Yvonne van Dijk maalt niet om een blauw oog 'Japanners gaan vijf jaar in trainingskamp' SEIZOEN OPRUIMING 10 tot 50% KORTING oofiman KOOPJES Vanaf vandaag vindt u iedere week de Miro advertentie in deze krant. I Wl I lït löl VELE r^< OPRUIMING TRADITIE DOORBREKEN DAT RUGBY MANNENSPORT IS DE FAAM HEDENDAAGS &='ZE WEEK Volgende week weer de rubriek Plotseling istaat ze met een blauw oog voor de klas. Om vervelende opmerkingen uit de weg te gaan houdt ze dagenlang haar zonnebril op. Toch moet ze het weer aanhoren: "Rugby is toch géén sport voor vrouwen, Wat bezielt jou toch?". Maar Yvonne van Dijk, directrice van de onder bouw aan de Middelburgse basisschool "De Zee- burgh", is gek op de ovalen bal. En niet alleen bin nen de lijven van het veld. Yvonne heeft op baan brekende wijze 'panelen verschoven' en de hege monie van mannen in de rugbywereld doorbroken. Veel animo PZC WEEKBLADEN ïFs&sai Discriminatie Bijzondere opdracht Hector Albert Mol Taal Sieradenpoëzie JOHN ONDERDUK DEELNEMER AAN BEROEPENOLYMPIADE AUSTRALIË MODE VOOR ELKE LEEFTIJD Jong modisch tot modisch klassiek Indonesië kwaliteits \T 4? in onze SERVICE KWALITEIT GARANTIE LANGE DELFT 50 MIDDELBURG 01180-13221 89e JAARGANG NUMMER 6 JANUARI 1988 Sinds haar is het vrouwenrugby in Nederland een serieuze sport. Maar er is nog heel wat werk aan de winkel. In haar huidige funktie als voorzitter van Oe- moemenoe streeft ze naar de erkenning die het rugby als zo danig verdient. Hiermee wil ze 'twee vliegen in één klap slaan'. Tien jaar geleden lanceert Yvonne bij het bestuur van Oe- moe.menoe het revolutionaire plan om een damesteam op po ten te zetten. Net als de meeste andere spelersvrouwen van de ze Middelburgse vereniging, heeft ze er schoon genoeg van om als toeschouwer zich te moeten verbijten aan de ver richtingen van de heren. "Dat vrouwen in die tijd zich voor rugby interesseerden was een nieuw verschijnsel. Er wa ren in Nederland maar een paar clubs die voorzichtig met vrou wenrugby waren gestart", licht Yvonne toe. Wij wilden de tradi tie doorbreken dat rugby een ty pische 'mannensport' zou zijn". Maar dat is gemakkelijker ge zegd dan gedaan. Tal van bestuursleden vinden het maar een gek idee: bij rugby gaat er immers fors aan toe? En wat te denken van een vrouw die gre tig door de modder glijdt in een uiterste poging de bal te be machtigen? Yvonne laat zich echter niet van de wijs brengen en zet door. Ondanks scherpe kritiek neemt de meerderheid van het bestuur de uitdaging aan. De animo bij de vrouwen is vervolgens zo groot dat in mum van tijd nu de mannen naar de verrichtingen van de dames staan te kijken. Toch duurt het nog twee jaar voordat Ooemoemenoe ook zijn 'eerste vrouwenrugbyteam van Zeeland' heeft. Want zo en thousiast als de meeste speelsters aan het avontuur be ginnen, zo snel geven ze er weer de brui aan. Yvonne wijt de leegloop slechts gedeeltelijk aan de normale be- ginmoeilijkheden. Belangrijker vindt zij het dat veel van haar Oplage: 23.155 Gratis huis-aan-huis op geheel Walcheren in combinatie met de Vlissinger totale oplage 46.605. Uitgave: Provinciale Zeeuwse Courant b.v. Administratie/advertenties Markt 51, Postbus 5017 4330 KA Middelburg 01180-81162. Privé: C.C. v.d. Oosterkamp, 01184-79548 Redaktie: Ad Hanneman 01180-81170. Druk: Vink-Rotadruk bv. Postbus 36, 4570 AA Axel. Druktechniek: offsetrotatie. Sluitingstijd: advertenties maandag 17.00 u. De Faam en De Vlissinger maken deel uit