FEUILLETON. De Man nel Den Hoepel. No, 267 164Jaargang innenland. - Uwe Kinderen. - PINK PILLEN :siatas*3l&g 12 Movombes* t\ '•AbaV*- D#t ufemmer bestaat uit DRIE bladert. EERSTB BLAD. jagfc ■mt IETS TB LAAJÏ IS VEE^L TE LAAT. M«n schrijft ons: Zooals reedis voldoende bekend, moeten personen, ouder dan 35 jaar en niet in bet bezit eener rentekaart, vóór 3 De cember 1921 een vrijwillige ouderdoms- verzekering sluiten willen zij op 155-ja- eigen leeftijd recht op rente hebben. Vele ooidlerte personen waaronder velen van 60 jaar en ouder, wachten nog. Voor tl Deo. zullen ze het zeker dloen. Waarom ze wachten? Voordeel lieb toen ze niet bij het wachten, diat weten ze ook wél. De soliditeit is bek goed, de stftat waarborgt d e rente. SVaarom ze dan wachten? Ze wachten Soi buurman of buurvrouw het doet. Of ze wachten, omdat ze graag will'en weten, wat broer én zuster ervan zeggen zal. Ze weten het eigenlijk zelf niet Waarom ze wachten. En ze zullen na" Êuurlijk wachten tot het te laat is. En als ze 65 jaar zijn, zullen ze geen rente krijgen. Dan is het „had ik het ook maai gedaan" of „Piet en Jan hebben wel rente en wij niet. En w» kunnen het iüok gebruiken." Waar de rentetrekkers Piet én Jan heb. ben niet gewacht; ze hebben een verze kering gesloten. ■Tot 2 December 1921 is het nog tijd, dat wil zeggen op 2 December 1921 moet het formulier geteekend en opgezonden tójn. Het poststempel van de enveloppe, waarin het formulier opgezonden wordt, mag geen later datum dan 2 December 1921 dragen. iWechten er veel, dan kan die agent in de laatste Jdagen niet allen helpen »n komen zij door eigen schuld te laaL Er is nu voldoende gewaaschuwd.. Nie. mand kan zeggen „ik wist het niet" Komen zij te laat, dan moeten zij zeg gen „ik was te laksch." Deze verzekering is tevens een w®! kome aanvulling van het éigen pensioen tof weduwenpensioen voor personen in Idienst van Rijk, Provincie, Gemeente, Waterschappen, Spoorwegen, enz. Want deze personen mogen zich o<ok verze- teeren. i 1 i OVER MINISTER AALBERSB. Blijkens het Voorl'oopig Verslag' der Tweede Kamer inzake de Begpooting van Arbeid, meenden verschillende le. den, hoewel den Ijver en d® werkkracht van den Minister waardeerende, dat hij feich te veel blind staart op de arbei- Iderswenschen en daardoor het belang van de arbeiders zelf niet het best dient Zij merkten op, dat de oorlog een sto ring in die economische wetten heeft gebracht, ook In dit opzicht, dat de werk. gevers als stootblok werden weggeno men. In normale tijden biedt de werk igpver, mede geleid door zijn eigen be lang, weerstand aan die verlangens van üe arbeiders, d ie tot tè hoogq productie prijzen zouden Itfden. Tijdens den oorlog echter hielden de werkgevers meer en meer op weerstand te bieden, zoodat zij, daartoe door de omstandigheden, een dee] van hun belangrijke economische taak prijs geven Daarbij kwamen de beloften, tijdens den oorlog gedaan en de invloed van de revolutionnaire bewegingen na den wapen stils tand. Een en ander heeft in alle landen gevoerd tot een verdergaan de wijziging in de positie van de arbei ders, dan economisch houdbaar is. Voor zoover deze positie alléén door yte eco nomische verhoudingen wordt beheerscht, zal zij wellicht niet zonder schokken met de verandering! van die verhou dingen, vanzelf de noodigé wijziging on- dergaan. Anders is' het gesteld met het geen, misschien eenigszins overhaast, en zonder de noodige soepelheid in wet telijke bepalingen is vastgelegd- Nn ®r een sterke economische eb merkbaar is, zal men niet kunnen