'Het moeilijkste vind ik datje net moet doen alsof je verliefd bent' Lievelingetjes en zwarte Pieten Geheim van Vossemeer Gemengde gevoelens tijdens reünie Kon. Julianaschool Flupland Joth wil een openluchtbioscoop Vrijdag 14 mei 2010 EENDRACHTBODE, DE THOOLSE COURANT Stacy Mastbergen uit Oud-Vossemeer droomt van danseres worden Ze droomde als klein meisje al van dansen. Maar van haar moeder moest ze wachten tot ze twaalf was, voordat ze op dansles mocht. StaCy Mastbergen uit Oud-Vosse meer danst nu nog geen twee jaar en is het beginnerni veau al ver voorbij. Ze heeft net haar eerste Nederlands kampioenschap achter de rug, waar ze samen met haar danspartner Frans Houweling uit Steenbergen vierde en zesde werd. Dat is een prestatie waar ze aanvankelijk niet op gerekend had, maar als het aan Stacy ligt, wordt ze straks de beste danseres van de wereld, want ze wil zo ver mogelijk komen. Eelt Promotiepunten Chemie Stemmen van lezers Het goede nieuws is dat vrijwel iedereen van de vijfde en zesde klas van de Koningin Julianaschool in Sint Philips land in de periode 1959 tot 1963, goed terecht is geko men. Het merendeel ging naar de ambachtschool, enke len naar de mulo in Steenbergen en een aantal naar de hbs in Bergen op Zoom. Dat leverde later veel zelfstan dig ondernemers op, een advocaat en een hele reeks aan degelijke huismoeders. Gemurmel Aparte man Pikkedonker Toen de nu veertienjarige Stacy twaalf werd, wist ze het zeker: ze wilde leren dansen bij dansschool La Gast in Steenbergen, het vroe gere Gladdines. Haar moeder ad viseerde haar naar een dansschool in Bergen op Zoom te gaan, maar dat zag Stacy niet zitten. Die dans school in Steenbergen kende ze en die leek haar ook het beste. Ze wist al heel goed wat dansen inhield. „Ik keek altijd veel naar dansfilms, zoals Dirty Dancing en Step Up." Blijkbaar heeft dat zijn vruchten afgeworpen, \^ant Stacy bleek talent te hebben. Ze begon in september 2008 met dansen en in februari van het daaropvolgen de jaar vroeg hoofdklassedanser Frans Houweling of zij zijn dans- De ballroomjurk van Stacy valt op door zijn felle kleur. Haar latinjurk is heel kort, maar heeft een ingetogen kleur: beige met wit. partner wilde worden. Hij was op zoek naar een nieuwe danspartner en Stacy's toenmalige danspartner kwam vaak niet opda gen vanwege andere verplichtin gen. Voor Stacy was het een hele eer om door zo'n ervaren danspart ner gevraagd tc worden. Voor Frans waren er twee redenen. „Stacy is super gemotiveerd en dat vind ik belangrijk. Je hebt mensen die al jaren dansen, maar niet ge motiveerd zijn." De andere reden is dal Stacy in de buurt woont. „Ik had anders verder in het land moe ten zoeken en daar had ik geen zin in." Frans danst ook sinds zijn twaalf de bij de Sleenbcrgse dansschool. Hij is woensdag 24 geworden. Leeftijd speelt volgens Stacy en Frans geen rol in het dansen. „Het gaat puur om watje zelf ervaart en beleeft met de danspartner", zegt Frans. Hij had al een paar keer met Stacy gedanst omdat hij hielp bij de danseursus. Dat voelde goed. Het was het idee van dans schoolhouder Patrick Lagas om een danspaar te vormen met Frans en Stacy. Vanaf dal moment bleef het voor Stacy niet bij een dansles per week. „Ik heb haar basisdingen bijgeleerd en we hebben samen privélessen genomen", vertelt Frans. Zo dansten ze op den duur vijf dagen per week en op zater dag vertoefden ze soms acht uur in de dansschool. „Dat was in het be gin heel zwaar", vond Stacy. Op de vraag of ze last kreeg van bla ren antwoordt ze: „Dat wordt van zelf eelt." Het zegt wat over haar doorzettingsvermogen. Ze vindt dansen dan ook heerlijk. „Je kunt er je energie en je gevoel in kwijt." Het dansvirus ging overigens ge lijk met