Met Hans Ketting verdwijnt gezicht van de Rabobank in Sint-Annaland 'Iemand waar je veel van houdt, kun je heel veel van verdragen' maart Veiligheid in het geding tussen Sint-Maartensdijk en Stavenisse Een dweilorkest met valse noten Donderdag 11 februari 2010 EENDRACHTBODE, DE THOOLSE COURANT 3 JLievensberg Jan Oudesluijs: Partij van de Arbeid Schutse Dollarbiljetten Mijnen Fokzeugen Vervolg met Impuls en Rewin Medewerker dacht in bijna veertig jaar nooit aan verandering van baan Buizenpost Fons en Rietje Leemreijze-Borsboom uit Tholen zestig jaar een paar Administratie zonder de computer! J Luxaflex iuoonadviesdag Ifziekenhuis DINSDAG 16 FEBRUARI A.S. (CARNAVALSDINSDAG) zijn alle poliklinische afdelingen én de polytheek gesloten, met uitzondering van de afdeling spoedeisende hulp Advertentie I.M. i THOLEN want dc mensen spraken soms heel zacht omdat niemand hun zaken mocht horen. Tegenwoordig zit men daar veel minder mee." Na het kogelvrije glas is er een tijd je met een zogenaamde buizenpost gewerkt. Dan kwam het geld via een buizensysteem naar de balie. Alleen hel centrale deel in de bank waar dat systeem uitkwam, was beveiligd. Gaandeweg deed dc automatisering zijn intrede. „Eerst kwam er een ponsmachine, waarop alle opdrach ten ingetypt werden. Deden wc dc verwerking aanvankelijk in eigen huis, naderhand gebeurde dat alle maal in Utrecht." Hans Ketting bewaart goede herin neringen aan de wekelijkse - later maandelijkse - zittingen in zorgcen trum De Schutse. „Ik ging daar elke woensdag heen. Dan kwamen de bewoners om beurten bij me om hun 'zakgeld' op te nemen of andere zaken te regelen. En wie niet kon komen, bezocht ik op zijn of haar kamer. Het was een heel gezellige tijd." Dat de service verdween, heeft ermee te maken dat de bewo ners van De Schutse tegenwoordig een stuk ouder en meer hulpbehoe vend zijn dan vroeger. „Nu regelen hun kinderen veelal de geldzaken." Ook bij mensen in het dorp die zelf niet naar de bank konden komen bracht Ketting geld aan huis. Hij denkt met plezier terug aan de goe de contacten met het postkantoor, dal om de hoek zat. „Met kantoor houder Piet van 't Hof waren er heel goede banden. Er zijn duizenden en duizenden guldens overgestoken, als een van beiden bijvoorbeeld krap in het wisselgeld zat." Ketting maakte de tijd mee dat er nog geen geldtransporten plaatsvonden. Dc bank deed het af te storten geld in zakken die met een lakzegel werden verzegeld, en bracht ze op het post kantoor. Naast geldzaken kreeg hij op de af deling particulieren te maken met verzekeringen. „Het hele pakket, zoals inboedel, opstal en auto." En ook was hij een reeks van jaren reis adviseur. „Daar had ik altijd met blije mensen te maken. En ik mocht studiereizen naar vakantiebestem mingen maken om klanten te kun nen voorlichten." Het vertrouwen in Ketting was groot. „Er kwamen mensen bij» me en die zeiden bij voorbeeld: Ik wil dan en dan weg, en het mag zoveel kosten. Zoek maar wat voor me op in Spanje." Zelfs toen boeken via internet mo gelijk werd, kozen veel klanten voor de persoonlijke service. Ze ver trouwden internet nog niet zo." Een verandering die best een im pact had op de klanten, was dc in voering van de legitimatieplicht. „Mensen keken nogal eens vreemd als je ze om een legitimatiebewijs vroeg. Dan moest je ze uitleggen dat niet alle medewerkers meer ie dereen