van de Zeeland Combinatie huis- aan-huisbladen in Zeeland. Totale oplage: 160.480 teamgenoten niet bestand zijn tegen de negatieve reacties uit hun omgeving. "Er heerste toendertijd een uitgesproken opvatting over 'de vrouw' en 'vrouwelijkheid', doceert ze. "Je moest wel een soort 'man wijf' zijn ging je aan rugby doen". Ook Yvonne heeft me nig vervelende ervaring. Ze ergert zich vooral aan de zoge naamde 'goedbedoelde' grapjes en opmerkingen waarin op ver borg een wijze een afkeuring van haar favoriete sport tot uit drukking komt. De wederopbouw van het da mesteam verloopt echter voortreffelijk, niet in het minst door de solidaire houding van de clubleiding. Als Oemoeme- noee in negentiennegenenzeventig bo vendien de Nederlandse primeur krijgt van een gediplo meerde vrouwelijk trainer, wordt de ploeg een niet meer weg te denken onderdeel van het Zeeuwse rugby. De komst van de kersvers aan getrokken trainer zorgt voor een enorme inspiratie. "Alleen al door de wijze waarop zij tijdens de trainingen demonstreerde hoe mooi rugby voor vrouwen kan zijn. ontstond er een gewel dige sfeer", herinnert Yvonne zich. "ledereen deed verschrik kelijk zijn best waardoor we een heel team kregen". De eerste vuurproeven doorstaat de ploeg met glans. De dames 'tackelen' hun tegen standers dat het een lieve lust is en krijgen door hun tomeloze in zet zelfs de mannelijke toe schouwers op hun hand. De schik slaat echter om in schrik als blijkt dat de Nederlandse Rugby Bond haar kostbare tijd niet aan dit 'merkwaardige sportverschijnsel' wil verdoen. Yvonne kan zich er nog boos om maken. "Na de eerste vriendschappelijke wedstrijden, ontdekte ik dat sinds de oprich ting van ons team het vrouwen- rugby in Nederland aanzienlijk was opgebloeid. Een landelijke competitie was er echter niet, vooral omdat de N.R.B. ons niet serieus nam. Hierdoor waren de verenigingen afzonderlijk op el kaar aangewezen om wedstrij den te organiseren". Door deze houding ziet de Mi- delburgse onderwijzeres haar ideaal: de ontwikkeling van de vrouwenrugbysport in Neder land in duigen vallen. Maar haar al eerder bewezen slagvaardig heid brengt ook nu uitkomst. In 1980 lukt het Yvonne na enige moeite om het sekretariaat- schap van de bond te bemachti gen. Wijs geworden van de pro blemen rond de oprichting van het damesteam bij Oemoeme- noe, slaagt ze er geleidelijk in om het tij binnen de NRB te keren. "Mede dankzij de steun van collega's van damesteams zo als Wageningen en Obelix uit Nijmegen, lukt het mij om lang zaam maar zeker de discrimina tie op te heffen en erkenning af te dwingen voor het damesrug- by", stelt de Middelburgse niet zonder trots vast. De vier jaar vrije tijd die ze er aan moet opofferen, heeft ze er graag voor over. Yvonne stapt uit he' bestuur van de NRB op het mo ment dat de fundamentele ver anderingen zijn doorgevoerd. Als het voornaamste resultaat van haar bondswerk noemt ze de oprichting van de commissie met 'Bijzondere Opdracht', die op onafhankelijke wijze de be langen van het vrouwenrugby behartigt. Maar dat is niet alles. Behalve dat Yvonne meer dan tevreden is met de verplichte vertegenwoordiging van ten minste één vrouw in elk dis- triktsbestuur, is ze om sportie ve redenen nog het meest in haar schik met het centraal ge leide competitiesysteem. "Want daar zaten in ieder geval alle verenigingen op te wachten". Het pionierswerk van Yvonne legt het vrouwenrugby in Zee land geen windeieren. Behalve