nalaten die bepfa- iingen te wijzigen of althans de ban den, die zij aanleggen, eenigszins losser te maken. De hier aan het wo.ord zijn de leden merkten op, dat niemand te rug' wil tot volkomen vrijheid van ar beidsduur. Maar de Minister zal toch. zoo betoogden zij, wil hij' onze industrie niet het Laatste restje concurrentiemoge- lijkheid ontnemen, een grondige herzie ning van de daaromtrent ia de Arbeids wet 1919 rteergfsltegfle bepalingen tei lband Imoeten nemen. Daarbij zal moeten worden gestreefd naar minder eenvormigheid; voor de ver- Isohilllende soorten van arbeid zullen naar de mate van inspanning, die zij' vorde ren of het igévaar voor de gezondheid dat zij opleveren, uiteenloopend® rege ling moeten worden gemaakt en de noo dige ruimte worden gelaten voor afwijkin gen, ook zonder ingrijpen v^n de in spectie; Deze leden meenden, dat de Mi nister niet voor het verwijt van „re actie" uit den weg zou mogen glaan. Vele andere leden kwamen te- gén deze beschouwingen op. De hier aan het woord zijnde leden hoopten dat de Minister zonder' aarzelen op den ingé- slagen weg zou voortgaan en o. n. spoedig zou komen met een wettelijke régeling van den arbeidsduur ïn land- en tuin bouw. Ook de verdere uitvoeringsmaatre gelen van de arbeidswet mogen, zoo be toogden zij, niet langer wordlen uitge steld. Indien de werkgevers onder de nieu we verhoudingen geen kans zien hun za ken te drijven, moeten zij de leiding maar aan de gemeenschap overgeven. Als de ongewijzigde Arbeidswet 1919 hier toe ongewild bijdraagt zag men hierin slechts een ander heilzaam gevolg van haar invoering. Onder de leden, die in 'het algemeen medestanders waren van den Minister en hem gaarne lof toebrachten voor zijn beleid, waren er, die daaraan toch gaar ne den wensoh wilden toevoegen, dat hij mei groote voorzichtigheid en wijsheid zou voortgaan en de uiterst moeilijke om standigheden, waarin ons bedrijfsleven: verkeert, niet uit het oog zou verliezen Enkele leden hadden met het oog op den toestand van 's Lands financiën be zwaar tegen het eventueel tot stand ko men van een landbouwarbeids- •wet Andere leden zouden liever willen, afwachten wat andere landen in dit op- zicht doen. Verscheidene leden (gaveri ér hunne teleurstelling over te kennen, dat nog steeds niet een wetsontwerp tot regeling, van dé coll. arbeidsovereen komst is ingediend. Enkele leden kon dten met dezen aandrang niet mede gaan. Sommige leden die zich bij dezen aaa- draru wel aansloten, gaven echter te kennen, diat zjj liever igeen wettelijke^ achtten dat stelsel n.l. verderfelijk voor het dtemocratische leven van de Neder- landvche vakbeweging. regeling zouden zien dan een regeling^ dén is dat een aanlleiding, om1 zelf zoo waarbij het zongen, economische bedrijfs- weinig mogelijk te latten werken. Het- rafdenstelsel zou worden ingevoerd; zij geen d» ministjer voorkomen wil: „trek" van het land naar de industrie-ctentra, vrees ik juist d|at gebeuren zal, vooral nu do verwachting van min gunstige uit kamsten van het landbouwbedrijf in de toekomst niet ongegrond is. Of de losse arbeiders onder werking van de wet nog vaak op 2901 uur 'sjaars zullen komen, betwijfel ik ten zjeerste terwijl van dte regeling door den Minister te treffen voor het vteeliopdiersbedrijf, zat UIT DE PERS. Landbouwarbeidswet. In een beschouwing in ,,Ec. Stat. Be richten", over het voorontwerp voor bo vengenoemde wet schrijft Mr. E. van Wel- afhangen of het instituut vaste arbeider deren baron Rengers o.a. het volgende: aldaar kan blijven bestaan. Het