Algerije dichter bij burgeroorlog Tienduizenden rouwen om slachtoffers van bloedbad PZC Chinezen staan in de rij voor aandelen Moeder van alle woordenboeken is straks te koop Kunstmestindustrie wacht koude sanering opinie en achtergrond Omgekomen president voor veel inwoners nog een onbekende figuur DINSDAG 30 JUNI 1992 van onze correpondent Ruud de Wit in Barcelona De afgelopen dagen circu leerde er een videoband on der leden van de regering van de Algerijnse premier Sid Ah med Gozali en de Hoge Staats raad onder leiding van waarne mend president Mohammed Boudiaf. De band was afkom stig van Abderrezak Reyam, een van de weinige leden van de Consultatieve Raad van het Is lamitisch Reddingsfront (FIS) die niet in de gevangenis zit. Op de band is te zien hoe fundamen talistische commando's in structies krijgen in het gebruik van automatische wapens. Reyam zou deze cassette vanaf zijn onderduikadres ergens in Algiers naar de regering hebben gestuurd als een laatste waar schuwing. Onze leiders worden onmiddellijk vrijgelaten en het democratisch proces in Algerije wordt hersteld, of een burgeroor log is onvermijdelijk, was de overduidelijke boodschap op de video. Het bestaan van deze opnamen werd in regeringskringen niet bevestigd. Maar de gebeurtenis sen van de afgelopen dagen ma ken opnieuw duidelijk, dat Alge rije met ver meer verwijderd is van die burgeroorlog. Het proces tegen sheik Abassi Madani, de fanatieke imam Ali Belhadj en vijf andere fundamentalistische leiders, dat zaterdag in Bida be gon. was daar een van de signa len voor. „Weg met de tirannen" riep Belhadj, toen hij de zaal van het militair tribunaal werd bin nengebracht, en „God zal terro risten zwaar straffen". Het pro ces werd direct daarna met drie weken uitgesteld omdat de ver dediging het Hoge Militaire Ge rechtshof niet bevoegd acht. Eerder al had de leider van de is lamitische beweging. Abdelka- der Chebuti, opgeroepen tot een 'heilige oorlog' tegen de regering van Gozali en de hoge Staats raad van Boudiaf als de FIS-lei- ders ter dood zouden worden veroordeeld. En ook andere FIS -leiders, inclusief Madani en Bel hadj die mogelijk de strop wacht, hadden zich voor hun ar restatie een jaar geleden reeds uitgelaten over de eventuele noodzaak van een 'jihad'. Boudiaf (rechts op foto) in januari van dit jaar naast premier Gozali. Dreigend De moordaanslag op president Boudiaf, die in januari na een ballingschap van zevenentwin tig jaar vanuit Marokko door het leger werd teruggehaald om lei ding te geven aan de door vijf le den gevormde Hoge Staatsraad, geeft aan hoe dreigend de situa tie is geworden. De afgelopen drie maanden zijn in Algerije minstens 100 politieagenten en militairen bij aanslagen om het leven gebracht. Niemand heeft zich hier ooit verantwoordelijk voor gesteld, ook niet het sinds maart dit jaar verboden FIS. Maar er is in Algerije niemand te vinden, die niet denkt dat ze het werk zijn geweest van funda mentalistische commando's. Toch moet het niet helemaal worden uitgesloten dat de moord op Boudiaf het werk is ge weest van elementen binnen het Algerijnse leger. Want ook bin nen het leger was men niet on verdeeld gelukkig met de per soon van Boudiaf, die schipper- van onze correspondente Yvonne van der Heijden In de steden in China zijn sinds kort regelmatig lange rijen wachtende mensen te zien. De stedelingen lopen te hoop voor iets dat tot voor kort gold als het symbool bij uitstek van verderfelijk kapitalisme: aan delen. De waardepapieren zijn zó gewild dat wachtenden zo nu en dan op de vuist gaan om vooraan in de rij te komen. Ook zijn twee moorden gemeld waarin de Chinese mafia de hand gehad zou hebben. De effecten-manie volgt op veer tig jaar onthouding. Particulier bezit van bedrijven en machines is voor communisten uit den bo ze. Bij de machtsovername in