'Ze moeten me dwingen met pensioen te gaan, ik voel me echt nog topfit' 'Het werk is jachtiger geworden, maar ik kan niet thuiszitten' De Schutse Zeeland krijgt 20.000 euro 'Op hen kun je bouwen' Tonny Heijboer wil na 40 jaar gordijnen naaien niet stoppen Donderdag 24 april 2008 EENDRACHTBODE, DE THOOLSE COURANT 3 Tonny Heijboer-Schipper naaide op 2 april 1968 haar eer ste gordijn voor de firma H.A. van Houte en zoon. Inmid dels is ze 66, maar van stoppen wil ze niet weten. „Ze zul len me moeten dwingen", grapt ze. De Oud-Vossemeerse werkte tot drie jaar terug thuis in de bijkeuken, waar haar naaimachine staat. Tegenwoordig naait ze in het bedrijfs pand van Van Houte aan de Stevinweg in Tholen. Kilometers Stress Blinde zoom Projectwerk Scherpenissenaar Nico Rijstenbil klust sinds zijn 15de bij Van Houte Hij is al aan zijn derde baas begonnen, de baan is het zelfde gebleven. Nico Rijstenbil (55) zit al veertig jaar op dezelfde plek. Hij deed zaterdags klusjes voor Van Houte in Sint-Maartensdijk. En na de lts ging hij in vaste dienst bij de woonzaak. Hij werd aangenomen door H. A. van Houte, de opa van de huidige eigenaar, Erik, die overigens dezelfde initialen als zijn grootvader heeft. Driftig JLievensberg iekenhuis Moeilijk Dagje uit in Scherpenisse levert dagactiviteitencentrum veel steun op De verkoping ten bate van het dagactiviteitencentrum De Schutse Zeeland heeft zaterdag het recordbedrag van 20.000 euro opgeleverd. Vorig jaar bracht een soortgelij ke verkoping 17.500 euro op. Organisator mevrouw Jo van Poortvliet was na afloop een tevreden mens. Het geld is bestemd voor de nieuwbouw bij het dagactivitei tencentrum in Oud-Vossemeer. 100 vrijwilligers Streekproducten Het moet meer over inhoud gaan dan over de vorm Tonny Heijboer naaide 37 jaar haar gordijnen thuis. Tegenwoordig werkt ze met drie collega 's in het naaiatelier bij Van Houte Wonen. Die eerste opdracht veertig jaar geleden, kreeg ze via haar zus Ma rie. Zij deed het werk zo'n vier jaar, maar het werd haar te veel met drie kinderen en een man die tussen de middag thuis kwam eten. Marie Suurlant raakte overspan nen en vroeg aan Tonny of zij het werk wilde overnemen. Dat deed ze, want ze vond hel ideaal dat ze thuis kon werken:. „Ik had twee kleine kinderen thuis (zoon René van 5 en dochter Karin van 2) en in die tijd had je nog geen kinder opvang", zegt de naaister. Heijboer naaide thuis kilometers gordijnen. De klanten bestelden de stof bij de winkel in Sint-Maartens dijk en vervolgens werd het materi aal bij Heijboer thuis afgeleverd. Toen Van Houte een paar jaar gele den naar het bedrijventerrein in Tholen verhuisde, werd er gekeken naar bezuinigende maatregelen. Het langsbrengen van de gordijnstof in Oud-Vossemeer werd te arbeids intensief. Van Houte nam de machi nes van Paauwe uit Goes over en richtte een naaiatelier in voor vier naaisters. Heijboer ging op de zaak werken. Voor het eerst kreeg ze col lega's en ze geniet er nog elke dag van. „Ik zat moederziel alleen thuis. De kinderen zijn de deur uit en mijn man is overleden." Heijboer voelt zich, op een ver koudheid na, nog topfit. Dat kan bij na niet anders, want ze is al 60 jaar lid van de gymnastiekvereniging, waarvoor ze jurylid was en waarbij ze 15 jaar bestuurswerk heeft ge daan. Daarnaast heeft ze kleuter- gymles gegeven bij Spido in Oud- Vossemeer. Elke dag gymt ze een uur, waarbij ze loopoefeningen doet en wat rek ken en strekken en even aan de rin gen zwaaien laat ze ook nog niet achterwege. Alsof dat niet genoeg is: met een vriendin gaat ze graag een rondje fietsen, gemiddeld een route van 50 kilometer. En 's zo mers met mooi weer gaat ze op de fiets naar het werk. Ze heeft leren naaien op de huis houdschool. „Vroeger moest je in elk geval een rokje of een blouse zelf kunnen maken", vertelt Heij boer. Zelf vindt ze het ook de nor maalste zaak van de wereld. „Ik kan me niet voorstellen dat iemand nog nooit achter de naaimachine heeft gezeten, maar tegenwoordig leer je dat niet meer op school." Na haar school ging de Thoolse werken bij Elvina, een confectieatelier in Sint- Maartensdijk. Dat