kennen. En dat je aan een bankpas niet kunt zien of die mis schien van iemand anders is, met alle gevolgen van dien. Het gaf soms irritaties." De legitimatie plicht heeft ook te maken met vei ligheid. Net zoals dc regel dat bankmedewerkers 's morgens bij aankomst eerst het gebouw inspec teren. Eén keer heeft Hans Ketting een poging tot oplichting meege maakt. Een onbekende man kwam in de bank en wilde een stapeltje dollarbiljetten omwisselen. „Hij zei dat hij zijn legitimatiebewijs in zijn hotel had laten liggen, maar dat het in orde was. Ik vertelde dat ik die legitimatie op het transactieformu lier moest vermelden. Daarop ging hij het halen, maar kwam niet meer terug. En later hoorden we dat de man was opgepakt met valse bank biljetten bij zich." Het illustreert hoe alert bankmedewerkers moeten zijn. „Viel het bijvoorbeeld op dat een auto die je niet kende meerdere keren voorbij kwam. dan noteerde je het kenteken." En de Sint-Anna- lander heeft het bankgeheim altijd hoog in het vaandel gehad. „Ik ben wat dat betreft erg gesloten. Ook thuis lazen ze soms dingen in de krant waarvan ik al eerder op de hoogte was." Na de fusie tussen de Rabobankcn Sinl-Annaland en Poortvliet viel hij ook wel eens in op het kantoor in Poortvliet. Uitgerekend toen ge beurde het, dat hij halsoverkop naar huis moest omdat zijn derde dochter werd geboren. „Terwijl de bevalling eigenlijk pas een maand later werd verwacht", lacht hij. Hans Ketting is in eigen dorp zó bekend van de bank, dat klanten hem soms op straat aanspreken om een bepaald iets voor hen na te zien. Waar hij ook altijd veel waar dering mee oogstte, was het jaar lijkse reisje dat dc bank voor de klanten organiseerde. Niet alleen de openstelling van het kantoor veranderde, tegenwoordig kunnen klanten alleen nog op afspraak te recht. „En we benaderen ze ook ac tiever dan vroeger. Verzekerden bellen we om de drie, vier jaar om hun polissen na te lopen en dat wordt erg op prijs gesteld. En zo worden ook jongeren benaderd als ze achttien worden, om hun jonge- renrekening om te zetten." Geen wonder dat Hans Ketting met veel genoegen terugkijkt op zijn loopbaan bij de Rabobank. „Het is altijd een goede werkgever voor me geweest", zegt hij. Vanaf I maart krijgt hij veel meer vrije tijd en zal het zoeken zijn om die in te delen. „Nu passen we al een dag in de week op ons kleinkind. Straks kun nen we een keertje vaker naar onze kinderen. Of een keer meer op va kantie. Verder heb ik een grote tuin achter ons huis, en daar werk ik graag in", besluit Hans Ketting. „Ik ben nog steeds verliefd. Gek hé, op zo'n oude man." Rietje Bors- boom (87) lacht erbij, maar ze meent het. Ze is al zestig jaar gelukkig met haar man Fons Leemreijze (86). Ze hebben elkaar in Amersfoort ontmoet en zijn na diverse verhuizingen in Tholen terechtgekomen. Hij woont nu in Dalemhof, zij in verpleeghuis Ten Anker. Daar hebben ze zondag met hun familie hun diamanten bruiloft gevierd. Rietje en Fons leren elkaar kennen op dansles. Hij ziet haar wel zitten, maar er is nog een kaper op de kust. Zij vind Fons ook wel leuk. „Alles is leuk aan hem, hoe hij doet, met andere mensen omgaat. Het is een apart figuur." Al gauw kiest Rietje voor Fons. „Ik was al gauw verliefd op jou", zegt ze. ter wijl ze liefkozend naar haar man kijkt. Want dat moet gezegd, dc liefde spat er na meer dan een hal ve eeuw