dat het Middelburgse dames vijftiental evenals in 1982 het afgelopen seizoen landskampi oen wordt, komen de belang rijkste bestuursfunkties bij Oe- moemenoe in handen van vrouwen. Yvonne wordt tot voorzitter ge kozen. Vanuit deze positie wil zij vooral de verkeerde beeld vorming over rugby aanpakken. "Het is duidelijk", stelt ze be slist, dat de meeste mensen een volledig onjuist beeld over rug by hebben. Dit werkt ook de vooroordelen over de rugbyen de vrouw in de hand". Vooral de televisie draagt volgens Yvonne aan het misverstand bij dat rugby een 'ruwe' en 'geme ne' sport is, terwijl het tegen deel het geval is. Yvonne wijst in dit verband op de na afloop van iedere wed strijd nog te spelen 'derde helft', een uniek fenomeen dat bij geen enkele andere balsport voorkomt. "De 'derde helft' vindt altijd plaats in het clubhuis van de thuisspelende plo g. Met de te genstander en de scheidsrech ter wordt er eerst over de wed strijd nagepraat. Al snel worden er traditionele rugbyliederen ge zongen. De saamhorigheid is dan enorm", vertelt Yvonne die niet zelden na afloop van dit feest met een schorre stem naar huis gaat. Rugby gemeen? Niet voor vrou wen? Yvonne loopt wel eens een buil en een schram op. Maar dat heeft ze graag voor deze "mooiste balsport van de wereld" over! Yvonne van Dijk Het Zeeuwsch-Vlaams Advertentieblad, De Faam en De Vlissinger maken vanaf 1 januari 1988 deel uit van de PZC- Weekbladengroep. En met die verandering is ook de huisstijl aangepast. De naam van het blad ziet er anders uit en bij de keuze van de letters voor de redactie is het oog gevallen op het type univers, een strakke doch leesbare letter. De voor gaande jaren gebruikte de redactie voornamelijk het letter type times, zoals de meeste kranten die gebruiken. Verder worden de rubrieken in deze bladen in een hedendaagse lay out aangekondigd. Een ander nieuwtje is dat de PZC-Weekbladengroep deel uitmaakt van de Zeelandcombinatie, waardoor adverteer ders hun boodschap in elk gewenst deel van Zeeland (plus Goeree-Overflakkee) kwijt kunnen. De redactie blijft in prin cipe regionaal werken. Immers: de kracht van deze bladen schuilt juist in het 'dicht-bij-huis-nieuws'. De huisstijl van de PZC-Weekbladengroep is niet anders dan die van de andere PZC-bedrijven. Het betreft de paralelo- grammen die als een stroommodel (golven) naast elkaar zijn geplaatst. Sommigen spreken gemakshalve van wybertjes of dropjes. U komt ze tegen in de rubriekskopjes in onze kranten. Ook de andere onderdelen van het PZC-concern gaan deze stijl hanteren in de loop van 1988 maar dan met een andere kleur. Tot het concern behoren: het dagblad PZC, Technische Uitgeverij De Vey Mestdagh, Den Boer Drukkers/Uitgever, Den Boer Verkeersleermiddelen, Druk kerij F. van de Velde jr.. Vink Rotadruk Axel, de Zeeland Re- kreatiekrant, en de PZC-Weekbladengroep. De directie Urbanus viert succes in zijn film 'Hector'. In Middelburg werd de 2500e toeschouwer verwelkomd. De acteur/auteur Albert Mol wordt juryvoorzitter bij de verkiezing van de Zeeuwse bolusbakker van het jaar. Professor Tervoort spreekt over 'normaal en afwijkend taal gebruik'. Tina Gehlen en Albert Verburg (echtpaar) verbinden hun kunst met poëzie (Albert) in sieraden (Tina). Lezing - In het Vlissingse wijk centrum Open Hof houdt de heer Beerman, directeur van Van den Akker B.V. en de Nieu we Vlissingse Sleepdienst B.V., een lezing over het sleep en bergingswerk. Tijdens