zou zin hebben een bindende be paling in een wet iop te nemen, als kans bestand voor slechter wordten der toestan- den. Maar aansezien op dit punt de na-HE, COÖPERATIEVE BEETWORTEL- tuur het meest te zeggen heeft, behoeft), SUIKERFABRIEK „ZEELAND", men dlaar niet bevreesd v,oor te wezen, j Verscheidene lezers en zeker zij, die j We zien hier d[us een voorbeeld van wet- i het zoo kfij' uitstek Zeeuwsche igeven ten pijsziere van den wetgever; product, de suikerbieten, verdouwen, j aan diens zijde zullen natuurlijk staan gullen zich wel herinneren hoe wij1 j de ambtenaren en nog meer zij, die het tijdens de bietencampagne 1920 en hopen te wordten ten de belanghebbenden wel in ons nummer van Zaterdag 9 Oc- in het drukkersbedrijf, want in dit ent-tober onder het hoofd „Van pee tot werp zitten wejer kansen op bestellinjgeii suiker" een beschrijving gaven van bet- van drukwerk. Meenlen wij dus, dat aan de geen in bovengenoemde fabriek met eene zrjdje staan de minister, die weer, de suikerbieten geschiedt om er de een wet kan maken voor zijn plezier en ruwe suiker voor de raffinaarderij van ambtenaren en typografen, die hier ver schaffing van loonarbeid in zien, aan de te maken. Ook zullen zij weten, dat toen reeds andere zijde staan tw^e groepen, veel!, een aanvang was gemaakt met de uitbrei talrijker, waarvan de eene last en de an- ding dier Zeeuwsche industrieele ou dere schade van zoo'n regeling zal onder- iderneming. Toen wij nu eenigen tijd ge- vinden. j leden de heer C. Matthijsse jr., bestuurs- De lasten vian de wtet zullen aan de lid voor Walcheren van de coöperatie, werkgevers komen, dte schade aan de ar-ontmoetten en hij ons vroeg of wij niet bei vier s. j weer eens mede gingen kijken, naar de Men verlangt van den landbouwer-fabriek, nu zoo veel grooter nog dan werkgever administrat. werkzaamheden, jbij ons laatste bezoek, was ons ant- gratis te verrichten. Waar weinig of geen woord dadelijk „Gaarne". Welke rechtr overtredingen zullen voorkomen, zal de geaarde Zeeuw is niet trots op 'elk landbouwer het idee hebben, dat hij blijk van Zeeuwsche durf en ondérn©- die bezijghedlen moet verrichten om kan- mingskraclil en waar deze fabriek dlaar- toormenschen aan 't werk te houden. Als van een der treffendste voorbeelden, hij' zelf midden in den ooig'sttijid, evenlang1 is, wisten wij door de reis mede te of Langer djan 2 uur boven het maximum maken weer heel wat belangrijks aan (dr.l dan wel 10 uur zal zyn) heeft ge- onze lezers te kunnen mede.deeiefu. c werkt, meent dia wetgever, dat hij ter« Begin dezer week \yerdten wij door stond aan het lijstin vullen moet tijgen, ze- den heer Matthijsse aan onze toezeg- ker uit overweging, djat na ingespannen ging herinnerd en Dinsdagmiddag zijn spierarbeid het schrijven zoo gemakkelijk wij met hem naar Bergen op Zoom gaat. 1 getrokken. Van geheel andteren aard zijn mijn be- i Des morgens hadden de Vegen, denkingen aangaande de gevolgen voor sneeuw en hagelbuien ons een koude, een depl der arbeiders. Mijn groote vree* onaangename reis voorspeld, de witte i;, dial de minder goedje arbeiders ten velden in Zuid Beveland herinnerden ons platlelande de> dupe zullen worden van aan het vervangen van een laten zomer, de bepalingen inzakte den arbeidsdag. Het door het gure najaarsweder, maar toen j is niet erg moeilijk en vaak eerder voor- -wij den trein verlieten scheen de zonj deelig dan schadelijk om minder te laten en bracht ons in een opgewelde stem- werken. Een vruchtwisseling te wijzigen ming, die later steeds "zou