samen nog steeds vanaf. Rietje komt oorspronkelijk uit Rijswijk. Fons is geboren in Lon- neker, bij Enschede. In de tijd dat ze elkaar ontmoeten werkt zij bij V&D en hij bij een bakker. Ze trouwen op 2 februari 1950 in Gla- nerbrug voor de burgerlijke stand en een paar dagen later, op 6 febru ari wordt het huwelijk kerkelijk be vestigd in de katholieke kerk. Ze gaan dan bij de ouders van Fons in wonen waar hun eerste kind, een zoon, wordt geboren. Op den duur gaat het kriebelen bij Fons. Hij wil graag in dc mijnen gaan werken en Limburg vindt hij een mooie pro vincie. Hij krijgt een baan in Brunssum, aanvankelijk als machi nist in de mijn. Daarna op kantoor als telefonist en vervoerregelaar. Ondertussen wordt het gezin uitge breid naar zes kinderen: vier zoons r en twee dochters. Zelf komen ze ook uit een groot gezin. Bij Rietje thuis waren er negen kinderen, bij Fons vijf. Overigens wonen nu al hun kinderen op Tholen. op eentje na, die woont in Bergen op Zoom. De familie is uitgebreid met 14 kleinkinderen en drie achterklein kinderen. Het gezin Leemreijze-Borsboom is 44 jaar geleden naar Tholen geko men, omdat beide echtelieden het boerenleven misten. Ze zijn allebei van boerenkomaf. Fons en Rietje gaan in Sint-Maartensdijk wonen, op een boerderij aan de Provincia- leweg 1IA. Aanvankelijk begint Rietje een pluimveehouderij, maar dat wordt later een varkenshouderij met zo'n 100 fokzeugen. De boer derij wordt grotendeels door haar gerund. Omdat ze een groot gezin hebben, neemt Fons een baan erbij bij de grasdrogerij in Schcrpenisse. '4 Ze voelen zich al gauw thuis op Tholen. Rietje: „Ik praat makke lijk. Ik werp me gewoon in het ge sprek. Dan hoefje niet te wennen." Omdat haar gezondheid de afgelo pen jaren achteruit is gegaan, heb ben Rietje en Fons een apparte ment gekocht in Dalemhof. Ze zijn daar in november 2008 gaan wo nen, maar-al gauw gaat Rietje li chamelijk en geestelijk achteruit en wordt ze opgenomen in de verple ging van Ten Anker. Ze wonen nu apart, maar ze zien elkaar nog da gelijks. Ze zouden niet anders wil len. Rietje is een prater. „Ik praat graag legen mensen die ik ken. Maar ik ga niet zomaar bij een clubje onbekenden zitten. Dat hoeft van mij niet zo nodig." Dat geldt voor hem ook. Samen hebben ze veel lol. Hun geheim: „Iemand waar je veel van houdt, kun je heel veel van verdragen. Alleen de lief de is belangrijk", zegt Rietje. Ze kijkt naar Fons: „Het gaat nooit uit hé paps." de kinderen om over te steken. Echter, dc enige vcrkccrsrcmmcndc maatre gel (geparkeerde auto's) mogen nu op last van de provincie niet meer wor den geparkeerd. Hierdoor verandert deze straat in een racebaan. Dc maat regel is vrijdag 5 februari alleen per brief (gedateerd op 29 januari) aan de directe bewoners van deze weg mede gedeeld. En sinds die tijd hebben een aantal bewoners al een plekje in de zijstraten gezocht, zodat er nu te wei nig parkeerplaatsen zijn in deze buurt. Dc gemiddelde snelheid van het pas serende verkeer is gelijk enorm hoger geworden. Zoals ik al schreef is deze maatregel alleen aan de directe bewoners ge communiceerd en wordt deze ver meld op de website van de gemeente Tholen en de provincie Zeeland. Maar het is niet gepubliceerd in Tho- lenderwijs in dc Ecndrachtbode. Ook zijn de scholen niet ingelicht. De voorjaarsvakantie valt in deze pe riode, maar is dat veiliger? Normaal