de lezing wordt onder meer de film "6 maart 1987" over de berging van The Herald of Free Enterpri se, vertoont. De bijeenkomst vindt plaats op vrijdag 8 januari en begint om 20.00 uur. Het wordt de komende weken oefenen en nog eens oefenen voor de 21 jarige John Onderdijk uit Serooskerke. Hij werkt bij de produktie-afdeling van de Schelde in Vlissingen, maar daar zullen ze hem voorlopig nog niet terugzien. John gaat namelijk ons land vertegenwoordigen op de internationale beroepenwedstrijden, die dit jaar in februari in Australië worden gehouden. Als nationale winnaar in het constructie- bankwerken zal hij deze titel ook internationaal proberen te bemachtigen. In de Bedrijfsschool van de Schelde in Vlissingen is het op vallend rustig. De werkbanken staan er verlaten bij. Een enkel werkstuk, dat nog afgemaakt moet worden, bleef achter. Na de vakantie wordt er weer ver der gewerkt. Toch is er ergens achteraf nog iemand gedreven bezig. Zoals sportlieden bij de voorbereidingen van de Olympi sche Spelen geen dag kunnen missen, zo oefent John Onder- dijk ook dag in dag uit voor de Skill Olympics in Australië. John: "Bij de beroepen- wedstrijd komen mensen uit al le sectoren: kappers, koks, kel- Plein 1940 Middelburg, tel. 01180-12560 ners, bakkers en noem maar op. Er zijn twaalf metaaldeelne mers. Dat zijn bijvoorbeeld me taaldraaiers, autogeenlassers, machinebankwerkers enz.. De ze groep kreeg speciale trai- ningsdagen om zich voor te be reiden op de reis. Deze training werd door de Stichting Oplei dingen Metaal georganiseerd. We kregen voorlichting over wat ons te wachten staat en we hadden gesprekken met men sen die de vorige wedstrijden in Japan meegemaakt hebben", aldus de enthousiaste deelne mer. "Ook je werkinstelling en sociale vermogens zijn belang rijk. Daarbij gaat alles in het En gels, dus daar moet je je wel op instellen. Misschien krijgen wij wel een Nederlandse bijlage bij onze opdracht". "De totale groep die vertrekt is 83 man/vrouw sterk. Daarvan zijn er 28 deelnemers en de rest gaat mee als waarnemer of ju rylid. Ook zijn er nog mensen van het Ministerie bij. We ver trekken 9 februari en gaan dan eerst drie dagen naar Indonesië. Daarna volgt Australië, waar we veertien dagen blijven. Tot slot kunnen we nog lekker drie dagen uitrusten op Bali", ver telt John. Op de wedstrijden zelf moet hij het klaar spelen om in 22 uur een opdracht uit te voeren. Voor dat werk krijgt hij een te kening en metaalplaten van ver schillende dikte. Door branden, lassen en bewerken moet hij daar dan een werkstuk van ma ken. De jury is internationaal. De heer J. Roelse, hoofd van de Bedrijfsschool, zal John verge zellen naar de andere kant van de wereld. "Ik heb van de kant van de Schelde alle medewer king en nog meer", vertelt John. "Mijn leermeester, de heer P. van de Vrede van de school bereidt me enorm goed voor. Ik heb schitterend gereed schap gekregen, dat ook mee gaat op reis, want het geeft je zekerheid om met je eigen spul len te werken. Toch vraag ik me af of we tegen de andere landen op zullen kunnen. Ik hoorde dat ze in Japan alle besten van het land voor vijf jaar in een trai ningskamp stoppen, en dan daar weer de kampioenen van uitzenden naar de wedstrijden. Japan is niet tevreden met een medaille, die wil ze allemaal. Ik zal wel zien wat het wordt". John Onderdijk Miro staat weer in de krant.

Krantenbank Zeeland

de Faam en de Faam/de Vlissinger | 1988 | | pagina 1