de start van Stacy's dans lessen ook weer kriebelen bij haar ouders Ed en Xandra. Zij hadden vroeger al wel eens gedanst en pakten het weer op. Ook Stacy's oudere zus Angela (20) trok haar dansschoenen aan. Maar de drie familieleden hebben het na ruim een jaar voor gezien gehouden. Ze hebben hel gebracht tot brons-ster, dat Stacy beginnersniveau noemt. Zelf heeft ze twee klassen overge slagen. Met Frans is ze begonnen met wedstrijddansen in de derde jaars klasse. „Maar we wonnen steeds en dat vonden we niet meer leuk. Daarom zijn wc hoger gaan dansen." Na drie wedstrijden dan sen waren ze vier keer eerste, een keer tweede en een keer derde ge worden. „Bij de laatste wedstrijd waren we twee keer eerste." Frans en Stacy dansen ballroom en latin. Daarom verschijnen ze tij dens wedstrijden twee keer op de dansvloer. Ze zijn nu overgestapt naar de vierde klasse van ballroom en tweede klasse latin. Dat zijn de laagste klassen van de Nederland se Danssport Organisatie (NDO), oftewel de wedstrijdklasse. Frans vertelt dat er in Nederland twee landelijke dansbonden zijn, waar van de NDO er één van is. De an der is de NADB. waarbij volgens hem het niveau beduidend hoger is. „Als je bij de NDO hoofdklas se danst, dans je nog geen hoofd klasse bij de NADB." Ze hebben gekozen voor de NDO. omdat hun dansschool daar ook bij aangeslo ten is. Omdat ze wedstrijden dansen, hebben ze ook een kostuum moe ten aanschaffen. Beide dansstijlen vereisen een andere uitdossing. Frans heeft twee pakken en Stacy heeft twee jurken: een lange zwie rige voor ballroom en een korte voor latin. Ze kan er als het goed is een paar jaar mee doen. „Je moet om de twee, drie jaar een an dere jurk kopen of laten maken." Een jurk kost volgens Stacy tussen de 600 en 3000 euro, afhankelijk voor welke dansstijl hij bedoeld is en of hij kant-en-klaar is of niet. Frans vertelt dat hij een rokkos- tuum heeft laten maken voor 1300 euro. „Maar daar kan ik lang mee doen. Mannen kunnen hun pakken langer dragen, tenzij ik aankom." Om mee te mogen doen aan een Nederlands kampioenschap, moet een danspaar zes wedstrijden heb ben gedanst. En in het Koningin nedagweckend was het zover. Bei den gingen voor hel eerst naar het Nederlands kampioenschap. Ze moesten er van donderdag tot en met zondag voor naar Valkenburg. Dat ze er zoveel dagen voor weg moesten, stelt volgens hen niets voor als je kijkt naar hun voorbe reiding. „Je traint eigenlijk een heel jaar voor het NK", zegt Stacy. Ze zijn heel tevreden met hun zes de plek met ballroom en vierde De Vossemeerse Stacy Mastbergen (14) heeft onlangs met haar danspartner Frans Houweling uit Steenbergen voor het eerst meegedaan aan het Nederlands kampioenschap. voor latin. „Het was meer hopen dat we zo hoog zouden eindigen. We hadden niet eens verwacht dat we konden meedoen aan het NK", zegt Frans. Nu hebben ze de smaak tc pakken. „Wat we in twee jaar wilden doen, willen we nu in één jaar doen." Ze willen promo tiepunten gaan halen om door te kunnen gaan naar de volgende klasse. Die halen ze als ze eerste, tweede of derde worden op een wedstrijd. Voorlopig blijft het bij trainen, want in de zomer zijn er geen wedstrijden. Anders gaan ze ongeveer een keer per maand naar een wedstrijd, bijvoorbeeld' in Moerdijk, Hilversum, Eindhoven of Oldenzaal. Het paar traint nu zo'n vier avonden per week en op zaterdag hebben ze privéles. Stacy heeft er haar hobby judo voor moeten laten vallen. Ze was lid van OVJV en deed ook mee aan wedstrijden. „Ik was best goed, want ik was vaak eerste." Ze heeft de oranje slip. Stacy tekent graag en ook daar is ze aardig goed in. „Ik teken wat in me opkomt, vaak zijn dat dieren. Op school hangen er twee schilderijen van mij in