veilig op school. Nu aan het buiten spelen? De provincie kiest dus voor de veiligheid van de volwassen weg werkers, die beschikken over veel vei ligheidshulpmiddelen ten koste van dc schoolgaande jeugd. Hoe kunnen onze kinderen nu nog veilig naar school. Wij hebben beslo ten dat onze kinderen niet alleen deze weg mogen oversteken en dat ze niet meer van Haestinge alleen naar huis mogen komen. Wat wordt er echter voor andere kinderen gedaan. Voor lichting via de school is wel het min ste. Tijdelijke verkeersremmers zijn zo gemaakt. De auto's weer laten par keren is geen oplossing. Maar simpe le verkeersremmers als een hoopje zand met twee reflecterende hekken zal de snelheid drastisch omlaag bren gen. Verkeerslichten staan vaak bij el ke wegafsluiting. Kunnen er niet een paar worden geplaatst om de kinderen veilig de weg te laten oversteken? Dus beste burgemeester, wethouders en gemeenteraadsleden, de provincie heeft een onverantwoordelijk besluit genomen. Wat gaal de gemeente doen, zodat we deze periode verant woord door komen? Gerrie van den Berg, Sint-Maartensdijk. Voor mij is het niet zo heel erg moei lijk om in deze tijd een vergelijking te trekken tussen een dweilorkest en de Thoolse politiek. Kennelijk is men vergeten om een volgens vele burgers noodzakelijk onderzoek in te stellen naar mogelijke fouten van bestuur ders, ambtenaren, adviseurs en bouwtechnici, betrokken bij de reali satie van de nieuwbouw van het ge meentehuis. Het is nu wel duidelijk geworden dat een ieder van de bij deze problemen betrokkenen zich hebben verschanst in een met sentiment doordrenkte, per coalitie collectief vastgelegde ge- dachtengang. Dit met het doel de ont stane problemen direct op het bordje van een ander te schuiven om daar door de functie van volksvertegen woordiger op een niet te beschrijven manier te verkwanselen door den kend in stereotypen menend op deze manier de zaken voor de Thoolse burgerij juist te behartigen. Helaas kun je als burger geen klaar dere muziek verwachten uit een ge meentehuis waarvan ten gevolge van een o.a. slecht ontworpen en niet op timaal werkend klimaatsysteem geest en lichaam worden beïnvloed met als logisch gevolg dat fouten als budget- overschrijdingen en het vergeten van vakantiegeld, minder subsidie op een trapveldje in Poortvliet vanwege het niet tijdig indienen van eindverant woording met accountantsverklaring, al jaren voortslepende wegzakkende kademuren, foutieve (gedoogde) su permarktlocaties, (bijna) in zee gaan met malafide projectbureaus, bewe ren dat er geen schade is geleden met bij Icesave gestald vermogen, volhar den in millenniumgcdachten en geld- vcrspillende in eenrichtingverkeer lij kende contacten met een in Polen gevonden zustergemeente. En toch wel in deze zeer zorgelijke tijd ervoor zorgen voor een tijdige verhoging van de uitkeringen van (mogelijk) vertrekkende wethouders en anders zins, niet zijn te voorkomen. Het dweilorkest dient in het licht van een verdienende stem van de burger haar overmoedige muzikale (lees ook financiële) uitspattingen, met dwa lende lijder en uitbundig blazende medeleden en een soms minimale publieke belangstelling bij voor bur gers georganiseerde bijeenkomsten, te stoppen en conclusies te trekken uit het gevoerde beleid tot heden. An ders blijft het om maar het bekende spreekwoordelijke gezegde te gebrui ken: