik ben wel betrokken geweest bij de voorbereiding en ondersteuning van missies naar onder meer Cambodja en Eritrea." ,,Ja, het was allemaal best spannend in die tijd. Je had een status quo tussen het westen en de Russen. Er was nooit fysiek contact, maar er hoefde maar iets mis te gaan of... Wij oefenden in die tijd vaak op de Noord-Duitse laagvlakte, ten zuiden van Hamburg. Je had daar een strook lucht die de Air Defense Interception Zone genoemd werd. Dat was een veiligheids gebied tussen Oost- en West-Duitsland. Daar moest je niet komen als vliegenier. Ik zat een tijdje op vliegveld Fassberg, vlak bij die zone, en ging op 20 juni de lucht in. En even later werd ik via de boordradio door de Russen in het Duits gefeliciteerd met mijn verjaardag. Hun intell was dus zó goed, ze wisten precies wie er in de vliegtuigen zaten. Hoe dat kon, snap ik nog steeds niet. Ik was niet eens in die verboden zone, maar het was gewoon een te ken van: we houden je in de gaten. Het was pure intimidatie." ,,Dat is de dynamiek van bewegen in de derde dimensie. Er is geen seconde hetzelfde. Je ziet 'Als je vliegt, zie je de wereld ook eens van een andere kant' ROELAND VAN VLIET Je hebt dit huis al 52 jaar, maar woont er pas 13 jaar. Wat is daar het verhaal achter? Na je werkzame leven kwam je terug naar Zeeland. Wat wilde je vroeger worden? Van varen kwam het al snel. Serieus... Ben je nog in gevaarlijke situaties beland? Ben je op missie geweest? Wel zat je midden in de Koude Oorlog bij de luchtmacht. Heb je die dreiging gevoeld? Wat is nou het mooie van vliegen?

Krantenbank Zeeland

Provinciale Zeeuwse Courant | 2021 | | pagina 54