het CKV-lokaal." Ze zit nu in de twee de klas van het Westcrpoortcollege in Tholcn. „Ik krijg voor tekenen ook meestal een hoog cijfer." Het hoogste is een negen. Ze wil vol gend jaar het profiel Sport en Vei ligheid gaan volgen, omdat dat het beste aansluit bij haar doel: van haar hobby haar beroep maken. Stacy wil heel graag professioneel danseres worden. „Maar dan zou ik er nog wel wat bij moeten zoe ken, bijvoorbeeld les geven of een eigen dansschool oprichten." Ze kijkt veel naar professionele dan sparen, Haar voorbeelden zijn vaak buitenlanders, een naam kan ze niet zo snel noemen. Tot nu toe is het oefenen, oefenen, oefenen. Er zijn wel wat punten waar nog aan gewerkt kan worden. „Het moeilijkste vind ik datje net moet doen alsof je verliefd bent op elkaar. Je moet acteren. Ik moet zonder te lachen in zijh ogen kij ken, terwijl we aan het dansen zijn. En elkaar aanraken op een liefde volle manier. Dat is moeilijk, want we zijn niet verliefd op elkaar", vertelt Stacy. Toevalligerwijs is dat juist vereist bij haar favoriete dans, de rumba. „Daarin kun je al je be wegingen laten zien", en daarom vindt ze die juist zo leuk. Frans heeft minder moeite om tc doen alsof hij verliefd is op Stacy. „Maar dat komt omdat ik ouder ben", zegt de fiscalist bij Schipper accountants in Tholen. Een andere dans die de voorkeur van Stacy heeft, is de tango. „Die is juist heel strak, dat heeft wel wat. De jive is gewoon feesten, de cha-cha is heel sexy en uitdagend en bal lroom is heel elegant." Waar Stacy ook moeite mee heeft, is een tech nisch punt: haar benen gestrekt houden. Hoewel Frans en Stacy goed bij elkaar passen als danspaar, hebben ze wel eens last van kleine irrita ties naar elkaar. Van echte ruzie is geen sprake. „Frans blijft soms maar praten, praten, praten en dan denk ik, houd nou eens je mond. Ik wil dan dansen, maar hij staat dan maar te praten." Frans moet lachen. „Ja, maar dal doe ik alleen tijdens de training, niet tijdens wedstrijden hoor." Op zijn beurt heeft hij ook wel een puntje van kritiek op Stacy. „Ze mag haar te lefoon thuis houden, laten we het daar maar op laten. Om de haver klap rent ze naar haar telefoon, want dan heeft ze een sms'je." Naast de training zijn Frans en Stacy goede vrienden. „De band wordt steeds sterker. We gaan bij voorbeeld ook wel eens samen naar de bioscoop." In het dansen voelen ze elkaar steeds beter aan. Frans heeft een tweelingbroer, André. die op hetzelfde niveau als hen danst. „Maar als mijn broer met Stacy zou dansen, dan zou het heel anders gaan. Het zou niet het zelfde voelen." Hun sterkste punt is tegelijkertijd het onderdeel dat Stacy het lastigst vindt: de chemie tussen hen. „De passen zijn niet het belangrijkste. Het gaat juist om de chemie. Een paar kan alle passen perfect doen, maar als ze geen chemie hebben, is er niets aan om naar te kijken", zegt Frans. Of ze voor altijd samen blijven dansen? „Het leeftijdsverschil zou op den duur een belemmering kun nen zijn. Voor latin moet je lenig zijn. Je moet je rug heel ver naar achteren kunnen krijgen. Frans moet daar op oefenen, hij is best stijf. Ik ben best wel lenig", zegt Stacy. Frans weel dat dat iets is waar hij aan moet werken. „Voor de meeste mannen ligt de grens op hun 30ste, maar er zijn er die ge woon nog mee kunnen. Maar ball room kun je tot je 80ste blijven doen." Maandenlang zijn een kleine hon derd inwoners van Oud-Vossemeer bezig geweest met het voorbereiden van een geweldig thealerspcktakel het 'Geheim van Vosmeer'. Vol en thousiasme leefden de bezoekers toe naar een apotheose in de eerste weck van mei. Bij het openen van de brievenbus vorige week speurde ik dan ook met grote nieuwsgierig heid de voorpagina van de