China in 1949 vielen alle fabrie ken met toebehoren in handen van de Staat en werden aandeel- bewijzen in die ondernemingen op slag waardeloos. De effecten beurzen werden gesloten. Speculeren De belangstelling komt voor een deel voort uit de mogelijkheid die weer bestaat om door spe culeren snel rijk te worden. „Het is niet voor niets dat de mafia zich inmiddels aan de balie van de beurs in Shenzhen heeft laten zien", aldus Martin French van Credit Lyonnais Securities in Hongkong. Hij wijst ook op de enorme voorraad spaargelden. Er staat meer dan 350 miljard gulden op spaarbankboekjes. Verder moet nog een grote som geld in oude sokken zitten van mensen die om politieke rede nen liever niet tonen hoe rijk ze zijn. De honger naar kapitaal om de economie te ontwikkelen dwong de communistische autoriteiten tot ideologische rekkelijkheid. Privé-bezit mag weer en de uit gifte van aandelen door onder nemingen is een wezenlijk on derdeel van de hervormingen die machthebber Deng Xiao ping begin dit jaar opnieuw op de rails heeft gezet. Op twee ex perimentele effectenbeurzen, in Shanghai en Shenzhen, kunnen sinds een half jaar zelfs buiten landers weer aandelen kopen. Reputatie Enthousiaste beleggers stuiten daarbij op het probleem dat er te weinig aandelen zijn. Op de beurzen zijn amper dertig 'A- fondsen' (uitsluitend voor Chi nezen) genoteerd. Buitenlan ders. voor wie speciale B-aande len beschikbaar zijn die in harde valuta moeten worden betaald, hebben nog minder keus. Er zijn maar acht B-fondsen. „Gevolg is dat de koersen in geen verhou ding staan tot de werkelijke waarden", merkt French van CLS op. De effecten-poot van de Franse bank is de grootste han delaar in B-aandelen. De meeste belangstelling be staat momenteel voor China's grootste beurs in Shenzhen, dat tegen Hongkong aan ligt. Die heeft inmiddels een reputatie opgebouwd als 'de stormachtig- ste aandelenmarkt in Azië'. De marktwaarde van de aandelen is sinds de opening van de beurs in april vorig jaar meer dan ver dubbeld. De beurs van Shanghai heeft, mede door een grotere in vloed van de politieke leiders in Peking, tot nu toe een voorzich- tiger koers gevaren. Duur De in Shenzhen verhandelde aandelen behoren tot de duurste in Azië. Koersen die vijftig keer zo hoog zijn als de winst (gere kend per aandeel) die een bedrijf verwacht te maken, zijn geen uitzondering. In Japan ligt deze koers/winstverhouding rond de 35 en in Hongkong op 15. Toch zijn buitenlandse beleggers wild op Chinese aandelen. Dat komt vooral door de ongekende eco nomische prestaties van die re gio sinds 1979 toen China zijn deuren voor het Westen opende, aldus president-directeur dr Bob Out van PBI Securities in Hongkong een dochtermaat schappij van Pacific Invest ments Holding in Amsterdam. „Er bestaat een grote interesse bij buitenlandse beleggers, om dat ze verwachten winst te ma ken. Shenzhen heeft het gewel dig goed gedaan. Sinds 1979 is de uitvoer elk jaar met 40 procent toegenomen en is de jaarlijkse economische groei 33 procent geweest. Dat vind je verder ner gens in de wereld", zegt Out. Hij verwacht dat in de tweede helft van het jaar het aanbod van aan delen fors groeit, omdat zo'n veertig nieuwe ondernemingen op de beurzen worden geno teerd. Als beleggers in bedrijven willen investeren dan kunnen ze sinds april aandelen kopen in 'China Assets'. Het is een investerings maatschappij die rechtstreeks in ondernemingen in de Volksre publiek deelneemt en is opgezet door onder meer PBI Securities en Nederlandse pensioenfond sen. Het fonds dat genoteerd is op de beurs van Hongkong, is volgens Out het eerste in zijn soort en biedt de mogelijkheid voor beleggers om indirect te profiteren van de groei in China. de tussen een totaal verbod op het FIS en het alsnog proberen op de een of andere manier een dialoog met de