toenemen, zoodat minder arbeidskracht noodig is, ondanks vuile stralen en de gedachte is heusch niet zoo moeilijk; een sloot kan aan waf een bieten terrein, bij zulk we- ook wel eens wat mindler schoon worden der moest brengen, gemaakt; om melkloon uit te sparen xan Na de stad Bergen op Zooin "door men gemakkelijk (een paar stuks vee meert gewandeld te zijn, waar nog eten „dritte weiden of wat meer jongvee houden jm bunde", een belangstellend inwoner al die dingen betieekenen vaak voor de dier stad. zich bij ons aansloot, ging geldelijke uitkomst van het bedrijf niet het Üe oude vestingpoort door ge- veel, maar ze be(eekenen zeker min- lukkig is de angst, die Zondag de auto- rier arbeidsgelegenheid. Ieder, die ap't riteiten bekroop, Hat deze poort liet platteland woont, ziet die voorbeelden tegen den hevigen storm niet zou uit- iu zijn omgeving en een aanmerkelijk aan- houden niet bewaarheid naar de haven tal van die meerdere uren in het arbeid»- en waren wij spoedig bij "de oude fa- intensieve bedrijf zullen vervallen, als briek. de tegenwoordige verhoudingen te plat- wij gingen de fabriek niet in, maar telande tusschen wterkgever en werkne- wel het naastgelegen kantoor en ter mer worden vervangen door wettelijKe wijl de heer Matliijsse zijn zaken als verplichtingen. Een aanduiding daarvoor bestuurslid afhandelde, hadden wij, kan men reeds vinden in de houding van vriendelijk voorgelicht door een der verschillende werkgevers, als in een hoofdambtenaren van het kantoor, ge streek sprake is van werkloosheidsbes trij- tegenheid een kijkje te nemen in dte ding van overheidswege. Bjj verschillen- groote zaal, waar een groot «gntul omb- e V^elk llefetyker geschenk heeft dc natuur «ui de menscben gegeVe*, dan hunne eigen kinderen. '■g De gezondheid uwer kinderen is het voorwerp van uwe aanhoudende zorgen. Gy weet hoezeer de groei j§ hen vermoeit cn verzwakt. VoorjJ uwe dochters eischen op dat oogenblik een byzonder oplettende m m m - - «indacht. ------ Laat daarom door uwe kinderen, gedurende dat kritieke tydperk hunner vorming, by iedere sei- zcenswisseling een kuur met de Pink Pillen doen. Op die wyze onderhoudt gy in hun teedere gestel, dat behoefte heeft voortdurend te worden gesteund en opgewekt, den rykdom en de zui verheid van hun bloed en het weerstandsvermogen - - - - van hun zenuwstelsel. - - - - Als alle kinderen, zullen uwe kinderen zich by de Pink PiJJen zeer goed bevinden. Gy zult van dag tot dag hunne kleur helderder, htm blik levendiger, hun eetlust regelmatiger, hun - - - karakter vroolyker zien worden, - - - Ziehier dan ook wat de ouders zeggen die tot de Pink Pillen hun toevlucht hebben genomen. De heer Rouge, boschwachter te Chaumont-Ja-Vi!-le (Haute-Marne, Frankryk) schreef on3 het vol gende a Ik heb dc Pink Pillen door twee myner dochtertjes doen gebruiken. Nadat zy ecnigc doosjes hadden ingenomen, vond ik dat zy hare verschillende bezigheden met meer bcdryvigheid uitvoerden, haar eetlust was veel grooter en zy had den een veel betere kleur. Deze eerste resultaten zyn toegenomen en nu zyn mync kinderen heel gezond. Brief van Mevr. Marie Bley, wonende te Thé~ dirac (Lot, Frankryk) Myn dochtertje, oud dertien jaar, was erg bloedarm. Zy was bleek «i zwak en had nergens lust in. Uwe Pink Pillen hebben haar heel cn al veranderd. Zy heeft nu een goede kleur en een goede eetlust, zy is - - - - opgewekt en krachtig. - - - - De Prjii der Pink Pillen bedraagt f. i.yS de dooi, f. t). oo de zee doozen. Zy worden verkocht in het Tloofddepot Planaukade 314 le JtmderJam. Jlten eitche dit adret en de hollandtche gebruikiaanwy- zing. De Pink Pillen zyn ook te verkrygeu by de - goede apotheken en drogisten in Nederland. AUSULS IWK l&se kIZRSQNNESI \j°M A£ES o.a. bjj PaUL 7. SLUIS en N.V. C. A. SCHULTE Clngee. Med.) door Douglas Valentino Steeotoriseerde vertaling van W. E. p. (Nadruk verboden). 