dweilen met de kraan open. Verandert er desondanks na de ver kiezingen van een nieuwe gemeente raad helaas niets, vergeef mij dan het zo voor de hand liggende en als open deur spreekwoordelijke te gebruiken gezegde dat er dan hopelijk dweilen genoeg voorhanden zijn. L. Berrevoets, Tholen. De gemeente wil de samenwerking met Impuls Zeeland en Rewin voort zetten voor de periode 2011 tot 2013. Dat hebben burgemeester en wethou ders besloten. De kosten die hiermee gemoeid zijn, bedragen 2,01 euro per inwoner van de gemeente Tholen. Re win en Impuls Zeeland werken samen in het bevorderen van de regionale economische ontwikkeling. Dc ge meente vindt naar aanleiding van een evaluatierapport dat er mooie resulta ten zijn geboekt op de onderdelen economische structuurversterking, kenniseconomie, promotie en acqui sitie. Een aantal plannen is nog niet verwezenlijkt. De gemeente spreekt van 'allerlei omstandigheden' als oor zaak en wijst ook de economische si tuatie van afgelopen jaar daarvoor aan. Bij de laatste fusie, de vorming van Rabobank Oosterschelde, kon Hans Ketting op zijn vertrouwde stek in Sint-Annaland blijven werken. „Je bent het gezicht van de bank in het dorp, werd er gezegd." Na ruim 39 jaar stopt de 61-jarige Ketting eind deze maand bij de bank. Hij heeft er een dubbel gevoel bij. „Enerzijds doe ik mijn werk nog ontzettend graag. Maar anderzijds kan ik mijn loopbaan in goede gezondheid afsluiten." Op zijn 61ste weer in de boeken duiken om bijgeschoold te worden, daar voelt Hans Ketting weinig voor. De ontwikkelingen in het bankwezen en dc Rabo-organisatie vereisen dal wél. Daarom is de Sint- Annalander blij dat hij gebruik kan maken van een speciale regeling voor oudere werknemers. „Ik kan een halfjaar eerder stoppen, anders was ik in oktober in de vut gegaan. Aanvankelijk wilde ik dc veertig jaar graag vol maken. Maar ik ben nu nog gezond, iets om dankbaar voor te zijn. en kijk terug op een mooie tijd." Het klantcontact zal Ketting zeker missen, zegt hij. Hij deed hel graag, was uitgegroeid tot een vertrouwd gezicht voor de klanten. „Ze kennen je door en door. Mij is wel eens ge vraagd om administratie te gaan doen, maar daar voelde ik niet voor." Sinds het kantoor in Sint-An naland maar drie dagen meer open is, werkt Hans Ketting alleen nog op die dagen. Van acht uur tot half zes. „Door de komst van de geld- en de betaalautomaat, en internctbankie- ren. komen steeds minder mensen naar de bank. Jongeren groeien er mee op, die weten niet beter." Toch ervaart Ketting niet dat hel werk on persoonlijker wordt. „Want dc men sen die wél naar de bank komen, helpen we natuurlijk." Ouderen die binnen stappen en om hulp vragen bij het opnemen of storten van geld, staat hij graag ter zijde. Ketting heeft zo zijn klantjes, vertelt hij. „Er zijn er die geven je een rolletje snoep als dank voor je hulp." Hij draagt ze inmiddels zo goed moge lijk over aan zijn collega's. In vier decennia heeft Hans Ketting het nodige zien veranderen. Drie verbouwingen maakte hij mee, drie fusies en een stuk of zes directeu ren. Toen hij begon, werkten er zes mensen in Sint-Annaland. Dat groeide naar twintig, en nu zijn er nog twee over. „Ik heb gelukkig met al mijn collega's goed kunnen op schieten. Natuurlijk is niemand het zelfde, maar je moet iedereen in zijn waarde laten." De werksfeer zal er toe hebben