Grenzen aan de groei van fusies Een briljant idee van D66 PZC Belastingvlucht is verwijtbaar Micro-krediet van paar tientjes genoeg voor bloeiende winkel economie Meer dan de helft van deals blijkt achteraf ongunstig uit te pakken KPN betaalt KNP BT voor naait Duitse chemie zette minder om Arrestatiebevel in Hanbo-affaire: Nedap behaalt hoger resultaat Flexibel personeel brengt succes economie wijzer woensdag 12 februari 1997 van onze verslaggever Marien van den Bos Het al dan niet slagen van een fusie of overname wordt pas in de perio de direct na de 'deal' bepaald. Pas na enige tijd blijkt of de nieuwe aanwinst, of het grotere geheel, aan de doelstel lingen verwachtingen beantwoord. Uit Amerikaans onderzoek blijkt dat meer dan de helft van de fusies en overna mes, achteraf gezien, zelfs beter ach terwege had kunnen blijven. De ko mende maanden zal blijken of de Nederlandse bedrijven, die over 1996 voor niet minder dan 19 miljard dollar aan buitenlandse bedrijven overna men, hier voldoende over hebben nage dacht. Nederlandse bedrijven blazen een be hoorlijkpartijtje mee in het internatio nale fusie- en overnamegeweld. Aan zienlijk meer dan de grootte van onze nationale economie zou rechtvaardi gen. Nummer vijf op de ranglijst van buitenlandse investeerders, tegen nummer tien qua nationaal inkomen. Maar van enige indigestie is voorlopig geen sprake, al lijkt de ergste honger wel even gestild. Of het allemaal de moeite waard was moet nog blijken. Was het allemaal voldoende doordacht of zaten er een hoop 'impulsaankopen' tussen? Termeerdere glorie van het be stuur misschien? Het zijn niet. alleen de allergrootsten als Koninklijke/Shell, Aegon of ABN AMRO die het afgelopen jaar miljarden hebben uitgegeven voor overnames. Papierfabrikant KNP BT (niet te ver warren met KPN, dat vorig jaar ook een mega-ovemame in Australië aankon digde) kocht in de loop van 1996 ook maar liefst acht Amerikaanse bedrij ven op. Er zijn deskundigen die ver wachten dat ook dit jaar de koop woede onverminderd zal voortduren. Maar er zijn ook tekenen dat hier en daar de grenzen van de groei in zicht komen. Grote concerns kunnen hun ambities alleen waarmaken door te groeien via overnames. Ze hebben vaak de tijd niet om alles van begin af aan op te bou wen", zegtdrs. G. Landheervan KPMG Corporate Finance. Hij wijst op onder meer de overname van het wereldwijde koeriersbedrijf TNT door KPN. „Zo iets zelf opbouwen kost minstens tien jaar. En de bedrijven zitten goed bij kas. Mede door de belastingstructuur, die een al te grote winstuitkering aan aandeelhouders niet aantrekkelijk maakt. De gunstig blijvende conjunc tuur is volgens Landheer een derde, structurele reden waarom een eind aan de huidige fusie- en overnamegolf nog niet in zicht is. De geleerden zijn het er overigens niet Nederlandse bedrij ven blazen een behoorlijk partijtje mee in het internationale fusie- en overnamegeweld. Zo nam de Hema eerder dit jaar de Belgische winkelketen Sarma (foto) over van de GIB Groep. foto G PD over eens of we op dit moment nog steeds te maken hebben met de vierde, grote internationale fusiegolf van deze eeuw. Er is ook wat voor te zeggen om inmiddels van een vijfde golf te spre ken. Zo maakt bestuurder Kenneth Smith van het Amerikaanse Mercer Management Consulting onderscheid tussen de vooral door financiële, be sparingsmotieven beheerste overna megolf van de jaren tachtig, terwijl nu strategische overwegingen een hoofd rol spelen. Bovendien zijn de grote megafusies en - overnames in de tweede helft van de ja ren tachtig in een aantal gevallen al weer in staat van ontbinding. Zoals het enorme Amerikaanse telecombedrijf AT&T, dat zich inmiddels weer heeft ontdaan van de toenmalige aankopen van PC-fabrieken en softwarebedrij ven. In Nederland is Vendex, dat om te beginnen de uitzendbureaus weer los maakt uit het schier onoverzichtelijke conglomeraat, een