44). We gingen weer voort, heel lange «sam, tót waar een rijweg naar links af sloeg. De weg was vol karresporen, wel een voet diep. Monica en ik stapten Hit om den wagen lichter te maken, en Francis stuurde hem met volle vaart den weg op. Maar hij was nog geen vijf meters ver of de auto zat tot over de iissen in den modder. „AVe zullen de auto hier moeten ta len," ze? hij, eruit springend. „Het is tien minuten voor tweewe heb- gen geen seconde te verliezen." Hij haalde een pet uit den zak van zijn militaire overjas, trok toen de jas uit. Zijn gewone burgerkleeding kwam' daaronder voor den dag. Hij had glim1- Diende kaplaarzen aan, die tot de knieën reikten. Hij pakte Zijn helm in de over jas en dnoeg het geheel in een rol onder Üen arm, Zijn j)et zettto 'hij Op. „Nu, Monica," zei hij „we 'zullen feéenen moeten msken, vrees ik: we moeten onze schuilplaats bereiken, ter wijl liet nog licht is, went anders zal ik den weg fcrheen niet kunnen vinden, en binnen twee uur 'is het donker in déze hossclien. Ben je klaar?" Wij sloegen van het zandpad af, het bosch in. Er was niet veel lang gewas, en de hoornen stonden niet al te dicht opeen, dus onze weg was niet te zeer belemmerd. Wij werkten ons vooruit over een tapijt van natte blaren, strui kelend over wortels van hoornen, otize kleeren scheurend aan braamstrui. ken; we brachten lawines van regen naar beneden als we langs dennen of sparren schuurden. Nu eens sprong een eekhoorn van tak op tak, dan rende een konijn terug naar zijn hol, dan weer schoot een hert in de struiken bij onze nadering. Het was overal zoo stil, dat ik mijn vertrouwen terug kreeg. Er was geen menschelijk spoor te zien, nu wij eenmaal de sporen van wagens verlaten hadden en ik had het gevoel onder die statige, zwijgende hoornen, dat ik ein delijk beveiligd was tegen alles wat mij zoo lang bedreigd had. Wij rustten dikwijls, ademloos en hij gend, met de hand tegen de zijde gedrukt.. Monica's uithoudingsvermogen was verwonderlijk. Haar laarzen sopten van bet water, haar rok was nat tot san haar middel toe, haar gezidit was geschramd en haar haar zakte, maar geen klacht kwam haar over de 'lippen. Francis scheen onvermoeid en was al- tijd, vooraan, wanneer we weer na een rust &p "weg gingen.. Het was moeilijk vooruitkomen, want bij eiken stap zonken onze voelen diep in de bladeren weg. Het bosch was vol diepe kuilen en steile aardbanken, d e ons heel wat ellende bezorgden. Het werd ons al gauw duidelijk, dat we hetzelfde tempo niet konden volhouden. Monica werd zichtbaar moe, en ik had er ook ongeveer genoeg van; ook Francis scheen op. We liepen langzamer. Toen we een van die ^steile aardbanken met moeite opklommen, hield Francis, die vooraan was, de hand omho-og. De rijweg van Karei den Groote 1" fluisterde hij, boen we boven kwamen. Wij keken naar beneden vanaf cien boe gen aardwal en zagen beneden ons een groote open plek in het bosch, over schaduwd door de dikke takken van de oude boomen, die als liet ware een gewelf vormde, dat zich, waar de ruimte zich vernauwde, in een pad voortzette. Dit verdween in de schaduw van den reeds val.tenden avond. Francis klom van den aardNval af en wij volgden. Schemering hoerschte