fundamentalis ten tot stand te brengen. Verdeeld Evenmin mag men uit het oog verliezen dat de nu al drie jaar voortslepende crisis in Algerije niet alleen maar is toe te schrij ven aan een onverzoenlijke con frontatie tussen de fundamenta listen van het FIS en de verwes terde 'ongelovigen' rond pre mier Gozali en de Hoge Staats raad. Ook het leger en de kaders van het Nationale Bevrijdings front. FLN, dat bijna dertig jaar de lakens uitdeelde, zijn ver deeld. net zoals de oppositie van Ben Bella of Hocine Ait Ahmed dat is. Tot overmaat van ramp wordt Algerije geteisterd door een met de dag slechter worden de economie, die gepaard gaat met een huizenhoge inflatie en een stijgende werkloosheid, ter wijl de letterlijk broodnodige buitenlandse investeringen door de onzekere binnenlandse toestand uitblijven. Een van de eerste maatregelen die de vier overgebleven leden van de Hoge Staatsraad, onder aanvoering van premier Gozali en de minister van defensie Ja- led Nezzar, maandag na de moord op Boudiaf afkondigden, was het afgelasten van de fees te- lijken van de viering van 30 jaar onafhankelijkheid op 5 juli. Di plomaten in Algiers zijn van me ning. dat die datum nog wel ge haald zal worden zonder dat de burgeroorlog inderdaad uit breekt. Maar als de nieuw aan te wijzen president besluit om het proces tegen de FIS-leiders in Blida voort te zetten, zou het jaar waarin de dertigste verjaar dag van de onafhankeijkheid van Frankrijk wel eens taferelen kunnen opleveren, die de onaf hankelijkheidsoorlog in gruwe lijkheid zal overtreffen. Onbekende Toen Mohammed Boudiaf in ja nuari van dit jaar door de pre mier Sid Ahmed Gozali en mi nister van defensie Jailed Nezzar vanuit zijn ballingsoord in Ma rokko werd binnengehaald, wa ren er maar weinig Algerijnen die wisten wie hij was. Zelfs voor de aanhangers van het Natio naal Bevrijdingsfront (FLN) was de 73-jarige strijder uit de onaf hankelijkheidsoorlog tegen Frankrijk een soort mythe. Toch werd hij als hoofd van de inder haast gevormde Hoge Staats raad geroepen om als waarne mend president leiding te geven aan Algerije. Mohammed Boudiaf werd in 1919 geboren in M'Sila op 300 ki lometer ten zuidoosten van Al giers. Na de Tweede Wereldoor log, waarin hij als adjudant in het Franse leger diende, sloot Boudiaf zich aan bij onafhanke lijkheidsstrijders als de latere president Ben Bella. Hij was een van de oprichters van het FLN, dat Algerije voorging in de bloe dige strijd tegen de Franse be zetter en dat, na de onafhanke lijkheid van 5 juli 1962, het land tot begin dit jaar met harde hand regeerde. Boudiaf zat tijdens de laatste fa se van de onafhankelijkheids strijd in een Franse gevangenis. In 1956 onderschepte een Frans gevechtsvliegtuig het vliegtuig, waarin hij, Ben Bella en een aan tal andere FLN-leiders zaten. Hij werd vrijgelaten nadat de Fran se president Charles de Gaulle de resultaten van een referen dum over de onafhankelijkheid van Algerije had geaccepteerd. Zijn afwezigheid was voor het FLN geen belemmering om hem reeds in 1956 tot minister te be noemen in een voorlopige rege ring. In 1961 werd hij vice-presi dent onder Ben Bella. Ballingschap Na de onafhankelijkheid van Al gerije kwam Boudiaf al snel in conflict met de overige FLN-lei ders. Ben Bella liet hem in juni 1963 opnieuw gevangen zetten. Vijf maanden later werd hij vrij gelaten. Daarop ging hij in bal lingschap, eerst in Frankrijk en later in Marokko. In januari van dit jaar werd hij, zoals gezegd, als leider van de inderhaast op gerichte Hoge Staatsraad terug gehaald. In de vijf maanden dat Boudiaf Algerije als waarnemend presi dent heeft geleid, slaagde hij er niet in het onderling verdeelde FLN, het leger en de fundamen talisten van het FIS op één lijn te krijgen. Hij streefde naar her stel van de democratie, maar weigerde toe te