van de duidelijkste voorbeelden. In Nederland loopt de klasse van ma nagers van grote bedrijven niet meer als gekken achter elkaar aan om alles wat zich aandient op te kopen. Profes sor H. Schenk heeft uitvoerig geschre ven over deze zogenaamde 'fusiepara dox', die probeert de kuddementaliteit van bedrijfsbestuurders te verklaren. Die paradox komt er in het kort op neer dat bestuurders minder bang zijn om, samen met hun rivalen, een grote fout te maken dan hun reputatie te schaden door op eigen houtje een kans te mis sen. Maar los van deze, meer sociologische benadering, wordt hier en daar ook be seft dat er aan groter groeien niet alleen voordelen, maar ook nadelen zitten. Dat kan bijvoorbeeld de prijs zijn, ge zien de huidige, hoge beurskoersen. Bij een fusie via aandelenruil hoeft dat na tuurlijk geen belemmering te zijn. Maar een overname kan natuurlijk wel behoorlijk in de papieren lopen. Een recent voorbeeld hiervan is ABN AMRO. De bank was de afgelopen ja ren altijd wel goed voor enkele kleinere of middelgrote overnames per jaar Be kendis ook dat deze Nederlandse bank graag een flinke vermogensbeheerder - een soort Robeco - wil overnemen in de VS of het Verenigd Koninklijk. Bekend was bovendien dat er gesproken werd met het middelgrote bedrijf Weiss, Peck Greer in New York en Califor- nië. Maar ABN AMRO-topman Jan Kalff liet in januari in de Amerikaanse pers weten alleen nog in Engeland te kijken. De VS zijn op dit moment gewoon te duur. Zo'n over te nemen bedrijf moet volgens de bank wel in staat zijn bin nen drie jaar te voldoen aan de eis van 13 procent rendement op het geïnves teerde vermogen. Met de huidige prij zen is dat blijkbaar niet meer mogelijk. Slechter Maar ook de kosten na de fusie of over name kunnen een rol spelen bij een toe nemende terughoudendheid van fusie partners. Waar de manager de 'deal van de eeuw' doorgaans aan de aandeel houders verkoopt onder het mom van één plus één is meer dan twee, blijkt dat in heel veel gevallen niet waar te zijn. Mercer Management Consulting in New York, gespecialiseerd in fusies en overnames, volgde driehonderd van dergelijke gevallen in de afgelopen tien jaar. Niet minder dan 57 procent bleek het de eerste drie jaar na de fusie of overname slechter te doen dan de con currentie in dezelfde sector. Kenneth Smith, vice-president van Mercer: „Niet de strategische overwe gingen, niet de manier waarop een fusie of overname tot stand komt, zelfs de prijs bepaald uiteindelijk niet het - al dan niet - slagen van de deal. Of het overnemen van of fuseren met een an der bedrijf uiteindelijk tot winst of ver lies leidt wordt bepaald in de paar jaar na de transactie." De Nederlandse be drij ven, die vorig j aar in het buitenland voor meer dan 19 miljard gulden uitga ven voor overnames, zijn gewaar schuwd. Als te verwachten is dat hier ontzet tend veel geld en management in gaat zitten, is het waarschijnlijk verstandi ger van een voorgenomen fusie af te zien. Zoals waarschijnlijk het geval is bij het afblazen van de fusie tussen de grote ingenieursbureaus Heidemij en DHV. Samen goed voor een vijfde plaats op de wereldranglijst van dergelijke bu reaus en dus zeker een opsteker voor het imago van het management van de beide ondernemingen. Maar DHV zag van de plannen af. Het proces zou veel langer gaan duren dan gepland, waar door het veel meer zou gaan kosten en veel tijd van het management zou ver gen, aldus de analist van Rabobank Equity Research na een bezoek aan de bedrijven.Daardoor zou de blik lange tijd teveel intern gericht zijn, in plaats van naar buiten." De Rabobank-ana- list denkt bovendien dat de culturele verschillen, tussen de centraal geleide Heidemij en het 'meer decentraal ope rerende DHV, een belangrijke hinder nis vormden. In de vaak financieel gemotiveerde fusies van de jaren tachtig bereikten fusies en overnames vaak al hun finan ciële doel door het schrappen van over bodig geworden banen. Maar nu er weinig 'overtollig' personeel meer is, gaat het uitsluitend om de kwaliteit van de firma's. 