be neden in de overwel de ruimte en zacht ritselden de bladeren fancier onze voetstappen. Het was een spookachtige nick cn Monica klampte zich aan mijn. arm vast, terwijl wij snel Francis volg den, rlie haastig vooraan liep en bijna uit ons gezicht verdween in de duistei- j nis van den herfstavond Hij ging ons tenaren aan hel boeken., cijferen enz. zijn, want dat hier heel wat te pennen en "te rekenen valt, om te zorgen dat ieder lid het zijne krijgt, en dat ook de Coöperatie haar uilkomsten zoo goed mogelijk zal kunnen doen zijn, zal ieder begrijpen. Een zeer praktische reken" machine helpt het werk hier zeer zeker heel wat verlichten. Ons werd ook een kijkje gegund in de groote kluis, waar da boeken tegen brand worden beveiligd, wanï eert beak \veg, zou hecï wat fiharf- cieele schade kunnen veroorzaken. Boven het kantoor bezochten wij ook nog even de kamer, tvaar de Voorzitter van hel bestuur, 'de heer Jac. Welleman uit Krabbendijke, zijn tenten opslaat, als hij personen moet ontvangen en daar naast de kamer waar vooral in da campagne het dagelijksch bestuur zeer dikwijls samenkomt, om met directeur en bedrijfsleiders de talrijke vraagstuk- vaor over de open plek, het nauwe pad op. Een zijpad sloeg hier of, en dat volgden wij. We kwamen nu door eenj dichter gedeelte van het wioud, dan we tot nu toe gezien hadden, groote rots blokken staken uit tusschen dichte, drui pende struiken en de braamstruiken groeiden er in zoo groote menigte, dal op sommige plaatsen het pad haast niet te zien was. Weer dwaalden wij, en vtoor ons lag een steile wal, met groote rotsblokken pp zij in 'n dichte verwarring van kreupelhout en braamstruiken. Francis sprong tusschen twee rotsblokken onder aan de helling, toen keerde hij zich om, wenkte ons hem te volgen en verdween Monica verdween na hem en ik kwam achteraan. Wij kwamen door een soort na uwen ingang, uitgegraven in den grond tusschen de rotsen, in een groote ruimte, die blijkbaar onder de rots blokken was gegraven, want toen ik mijn 'hand uitstrekte, voeldle ik dat boven ons de rots was, die vochtig i aanvoelde. j Francis en Monica stonden Stil in deze ruimte, toen ik naar beneden kwam. Dadelijk begreep ik waarom zij zoo onbewegelijk stonden. Een schijn sel van licht kwam uit het diepste ge deelte van het hol en een vreemd ge luid, een sport gesmoord snikken, trof ons oor. Ik kroop vooruit in donker ia de richting van het licht, mijn uitgestrekte handen stootten tegen een lage ope ning. Ik bukte mij, krabbelde om ee* rotsblok heen, en zag een tweede ruimte, die verlicht was djoor een spatterendea kaars, die aan den aarden muur beves tigd was. Op den grond lag een man, die snikte als of fijn hart breken zou Hij droeg een soort militaire grijze overjas met een gele streep over den rug. „Pst!" riep Ik hem toe, terwijl ik mijn revolver uit mijn zsk trok. Terwijl ik dit deed, raakte Francis achter mij mijn arm aan om mij te laten weten, dal hij er was. „Pst!" riep ik weer luider. Ver schrikt zwaaide de man zich om en sprong op z'n knieën. Toen hij mijn revolver zag, hief hij de handen sraee- kend omhoog. Hij was vuil en ongescho ren en met zijn van tranen nat ge zicht zag er uit als een toonbeeld van ellende en zieligheid. „Ivamerad! Kamerad!" mompelde hij wezenloos tegen mij. „Napoo! Kaput! Engelschen Ik staarde het vreemde wezen aan, en kon nauwelijks mijn ooren gelooven. Dat loiopgravenlaaltje op deze plek. Ben je een Engelschman?" vroeg ik. (Word vervolgd.) B

Krantenbank Zeeland

Middelburgsche Courant | 1921 | | pagina 1