Ecn- drachtbode af. Maar helaas tever geefs! Eigenlijk had ik het wel een beetje verwacht. Het is een activiteit op Oud-Vossemeer en dan maak je bij voorbaat pas kans vanaf pagina 3. De redactie vond blijkbaar een optocht in Sint-Annaland, die in Oud-Vossemeer doorgaans in febru ari door het dorp trekt, belangrijker. Wel is het natuurlijk erg belangrijk om te melden dat er bomen zijn af gebroken en is het erg nuttig om tc weten dat er maar liefst 1,5 uur geen stroom is geweest. Dat is pas voor paginanieuws! Enfin al verder bladerend vond ik dan toch een artikel over het 'Ge heim van Vosmeer'. De toonzetting van het artikel moet voor de gehele cast en de vrijwilli gers 'tenenkrommend' zijn geweest. Het was te licht voor het scherm, er viel een kruis en het orgel begint te spelen. Tjonge wat een pietluttig heid. Details maken inderdaad het verschil tussen hulde en huilen maar er is echter wel een verschil tussen hoofd- en bijzaken. Vosmeers lof werd tijdens mijn bezoek aan het spektakel uit volle borst meegezon gen en daar hadden de bezoekers echt geen scherm voor nodig. Graag wil ik alle spelers en vrijwil ligers bedanken voor een fantasti sche avond. Het was in één woord geweldig! Toch ben ik wel benieuwd naar de editie van de Eendrachtbode na de districtskampioenschappen die op 24 mei as. worden verreden. Ik heb zo maar een voorgevoel dal een da me met een lekke band van haar rol- lalor, die toevallig in Sint-Annaland woont, het gaat 'winnen' van we derom een evenement in Oud-Vos semeer. Ivo Slokkers, Oud-Vossemeer. Naschrift redactie: Gelukkig kijkt dhr. Slokkers met vele anderen donderdagochtend nieuwsgierig uit naar de Eendracht bode. Hij is het echter niet eens met de keuze van de artikelen voor de voorpagina op 7 mei. De redactie gaf de voorkeur aan de viering van 4 en 5 mei. De geschiedenis van de Eendrachtbode is immers nauw ver bonden met het einde van de Twee de Wereldoorlog. In november 1944. het eiland was net bevrijd, kwam het eerste nummer uit. Eens in de vijfjaar krijgt 5 mei extra aan dacht en dat was nu het geval met de 65-jarige herdenking. Dat alleen de Dorpsgemeenschap Sint-Anna land maandenlang met een kleine 200 mensen in een gelegenheids koor voor het vrijheidsconcert repe teerde. daar kan de redactie niets af of toe doen. Ook in bijvoorbeeld Tholen of Sint-Maartensdijk had men dat kunnen doen en dan had de Eendrachtbode daar weer aandacht aan besteed. Kijk maar naar de pa gina over Koninginnedag waar van alle 9 kernen foto's met tekst op staan. Wie de 26 pagina's van 7 mei met lokaal nieuws doorneemt, ziet dat het eiland bol staat van de acti viteiten met naast de viering van 4 en 5 mei, het openluchtspektakel in Oud-Vossemeer, de lintjesregen en de opening van twee nieuwe basis scholen - dat komt ook niet elke maand voor - met bibliotheek en kinderopvang in Sint-Annaland. Op pagina 23, dus het Geheim van Vos semeer heeft op pagina 3 dan een prominente plaats. De redactie heeft de beste Oud-Vossemeerse verslag gever naar dit opcnluchtspektakel gestuurd, die kennis van zaken heeft over de geschiedenis van het dorp en haar inwoners. Een insider die met passie en betrokkenheid op een halve pagina verslag heeft gedaan van dit evenement, geïllustreerd met 4 foto's. En dat er rondom onze ver slaggever minder meegezongen is, komt misschien omdat daar mensen uit Nieuw-Vossemeer of Tholen za ten. En wat de stroomuitval en de vernielingen aangaat, dat zijn on derwerpen die vele inwoners bezig houden cn wat ruimte betreft niet te vergelijken zijn met het openlucht- spektakel. Oud-Vosscmeer(ders) haalde(n) van 1 januari tot en met 30 april twaalf keer de voorpagina, o.a. met de musical in het kader van 600 jaar Oud-Vossemeer. Dat