bijgedragen dal het in al die jaren nooit bij Ketting is opge komen om naar een andere baan uit te kijken. „Ik heb mijn werk iedere dag met plezier gedaan. Kon tussen de middag altijd thuis gaan eten, dat was een voordeel." Een blindedar montsteking hield hem ooit veertien dagen thuis, maar verder is de Sint- Annalander nooit ziek geweest. „Dat is fijn. maar je hebt het niet in eigen hand." Kcttings loopbaan bij de bank be gon nadat directeur Adriaan Gocde- gebuurc hem aan huis kwam vertel len dat hij was aangenomen. Tevoren werkte de Sint-Annalander enkele jaren op de orderafdeling bij dc Mayfair in Sint-Maartensdijk. Alles op de bank gebeurde in die tijd nog handmatig: dagafschriften typen en in enveloppen steken, stor tingen en opnames aantekenen op groene en rode kaarten, spaarbusjes tellen, zegels voor het schoolsparen uitgeven. In dc zomermaanden zorgde dc veiling voor drukte, met de lijsten voor uitbetaling voor gele verde aardappelen. „Het bijschrij ven van rente was voorbehouden aan de bestuursleden. Dat mocht het personeel niet doen." Het was in die jaren druk met klanten die geld kwamen storten of opnemen. „De medewerkers zaten achter kogelvrij glas en het geld werd via een schuif je verstrekt. Je moest goed luisteren, Fons en Rietje Leemreijze-Borsboom zijn na zestig jaar huwelijk nog steeds verliefd. Sinds wanneer doen we de administratie met de computer?", vraagt Dirk Teeuw uit Scherpenisse zich af. „Soms roept iets heel eenvoudigs ineens wat bij je wakker. Die herinnering kan in je geheugen opgebor- I gen zijn geweest, maar kan ook een gevolg van ooit verkregen informa- tie zijn. Mijn eigen herinneringen aan de 2e Wereldoorlog zijn beperkt. Ik ben van 1942. Desalniettemin zijn er veel herkenningspunten die on- getwijfeld ooit aan me verteld zijn. Zo kwamen enkele dingen me voor de geest toen we in 2004 de stad Nikel in Noord-Rusland bezochten. Die stad is gesticht omstreeks 1943 ten behoeve van de wapenindustrie. Dat die stad daar werd gebouwd had minstens twee basisredenen. In de eer- I ste plaats bevatte de bodem hel metaal nikkel in ontginbare hoeveelhe- I den. (De nikkelwinning duurt er heden ten dage nog steeds voort.) Dit metaal vormt een belangrijke grondstof bij de productie van wapens en I munitie. In de tweede plaats ligt Moermansk niet ver vem-ijderd. Langs I deze plaats yond invoer van allerhande oorlogsbenodigdheden en grondstoffen plaats, die voor de oorlogvoering aan de Russische was: geallieerdezijde van het Oostfront van vitaal belang waren. Waarmee verbind je dan dat soort herinneringen Met een voorval thuis in januari 2010. Een regelmatige bezoekster bij ons is de weduwe van wijlen onze vroegere dorpssmid Adrie Duine. Ze is thuis nog regel- matig aan het opruimen en gooit nooit iets zomaar weg. Boeken of speeltjes brengt ze mee voor onze kleinkinderen, die ze regelmatig ont- moet heeft. En het ontbreekt zelden aan materiaal dat geschikt is voor kladpapier of om op te tekenen of te kleuren. Zij gooit het niet zomaar weg. En ik ben gewend heel goed te kijken wat het precies is. Want het kan soms heel interessant zijn. Zo ook nu weer. I Een opschrijfboek met voorraadtijsten. Helemaal blanco weliswaar, I maar direct herkenbaar, ja, al aan de eerste kolom waar datums dienen te worden ingevuld. De eerst drie cijfers staan voorgedrukt "194-", dus duidelijk uit de