'Om die in stand te hou den, met gemotiveerde werknemers is - zeker bij vijandige overnames - al een kunst die weinig topmanagers in hun opleiding is geleerd. De povere resulta ten van gefuseerde bedrijven in het Mercer-onderzoek vindt hier de be langrijkste verklaring. GPD AMSTERDAM - KNP BT, leverancier van onder meer papl j verpakkingen en grafische machines, gaat in de loop van la zijn naam wijzigen. De kosten van deze operatie worden deels gedragen doork ninklijke PTT Nederland (KPN). Dit is de uitkomst vanl schikking die beide bedrijven hebben getroffen over de met lijke naamsverwarring. ANP FRANKFURT - De chemische industrie in Duitsland hi vorig jaar weliswaar iets meer geproduceerd, maar de oiri is verminderd met ruim 2 procent tot ongeveer 176 mild mark. Positieve impulsen kwamen er alleen uit het bum land, zo heeft het verbond van de chemische industrie gist ren laten weten. In eigen land was de chemische sector het slachtoffer van a conjuncturele dip, zeker tot halverwege het afgelopen jd Voor dit jaar houden de chemiebedrijven rekening met iets positievere ontwikkeling, die vooral drijft op de exprj Dat komt onder meer door een voorziene verzwakking vaÊJ Duitse mai'k. Volgens schattingen hadden vorig jaar 518.000 mensen va in de chemie, 3,3 procent minder dan in 1995. DPA SEOUL - Het Openbaar Ministerie van Zuid-Korea wil te§ twee parlementsleden een arrestatiebevel uitvaardigen, volksvertegenwoordigers, lid van de regeringspartij, zouó steekpenningen hebben aangenomen van het in problem verkerende concern Hanbo. Het staalconcern kampt met een schuldenlast van ruim ac! honderd miljoen gulden. Hanbo zou onder meer fors hebt misgekleund bij de uitbreiding van een fabriek in Danjin het westen van Zuid-Korea. De kosten voor deze opera» werden geraamd op een half miljard, maar bleken twee ktj zo hoog uit te vallen. ANP GROENLO - De Nederlandse Apparatenfabriek Nedap, pi! ducent van systemen voor onder meer toegangscontroles; antidiefstalheeft vorig jaar een winst behaald van 12 ,5 mi joen tegen 10,8 miljoen in 1995. De aandeelhouders profiteren mee. Gezien de goede vooru» zichten en de relatief lage vermogensbehoefte heeft de ondtj neming het dividend opgetrokken met 45 procent tot 41 per aandeel. Daarmee keert het bedrijf 55 procent van o winst uit aan de aandeelhouders. Ook de omzet steeg en wel met 16 procent tot 178 miljoe Nedap investeerde vorig jaar 1,8 miljoen in versterking vi de verkooporganisatie in Nederland, Duitsland, Engelandi België. Dat leverde 22 nieuwe banen op. Het totale aantal m dewerkers steeg van 460 tot 537. ANP AMSTERDAM - Alleen bedrijven met flexibel inzetbaar pro ductiepersoneelzijn over vijf jaar succesvol. Dit is een van d conclusies uit een NIA TNO-onderzoek- onder ruim honden managers van Nederlandse bedrijven. Doel van het onderzoek was inzicht te krijgen hoe bedrij,vi kunnen inspelen op toekomstige ontwikkelingen. De onde vraagde managers besteden de meeste aandacht aan een aai pak waarbij medewerkers meer sociaal bekwaam en actii meewerken. Daarna komt de zorg voor een stimuleren! werkomgeving: verhoging van de prestatie door verbeter» van de werkplek en de organisatie. De resultaten zijn gebundeld in het boekje Slim,producer; voor veeleisende en turbulente markten. ANP door Dennis Weber De belastingvlucht naar België is een fenomeen dat al een aantal jaren aan de gang is. Ruim vijf jaar gele den werd politiek Den Haag met de neus op de feiten ge drukt door een onderzoek van de Katholieke Universi teit Brabant. Naast alle ver mogende Nederlanders die toen al de grens waren over getrokken, bleek uit dit on derzoek dat nog eens zo'n 50.000 Nederlanders over wogen om wegens fiscale re denen naar België te verhui- Vergelijkt