zijn de feiten, die alle vooroordelen lo genstraffen. En 24 mei is de Een drachtbode ook bij de districtskam pioenschappen, zoals alle Vosse meerse wielerrondes in de inmid dels al 65 jaargangen van dit nieuwsblad voor Tholen cn Sint Philipsland zijn terug te vinden. Een openluchtbioscoop. Dat is het idee dat de jongerenraad van Tholen neerlegt bij de stichting Uit op Tholen. Laatstgenoemde heeft de. Joth ge vraagd om ideeën voor een voorstelling die ook jongeren trekt. De jonge renraad heeft de vraag in de groep gegooid en Sharona van Akkeren uit Poortvliet kwam tijdens de openbare vergadering in de Vosscnkuil in Oud- Vossemeer met het idee voor de openluchtbioscoop. Ze heeft dat een keer ergens gezien cn dat beviel haar goed. De groep reünisten van de Koningin Julianaschool uit de periode 1959-1963. Vier leerlingen konden toelatings examen doen voor de hbs. De Hoge re Burgerschool in Bergen op Zoom, nu bekend als scholenge meenschap 't Rijks. Die vier. waar onder Bram Verwijs, moesten wel op een aantal punten worden bijge spijkerd. Ze kregen 's middags na vieren bijles in Nederlands, ge schiedenis en Frans. Dat zou de sla- gingskans flink bevorderen, was de achterliggende gedachte. En dat klopte, zegt Verwijs. „Tim- me-Jan Menger bijvoorbeeld, zoon van de plaatselijke huisarts, heeft vervolgens met succes rechten ge studeerd cn is nu advocaat in Zwol le. Wegens verplichtingen elders was hij niet op de reünie." Vijf jaar geleden waren ze ook bij elkaar. Om na te praten over de tijd dat ze op de Koningin Julianaschool zaten. Een christelijke lagere school (vier lokalen) die door een hand werklokaal was gescheiden van de openbare school De Luyster, met twee schoolklassen. „We speelden gezamenlijk op het schoolplein cn gebruikten gemeenschappelijk het fietsenhok", vertelde Bram Verwijs die de reünie toen cn van afgelopen zaterdag regelde. Geen schefding der geesten, maar met elkaar spelen, zegt hij met na druk. „Nee. Er werd niet gepest en er werd niet op elkaar gescholden. Alles verliep in goede harmonie." Vijfjaar geleden kwam het initiatief tot de reünie van meester Jaap Blonk. Die zou het wel leuk vinden alle leerlingen die bij hem in de klas hadden gezeten, weer eens terug te zien. Er kwamen er veertig opdra ven. Maar meester Blonk was er niet hij. Verwijs: „Een week voordat de reünie zou worden gehouden, overleed hij." Dat is eveneens de reden dat een aantal voormalige klasgenoten er dit maal niet bij kon zijn, kondigt Ver wijs aan het begin van de reünie aan. De gesprekken staken en de groep wordt stil. „Janny Fase van de kolenboer. Lenny Kaashoek, Chris Hogelander. Jeanne van Dijke", le pelt hij in rap tempo cn in dialect de sombere berichten op. „En Anne- marie. Die wilde wel komen, maar ze kon niet omdat ze ziek geworden is. Ze is nooit getrouwd", meldt hij als bijzondere bijkomstigheid. Onmiddellijk is er discussie in ge bouw De Wimpel. Een aantal ex- leerlingen weel dat Annemarie wel degelijk getrouwd is geweest. Ver wijs neemt het voor kennisgeving aan cn noemt nog meer namen. Mieneke Quist ontbreekt ook. Een van de schoolhoofden van des tijds, meester Dorresteijn, is in 2008 overleden. Van meester Beens weet Verwijs niet of die nog leeft. „Nee. Die leeft niet meer", klinkt het uit de zaal. Over meester Geen- se blijft twijfel bestaan. „Overle den", roept een deel van de zaal. Een ander zegt dat de man in leven is. „Sam Evcraers belde een half uur van te voren op dat hij niet kon ko men", leest Verwijs vanaf de absen tielijst voor. Er blijkt meer dan 1 Sam Everaers te zijn. De groep komt er niet uit en spoedt zich ver volgens naar buiten voor de groeps foto. Na het officiële deel van het pro gramma komen de tongen weer