geven aan de ei sen van het FIS. Dit Islamitisch R'èddingsfront stevende in de cember vorig jaar na een eerste verkiezingsronde af op een abso lute meerderheid. Tot een twee de ronde kwam het niet. Op 5 ju ni werd na een reeks ernstige on geregeldheden de staat van be leg afgekondigd. De ironie van de moord op Bou diaf is dat hij werd gedood ter wijl hij zich voor het eerst offi cieel buiten Algiers begaf in een poging om zich wat bekender te maken bij de Algerijnen. van onze correspondent Peter van Nuijsenburg in Johannesburg Tienduizenden mensen hebben maandag de laat ste eer bewezen aan de slacht offers van het bloedbad in Boipatong. Met auto's, busjes en taxi's waren ze naar het kleine zwarte woonoord 60 km ten zuiden van Johannes burg gekomen. Ze zwaaiden met de vlaggen van het ANC, het radicale PAC en het nog radicalere Azapo, droegen spandoeken mee en eisten het aftreden van president F. W. de Klerk. Buiten het vervallen stadion van Boipatong, waar de af- scheidsceremonie werd ge houden, was de sfeer feestelijk, bijna uitgelaten, als voor een belangrijke voetbalwedstrijd. Wie het stadion binnen ging, betrad een andere wereld, een tempel waar de naar schatting 25.000 aanwezigen afscheid namen van de doden, die door hun gruwelijk einde een nieuw tijdperk in de Zuidafrikaanse geschiedenis markeren. Na Boipatong is de hoop op een vreedzame oplossing een kleine, zwak flakkerend vlam geworden. Voor het podium van waar de hoogwaardigheidsbekleders hun gepolijste, opruiende en soms verzoenende toespraken zouden houden, stonden, keu rig in gelid, de lijkkisten van 38 van de 39 slachtoffers. ANC-le- den vormden een erewacht. Familieleden zaten naast de kist van hun dode. Dof voor zich uit starend. Voor het ne gen maanden oude zoontje van Klaas Matupe was een mi niatuuruitvoering van de gro te kisten gemaakt. Een dank baar object voor de fotografen. Geestelijken lichtten de dek sels van de kisten om de nabe staanden een laatste blik te gunnen. Vrouwen begonnen te huilen, sommigen vol overga ve, in gierende uithalen; ande ren in een monotoon, ingehou den gesnik. Vier van hen wer den de emoties te machtig. Zij werden, steunend op familiele den en leden van de erewacht, weggevoerd. Later werden op de kisten bloemstukken gezet. Ze waren gepot in margarine kuipjes. Clichés De secretaris-generaal van de Zuidafrikaanse Raad van Ker ken (ZARK), ds. Frank Chi cane, leidde de plechtigheid. Rouwenden bij één van de 38 kisten Spreker na spreker bracht het stadion zijn boodschap. Bis schop Taylor, de speciale afge zant de aartsbisschop van Canterbury, het hoofd van de Anglicaanse Kerk, poetste in geaffecteerd Engels de clichés over naastenliefde en gerech tigheid op. Oud-president Ba nanas van Zimbabwe beklem toonde de noodzaak van ver zoening. Maar de secretaris-generaal van de Cosatu, de grootste zwarte vakcentrale, Jay Nai- doo, veranderde met een felle rede het karakter van de bij eenkomst. „In Boipatong heeft De Klerk het volk van Zuid-Afrika de oorlog ver klaard", aldus Naidoo. „We zijn doodziek dat onze mensen worden vermoord, honger lij den. in armoede leven. We zijn de racistische politiek van De Klerk zat. De Klerk moet weg. En als hij niet vrijwillig gaat. zullen we hem dwingen. Met onze campagne voor massale actie zullen we hem verjagen. De laatste slag voor onze vrij heid is begonnen. De Klerk moet weg". Het stadion scan deerde uit volle borst mee De toon was gezet. Chris Hani, leider van de Communistische Partij, vergeleek De Klerk met de dictators uit Latijns-Ame- rika. „We moeten onze wapens opnemen en niet rusten voor deze vampiers (de regering, red.) verslagen zijn". Cyril Ramaphosa, de secreta ris-generaal van het ANC, riep op tot „eenheid zodat de op lichters en moordenaars uit de macht verdreven kunnen wor den". De Klerk was „incompe tent en