men de Belgische en Nederlandse belastingen dan blijkt de hoogte van de belastingen echter bijna ge lijk te zijn. Op één punt ver schillen de belastingsyste men wel aanmerkelijk: in Nederland moet men vermo gensbelasting betalen en in België niet. Maar zelfs dat hoeft geen reden te zijn om naar België te verhuizen. Er zijn talloze constructies te bedenken om zo min moge lijk vermogensbelasting te betalen. Veel vermogende Nederlan ders kunnen door naarBelgië te emigreren gebruik maken van slimme constructies - te gen een zeer laag tarief het pensioen af te kopen - waar door ze in één klap belasting vrij veel geld kunnen verdienen. Daarnaast zijn vermogende Nederlanders vaak ondernemers met een eigen BV. Worden de aande len in deze BV in Nederland verkocht, dan moet over de winst 25 procent belasting worden betaald. Dat is op zich helemaal niet zo veel. Als men gewoon in loon dienst werkt dan betaa lt men in de eerste belastingschijf al 37,3 procent belasting. Verkoopwinst Rijke Nederlanders emigre ren naar België en verkopen vervolgens na vijf jaar hun aandelen in hun eigen BV. Gevolg is dat Nederland op grond van het belastingver drag dat Nederland met Bel gië heeft afgesloten geen be lasting mag heffen. België mag dat wel, maar - en nu komt het - België doet dat niet. Door te emigreren be sparen de vermogende Ne derlanders dus in één klap 25 procent belasting op de ver koopwinst van hun aande len. De reden dat veel Nederlan ders het laatste half jaar de grens met België zijn overge trokken, heeft voornamelijk te maken met het feit dat Ne derland deze constructie probeert uit te bannen. Wie vanaf 1 januari van dit jaar emigreert krijgt gelijk een belastingclaim van 25 pro cent over de (fictieve) ver koopwinst van de aandelen aan zijn broek. Men hoeft de aanslag echter niet meteen te betalen: alleen mensen die binnen tien jaar na emigratie hun aandelen verkopen, moeten de aanslag daadwer kelijk betalen. In de praktijk moeten de emigranten dus voortaan geen vijf maar tien jaar wachten voordat ze de aandelen onbelast van de hand kunnen doen. Veel ver mogende Nederlanders heb ben daar blijkbaar geen zin in en vertrokken nog voor 1 januari 1997 naarBelgië. Belastingverdrag Nederland en België zijn op dit moment in onderhande ling over een nieuw belas tingverdrag. De (nog gehei me) conceptteksten zijn onlangs gereed gekomen. Het zou mij niet verbazen als ook voor emigranten die voor 1 januari zijn geëmigreerd voortaan een tien-jaarster mijn zal gaan gelden. Het is nog maar de vraag wie we een veiwijt mogen maken voor de massale belasting vlucht naar België van het afgelopen half jaar. Mogen we een overheid die een der gelijke vorm van belasting vlucht minder aantrekkelijk probeert te maken een ver wijt maken? Of de vermogen de Nederlanders die, na jarenlang te hebben geprofi teerd van de goed opgeleide Nederlandse beroepsbevol king en infrastructuur, op hun oude dag nog even snel de winst onbelast opstrijken? Mijn verwijt is gericht tegen de vermogende Nederlan ders. Want ook al mag ieder een binnen de Europese Unie gaan en staan waar hij wil, toch moet ook iedereen zijn steentje bijdragen. Al is het maar 25 procent. GPD door Pauline van de Ven Het salaris van mensen die voor een minimumloon vol le werkweken maken, zal bin nenkort tot op of onder het ni veau van de bijstand zakken. Alleenstaanden in de bijstand worden er geen gulden beter van als ze al hun vrije tijd opofferen om een baan op minimumloon niveau te aanvaarden; alleen staande ouders zullen er maar liefst 20 procent op achteruit gaan en alleen-de-kost-winners met gezin zelfs 30 procent. Het ziet er nu echt naar uit dat het wettelijk minumumloon op de helling gaat, om te beginnen voor periodes van maximaal twee jaar, als experiment. Wer kende kostwinners en alleen staande ouders worden mis schien nog uitgezonderd. Maar ook dan zal het laagstbetaalde deel