los. Uiteraard over meester Blonk, de aanleiding van de reünie. Francien Burgers, die nu in Sint-Annaland woont, zit met Corrie van Splunter- Noordhoek foto's te kijken. „Van de kleinkinderen", legt ze uit. Ze voelde zich niet echt het lievelinge tje van meester Blonk die wel dui delijk zijn voorkeuren liet blijken. „Een aparte man", herinnert ze zich. „Soms heel humoristisch, soms heel kortaf. Als hem iets niet zinde. zei hij: ik praat niet meer te gen jullie." Baggeraar Kees Filius wordt nog emotioneel als hem naar zijn erva ringen met Blonk wordt gevraagd. „Of je nu wel of niets had gedaan, soms trok hij de broek van je kont en dan sloeg hij op je blote billen met een lat." Duidelijk is dat naast het spelen van de loftrompet, een aantal leerlingen niet bepaald de meest plezierige herinneringen heeft aan die onder wijzer.. „Enkelen", zegt Bram Ver wijs, „waren zelfs niet gekomen als Blonk er ook was geweest." Pieter den Braber (57) kan zich daar wel iets bij voorstellen. „Die man was in staat je enorm te verne deren. Als je iets had gedaan dat niet naar zijn zin was, dan werd dat voor de hele klas breed uitgemeten. Dan moest je maar achterin gaan zitten, want er was toch niets met je te beginnen. Dat frustreert je enorm en dat draag je je hele leven mee." De vader van Den Braber is op een goed ogenblik naar het toenmalige hoofd van de school, meester Dor resteijn, tocgcstapt en heeft gezegd dat dat geen manier van lesgeven was. „Dat heeft geholpen en ik kwam weer voor in de klas terecht." Inmiddels is hij gepensioneerd mi litair, getrouwd en vader van drie prachtige dochters. Filius hoefde thuis niets te zeggen over meester Blonk. „Als ik op mijn mieter had gehad of klaagde dat hij een schaar naar me had toe gegooid. kon ik thuis ook nog een pak slaag krijgen, want de meester had altijd gelijk." Piet Kaashoek (Kesoek zeggen ze in Flupland) is taalkundige gewor den. Tientallen jaren geeft hij intus sen onder meer les aan journalisten om ze meer eigen te maken met de Nederlandse taal cn probeert ze aan hun verstand te brengen dat ze te veel fouten maken. Dat het gram maticaal niet allemaal klopt en dat een verbetering van het taalgebruik dringend noodzakelijk is. Ook de verslaggever van de Eendrachtbode kreeg van hem les. „Ik ben be nieuwd naar je verslag", waar schuwt hij. Kaashoek, die nu in Goirle woont, heeft zo zijn eigen indrukken van de pedagogische kwaliteiten van meester Blonk. „Ik herinner me een kastenwand. Daar werden bijvoor beeld landkaarten in opgeborgen. Deed je iets niet naar zijn zin, dan werd je daarin opgesloten en ging de kastdeur dicht. In het pikkedon ker kon je dan over je fouten naden ken." Kreeg Filius af en toe een schaar naar zijn hoofd, Kaashoek herinnert zich een rondvliegende sleutelbos. Anderen reppen van met zorg ge mikte sponsen cn bordenwissers. Kaashoek: „Blonk was tevens ge specialiseerd in het trekken van tan den. In die tijd waren er op school kinderen die aan het wisselen wa ren. Als er dan een tandje los stond, trok hij dat er wel even uit." Bram Verwijs wijst er nogmaals op dat het zeker niet allemaal kommer en kwel was. „Wat waar is, is dat Blonk zijn voorkeuren had. Zeg maar lievelingetjes. Die konden geen kwaad doen en bewaren de beste herinneringen aan de man. Maar afgezien daarvan hadden we zaterdag een geweldige bijeen komst met z'n allen. We zijn het dorp nog in geweest en verschillen de leerlingen hebben de molen De Hoop bezocht. Die is pas gerestau reerd en het was molendag, dus dat kwam goed uit." Nog meer goed nieuws? „Jazeker. In april 2015 komen we weer bij el kaar."

Krantenbank Zeeland

Eendrachtbode (1945-heden)/Mededeelingenblad voor het eiland Tholen (1944/45) | 2010 | | pagina 3