nutteloos". „Er is maar één échte president; Nelson Mandela. Signaal Maar Ramaphosa gooide de deur voor onderhandelingen met de regering over een nie uw politiek bestel niet in het slot. Als de regering „in bevre digende mate tegemoet komt aan onze eisen, kan er gepraat worden". Het was een signaal dat was verpakt in retoriek waar de vonken van afspatten. „Het Kwamadala-logement (waar de daders van het bloed bad wonen, red.) moet tegen de grond", riep de ANC-leider. Het klonk als een aansporing om onmiddellijk de daad bij het woord te voegen. Even daarvoor zagen twee fo tografen dat een man uit een huis was gesleurd en door een woedende meute was doodge slagen. Hij zou een aanhanger foto Juda Ngwenya/Reuter van de Zulu-beweging Inka- tha zijn geweest. Na een boodschap van de we duwe van ds Martin Luther King en een preek van aarts bisschop Desmond Tutu wer den de kisten naar het kerkhof van het nabijgelegen Sharpe- ville gebracht. In dit township schoot de politie in maart 1960 69 demonstranten dood. De martelaren van de eerste grote anti-apartheidsexplosie lig gen hier begraven. De doden van Boipatong zijn in goed ge zelschap. Op de begraafplaats hadden duizenden mensen zich verza meld rond de vers gedolven graven. Vlaggen en banieren gaven de politieke voorkeur van de slachtoffers aan. De sfeer was grimmig. Er werd in de lucht geschoten met pi stolen en automatische gewe ren. Toen fotografen dit wil den vastleggen, werden de wa pens op hen gericht. Mannen, vrouwen en kinderen dansten de toy-toy en zongen strijd liederen. Verslaggevers en fo tografen drukten elkaar op het hart „voor het donker weg te zijn, voordat hét uit de hand loopt". Ze moesten lang wachten. De doden werden pas begraven toen de duisternis inviel. door Pieter van de Vliet De moeder van alle woor denboeken. Het groot ste ter wereld. Kortom het onvolprezen Woordenboek der Nederlandsche Taal. Het WNT (kenners korten het zo af) komt na de vakan tie voor een 'spotprijsje', nog geen 1500 gulden, op de markt. Deze magistrale ge tuigenis van de liefde voor onze taal, waaraan sinds 1851 wordt gewerkt, komt eindelijk onder de mensen. Geert van der Meulen van uitgeverij SDU vindt het 'te gek voor woorden' dat deze 'schitterende, leerzame en vaak ook amusante leesstof tot nu toe slechts voor een enkeling was weggelegd. Vandaar dat er nu een een malige fotografische her druk van is gemaakt. De 36 delen beslaan twee meter in de boekenkast. Veertigduizend bladzijden, resultaat van miljoenen ma nuren. Een groep van vijftien redacteuren in wisselende samenstelling uiteraard raadpleegt al anderhalve eeuw de meest uiteenlopen de bronnen, meer dan tien duizend inmiddels, opdat een zo compleet mogelijk beeld van onze taal onstaat. Toch wel wat prijzig 1495 gulden voor een woorden boek? Van der Meulen denkt van niet. De herdruk is één achtste van de prijs die het handjevol intekenaren be taalt. Sinds 1860 bestaat voor deze 'taai-elite' de mo gelijkheid banden te be machtigen. De eerste verza melband, A tot Ajuin, zag in 1882 het licht. De folder, waarin het groot ste woordenboek ter wereld wervend wordt behandeld, belooft een compleet over zicht van betekenissen en structuur van een woord. Een betekenis wordt nauw keurig gedefinieerd. Woor den worden uitputtend gea nalyseerd. Met het woordje 'de' zijn ze jaren bezig ge weest. „Specifieke gebruiksmoge lijkheden, verbindingen met andere woorden, uitdruk kingen, spreekwoorden en zegswijzen passeren de re vue", zo juicht de folder. „Te vens wordt aangegeven of een betekenis veelvuldig voorkomt of ongewoon is, aan verandering onderhe vig, gebonden is aan een vaktaal, jargon of dialect, re gionale bekendheid geniet of een speciale gevoelswaarde heeft. Tot slot wordt elk woord verduidelijkt en wor den de schakeringen in ge bruik geïllustreerd met be