van de beroepsbevolking er flink op achteruit gaat bij het aanvaarden van een baan. Het 'gat' tussen uitkering en salaris was al negatief - in het kader van de Melkertbanen schreef ik daar al eens een stukje over. Nogal wat subsidies zijn recht streeks gekoppeld aan de uitke ring en die vallen weg zodra ie mand werk op of vlak boven het minimumloon aanvaardt. Het kabinet kiest er blijkbaar voor, dit 'negatieve gat' nog een stuk op te rekkenD e redenering die het hierbij volgt, ligt- nogal voor de hand. Als er een hele boel werk blij ft liggen - of wordt geëxporteerd - omdat de men sen die het moeten doen te duur zijn, dan moeten in vredesnaam de loonkosten maar omlaag. Als de lonen daardoor onder de uit keringen komen te liggen, dan moeten de werknemers die van hun salaris niet kunnen rondko men, maar worden doorge stuurd naar de gemeentelijke Sociale Diensten. Die kunnen voor een aanvulling zorgen. Een simpele oplossing, dat wel, maar bepaald geen optimale. Verwerpelijk Het zijn niet alleen bijstanders die onder het minimumloon zul len belanden. Maar ook - vooral - jongeren. Een groot deel van de minimumloners is jonger dan 23 jaar en ontvangt een loon dat af hankelijk van de leeftijd 15 tot 7 0 procent onder het minimum loon ligt - en dus ruim onder de 'armoedegrens'. Het Neder landse jeugdloon hoort al jaren tot de laagste van West-Europa. Veel landen kennen niet eens een jeugdloon. Eerlijk gezegd vind ik het verwerpelijk om jon- Deze vrouw uit Weert kreeg vorig jaar een nieuwe wasmachine van de gemeente. Maar ook met dit soort cadeautjes blijft de bijstand geen vetpot. foto Jeroen Kuit/GPD geren een jaar of acht, negen te laten werken tegen een loon dat zo karig is dat ze er niet van kunnen rondkomen. En dat hen van jongs af aan afhankelijk maakt van de Sociale Dienst. Een ander bezwaar. Hoe weet het kabinet dat de korting op het minimumloon, die de werkge vers nodig hebben om al die ba nen te scheppen, 30 procent moet zijn? Antwoord: dat weet het kabinet niet. Het wilde al leen niet onder de bijstand uit komen en daarom heeft het de korting vastgesteld aan de hand van de bijstand. Maar de bijstand heeft absoluut geen invloed op de vraag naar personeel door de werkgevers. Hier is iets geks aan de hand. Stel dat het KNMI besluit het weer voortaan te voorspellen met wichelroedes. Wichelroe des! Wat hebben die nou met het weer te maken? Maar als de Haagse regenmakers de bij standsnorm gebruiken om ba nen te maken, kijkt niemand er van op. Lukraak Het 'negatieve gat', de weerslag op het jeugdloon, werknemers in de marktsector die afhanke lijk blijven van de Sociale Dienst, de lukrake manier waarop de loonkorting wordt bepaald, de barrière van de ar moedegrens - al deze bezwaren zijn te ondervangen door wat meer creativiteit in de manier waarop 'de aanvulling op het marktloon gestalte moet krij gen. Eén: ze moet niet naar de werknemer maar naai- de werk gever. Twee: de werkgever be taalt het minimumloon plus een toeslag. Drie: de hoogte van de aanvulling wordt rechtstreeks afhankelijk gemaakt van het aantal werklozen in de laagste loonschaal, zij stijgt en daalt mee met het volume van die werkloosheid. Vier: de toeslag geldt voor al het werk in de laag ste loonschaal. Niks tijdelijk - gewoon een per manente subsidiëring van de laagste loonschaal. Eén die uit- keringsgeld bespaart en banen schept zonder het sociale mini mum prijs te geven. Die het 'gat' in ere herstelt, waarvan de hoogte wordt bepaald door de markt en die mensen niet node loos afhankelijk maakt van de Sociale Dienst. Een prachtop- lossing deze 'variabele bonus'. Negen jaar geleden al beschre ven in ESB, met een analyse die destijds heel controversieel was maar die achteraf juist blijkt en inmiddels gemeengoed is. En al vele jaren in discussie bij D66, de partij die een briljant idee niet eens herkent als ze het zelf heeft uitgevonden. GPD van