oorlogsperiode. En dan de verantwoording van materia- ten die in voorraad zijn. Niet alleen te verantwoorden voor de aanwe- zigheid, maar ook van welke leverancier ontvangen en voor welke klant bestemd. Alles aan te geven in kilogrammen, per soort en per onderdeel. Allemaal grondstoffen die toegepast worden in oorlogstuig. Kolomsge- wijs te verantwoorden: Lood, Zink, Tin, Roodkoper, Koperlegeringen, Aluminium en Blik. En dat geordend naar: blokken, bladen, staafjes, buizen en afval. Ook de herkomst wordt van belang geacht in de kolom 'oud: Meest frappant is dat elke kolom (het zijn er 21, met ook nog 8 leegJ I voorzien is van een cijfercombinatie. Deze zijn zodanig dat het geheel I direct in elke huidige software is in te voeren. De conclusie lijkt me dui- delijk: Men computerde toen handmatig. I Te vergelijken met onze ervaring in Rusland toen we daar voor het eerst I een grote winkel bezochten: Een caissière met een telraam. En vlug. En juist", aldus Dirk Teeuw uit Scherpenisse. Stemmen van lezers Ik maak mij ernstige zorgen over de onveilige situatie lussen Sint-Maar tensdijk en Stavenisse. De provincie Zeeland is al enige tijd bezig op N286, de provinciale weg tussen Sint- Maartensdijk en Stavenisse. Door de slechte weersomstandigheden zijn de werkzaamheden uitgelopen. Dc laat ste fase is aangebroken en daarom heeft de provincie besloten om de weg volledig af te sluiten. In verband met de veiligheid van dc wegwerkers is dit een veilige keuze. De werk zaamheden kunnen sneller worden uitgevoerd en dit is uiteraard finan cieel aantrekkelijker voor de provin cie. Het verkeer van Stavenisse wordt omgeleid via Sint-Annaland. Maar ook dwars door de kern van Sint- Maartensdijk langs Sportlaan, Haven, Wcstvcst. Achter 't Bos en dc Hogc- weg. Om de doorstroming te bevorde ren, is in de laatste twee aaneenslui tende straten aan beide kanten een parkeerverbod ingesteld. De verwach ting is dat deze werkzaamheden nog drie weken gaan duren. Maar aange zien dc winter niet van wijken weet, zal dit wel wederom uitlopen. Dit klinkt allemaal heel logisch. Weg- medewerkers hebben recht op veilig werken. Maar hoe zit dat dan met on ze kinderen? Veel schoolgaande kin deren wonen ten zuiden van deze om leiding en scholen bevinden zich ten ntxtrden van deze omleiding. Ook de sportaccommodaties, waar tevens de gymlessen worden gegeven liggen aan deze omleiding. Dc Sportlaan heeft al een aantal ver- keersremmende verkeersobstakels, verder is er een zebra ter hoogte van Haestinge en zijn er fietsstroken. De Hogeweg en Achter 't Bos is al een drukke weg. Het is een'van de hoofdaders voor dc bewoners van Sint-Maartensdijk. Hier zijn normaal geen snelheidremmers aanwezig. De geparkeerde auto's functioneren te vens als verkeersobstakels. Alleen op rustige tijden ligt de snelheid vaak te hoog (normaal: 30 km-zone). Maar over het algemeen is het druk en ligt de snelheid laag. En is het veilig voor Het contact met de klanten sprak Hans Ketting in zijn werk bij de Rabobank altijd heel erg aan. Aanmelden is niet verplicht, maar u/el verstandig! De sfeermaker uan uu; interieur: raamdecoratie! Alleen vandaag: Gratis utoonaduies van het LuxaflexTES team (t.w.v.€2$,-) Zu^el?,?ê .j|i M t Advertentie I.M. 4 - V V

Krantenbank Zeeland

Eendrachtbode (1945-heden)/Mededeelingenblad voor het eiland Tholen (1944/45) | 2010 | | pagina 3