hulp van welgekozen cita ten". Aan één woord worden vele bladzijden gewijd. Aan 'gaan' bij voorbeeld maar liefst 73. Maar net als alles op deze wereld heeft ook het groot ste woordenboek zijn beper kingen. Het reikt 'slechts' tot en met de W. En een be trekkelijk nieuwe uitdruk king als 'ze doen het' heeft het WNT nog niet gehaald. Evenmin als 'gedogen' in de politieke betekenis en de Nacht van Schmelzer. De 'groene' betekenis van een woord als milieu is ook nog niet behandeld. door Wilco Dekker De Nederlandse kunstmest industrie zit in een diep dal. Een stagnerende wereld markt, concurrentie uit goedko pere landen en toenemende mi lieu-perikelen dwingen de vijf producenten van kunstmest in ons land tot maatregelen. Het einde van de crisis is nog niet in zicht. De Industriebond FNV gaat er zelfs vanuit dat er na een koude sanering in Nederland maar twee kunstmest-produ- centen over blijven. De vijf producenten van kunst mest hebben nu nog acht fabrie ken in bedrijf. De Heerlense che miereus DSM zit in Geleen en IJ- muiden, Amfert uit Israël in Am sterdam. Kemira uit Finland heeft twee bedrijven in de Bot lek (Rozenburg en Pernis). Zeeland In Zeeland zijn twee fabrieken te vinden. De Franse (staats)maat- schappij Elf Aquitaine heeft in Sas van Gent Zuid-Chemie en het Noorse bedrijf Norsk Hydro bezit Hydro Agri in Sluiskil. Het bedrijf heeft ook nog een vesti ging in Vlaardingen. De bedrij ven zijn volgens het CBS goed voor een gezamenlijke omzet van 2,3 miljard gulden en een kleine 4000 arbeidsplaatsen. Vijf jaar geleden waren dat er nog dik duizend meer. De twee Scandinavische kunst- mest-producenten zijn in ons land al druk aan het saneren. Bij Hydro Agri- in Vlaardingen ver dwijnen ruim 200 van de 450 ba nen. Kemira heeft in Rozenburg 75 van de 350 banen geschrapt. Daarbij blijft het niet, vreest de Industriebond FNV. Een organi satie-adviesbureau licht de Ke- mira-fabriek op dit moment door. Dat zal volgens FNV-be- stuurder Hetty van der Hoeven opnieuw tot een forse sanering leiden. Kemira-directeur W. van der Voort ontkent dat. „Het is McKinsey niet. Ik sluit niet uit dat er weer banen moeten ver dwijnen, maar plannen daar voor hebben we niet." De problemen van de Neder landse kunstmest-industrie zijn legio. Het gebruik van kunst mest stagneert wereldwijd. In ons land loopt het door toene mend milieu-bewustzijn zelfs te rug. Harde internationale con currentie zet de prijzen onder druk, terwijl de Nederlandse kunstmestbedrijven voor twee derde voor de export werken. In landen in Noord-Afrika (Marok ko) en rond de Perzische Golf verrijzen moderne fabrieken, die goedkoper werken en weinig of niet te maken hebben met mi lieu-voorschriften, die de Neder landse bedrijven dwingen tot in vesteringen van honderden mil joenen guldens. Dat wordt op de hoofdkantoren in Oslo, Helsinki en Parijs bij saneringsplannen zeker meegenomen in de beslui ten. Desondanks verwacht de VKP, de Vereniging van Kunst mest Producenten, dat de sterke punten van de Nederlandse be drijven de doorslag zullen geven. „Het zijn moderne fabrieken en ons land ligt gunstig," aldus VKP-directeur Rein Coster Hydro Agri FN V-bestuur der Hetty van dei- Hoeven is somberder. Omdat niets wijst op gunstige ontwik kelingen in de kunstmestindus trie, verwacht ze een koude sa nering. Daarbij blijven in ons land twee producenten over, al dus Van der Hoeven, waarbij DSM en Hydro Agri de beste pa pieren hebben. Coster is het daar niet mee eens. „Ik zie dat nog niet gebeuren. Zolang er vraag naar voedsel blijft, blijft er vraag naar kunstmest. Het zou alleen leuk zijn als de overheid ons zou helpen in deze moeilijke tijden. Maar van die kant horen we niks." De fabriek van Zuid-Chemie in Sas van Gent. foto CamilleSchelstraete

Krantenbank Zeeland

Provinciale Zeeuwse Courant | 1992 | | pagina 4