onze redactie economie Een lening van veertig dollar, welgeteld 72 gulden, zorgde voor een ommekeer in het leven van Alice Semosa, eigenares van een kruidenierszaakje in een dorp in Zuid-Afrika. Zij is een van de dertien miljoen ar men die geprofiteerd hebben van de 'microkredietbeweging' die zo'n tien jaar geleden in ont wikkelingslanden begon en in tussen wereldwijd actief is. Semosa bevond zich vorige week onder de 2.500 deelne mers, uit 115 landen, die in Was hington deze beweging een duw in de mg willen geven. Tegen het jaar 2005 moeten honderd mil joen mensen van deze vorm van kredietverlening kunnen profi teren. Macht „Microkrediet geeft mensen macht", stelde Semosa,. die via een tolk het woord richtte tot de bijeenkomst. Zij bedoelde niet de macht die normaal met Was hington wordt geassocieerd. „Onze kinderen kunnen naai school gaan. We zijn niet bang om mensen te ontmoeten, wij zijn net als iedereen, gewone mensen", zei een trotse Semosa. De zwarte Zuid-Afrikaanse ontsteeg aan haar armoedige si tuatie dankzij een lening van veertig dollar van een familie lid, bestemd om een kledingbe- drijfje op te zetten. Na vijf jaar leende ze zeventig dollar van een lokale organisatie, The Small Enterprise Foundation (Stichting De Kleine Onderne ming), en begon vlees te verko pen. Drie jaar later en drie leningen verder drijft ze een kruidenierszaakje. Succesverhaal De organisatoren van de Micro Summit in Washington haalden de vrouw naar Washington, sa men met een kledingverkoper uit India en een ijsventer uit Bo livia om hun succesverhaal voor het voetlicht te brengen. Het idee is om arme mensen te helpen die verlegen zitten om een lening maar bij een gewone bank uitgelachen zouden wor den, omdat zij het aanvraagfor mulier niet begrijpen, geen on derpand hebben dan wel zo weinig geld nodig hebben dat er voor de bank niets aan te verdie nen valt. „Te veel goede ideeën stervej een stille dood op de parkeerter reinen van banken", verteld! een vrouw aan de Amerikaans!' First Lady, Hillary Rodhan Clinton, één van de gasten op oj top. Vingerafdruk In sommige landen hebben ar me mensen zich aangesloten b: een groepje gelijkgezinden dii borg staan voor leningen onde, elkaar en met een vingerafdruk ondertekenen als ze niet kunne: schrijven. Sommige van dezi 'banken' komen niet met eei nieuwe lening over de brug zd lang de oude niet is afgelost. De grote man achter de bewe ging is de econoom Mohammai Yunus uit Bangladesh. Hij start te in 1976 de Grameen Bank e* merkte dat 98 procent van de le ningen werden afgelost. Yunu bouwde vervolgens de bank ui tot een instelling met 1,8 mil joen voornamelijk vrouwelijk; klanten, die maandelijks dertiij miljoen dollar (ruim 55 miljoeri gulden) aan leningen uitzet. Navolging De Grameen Bank krijgt navol ging. In januari maakte presi dent Clinton bekend dat hij bij het Congres een verzoek zal inj dienen voor een miljard dollar uitgesmeerd over vijf jaar, om een Amerikaanse microkrediet-- beweging op te zetten, speciaal voor vrouwen, mensen met la gere inkomens en minderheden De Inter-Amerikaanse Ontwik kelingsbank (IDB) wil de ko-, mende vijf jaar een half miljard dollar in soortgelijke projecten steken. De UNDP, het ontwik kelingsprogramma van de Ver enigde Naties, trekt 41 miljoen dollar uit om de toegang tot zul ke kredieten te verbeteren. De Wereldbank trok daar vorig j aai al honderd miljoen dollar voor uit. De grote vraag is of en op welke manier de grote banken toehap pen. De organisatoren van de top in Washington zeiden dal zeker 21,6 miljard dollar (bijna 40 miljard gulden) nodig is om de beoogde honderd miljoen be- hoeftigen in 2005 te helpen aan kredieten. Sommige van die ge wone banken waren van de par tij op de top in Washington. Maar op een bank uit Bolivia na hebben zij geen microkredieten uitstaan. RTR/DPA

Krantenbank Zeeland

Provinciale Zeeuwse Courant | 1997 | | pagina 6