heeft ze 5 jaar gedaan en ze stopte toen de kinde ren kwamen. De stress van haar zus is haar vreemd. Ze schudt hard van nee op de vraag of zij last had van druk bij het verwerken van opdrachten. „Het moest ook wel eens gisteren klaar- wezen", lacht ze en haalt haar schouders op. Ze deed gewoon wat ze kon. Heijboer kon thuis haar werktijden zelf indelen. Met de kinderen in huis werkte ze veel in de avonduren, maar ze had er een volledige werk week aan. Nu werkt ze volgens kan tooruren. Ze begint om half acht en gaat om vier uur meestal weer naar huis. Maar 's zomers als het erg warm is, wil ze ook wel eens vroe ger beginnen. Een hele werkweek maakt ze niet meer vol: „Maximaal drie dagen." Omdat ze de pensioengerechtigde leeftijd voorbij is, hoeft ze ook geen premie meer te betalen voor haar oude dag. Daar vangt ze nu van. „Maar de belastingdienst weet me nog wel te vinden hoor", zegt ze. Qua hoeveelheid werk, is er volgens Heijboer weinig veranderd in die veertig jaar. Ze kon haar week er goed mee vol krijgen. Maar wat ze vroeger veel met de hand deed. kan nu met een machine. Zo moest ze een blinde zoom bij velours gordij nen met de hand maken. Tegen woordig is daar een apparaat voor. Dat neemt niet weg dat er nog van alles met de hand gebeurt. Particu lieren kiezen vaak dure stoffen die een speciale bewerking nodig heb ben. „Dat moet heel precies gebeu ren. Het gordijn komt vaak in de woonkamer te hangen. Elk verkeerd steekje valt op." Het maakt de naaister niet veel uit wat ze moet doen. „Projectwerk is makkelijker dan voor een particuliere klant." Zo heeft ziekenhuis Lievens- berg 15 kilometer gordijnen van Van Houte hangen. „Deze moesten mak kelijk wasbaar zijn en brandvertra gend. De stof was makkelijk te con fectioneren en dan maak je meer meters op een dag." Thuis heeft ze dan ook al wat naaimachines versle ten. Heijboer is het werk op sommige momenten wel eens beu. „Maar dan ga je de volgende dag gewoon weer verder. Als ik er echt geen zin meer in had. was ik allang gestopt." Dat was ze een paar jaar geleden ook bijna, maar ze wilde niet. Ze zag het niet zitten om thuis te gaan zitten. Heijboer wil blijven werken zolang het nog kan: „Ik kijk hoe lang het duurt en wat het lijf gaat doen." r - I I j i i i I Van Houte Wonen heeft twee medewerkers al veertig jaar in 1 dienst. Directeur Erik van EJoute is trots op 'zijn' Tonny.en Nico. 1 „Ik zou een dozijn medewerkers zoals zij willen. Op hen kun je bouwen." Tonny Heijboer en Nico Rijstenbil hebben hun ju- bi' I bileum gevierd met een receptie voor collega's en bekenden en I een buffet voor familieleden in brasserie du Bois in de interieur- 1 zaak. Nico Rijstenbil meet de kozijnen op in ziekenhuis Lievensberg. Daar is hij huisstoffeerder. jachtiger geworden, de klanten zet ten meer druk op de ketel." Rijstenbil is een echte werker. Spraakzaam is hij niet echt en hij is bescheiden als je hem over zijn werk vraagt, bijna verlegen. Je zou zelfs zeggen dat hij rustig en gedul dig is, maar dan verschijnt er een grijns op zijn gezicht: „Ik ben nogal driftig." Omdat klanten veeleisender zijn ge worden, komen ze eerder op de vin gers kijken. En daar heeft Rijstenbil wel eens moeite mee. „Het is er niet makkelijker op geworden wat klan ten betreft. Ze bemoeien zich met het werk. Ik moet ze proberen te overtuigen dat het zo het beste is." De stoffeerder denkt altijd eerst een klus helemaal uit voordat hij eraan begint. Hij hoeft geen twee keer te rug naar de zaak te rijden, omdat hij Als de oude Van Houte ergens vloe ren kwam leggen, hielp de jonge Ni co met spijkers erin slaan. Hij wist dan ook al van de voren dat hij na zijn school bij Van Houte aan de slag zou gaan. „Dat was me toege zegd", vertelt de Scherpenissenaar. Hij werd de eerste werknemer in de buitendienst. Rijstenbil werkte in de beginjaren veel samen met de eige naar. Later kwam daar Van Houte's zoon Mart bij, die iets ouder was dan Rijstenbil. Hij deed van alles op het gebied van woninginrichting. „Stoelen, trappen en bankstellen bekleden", vertelt Rijstenbil. En als het niet zo druk was, gingen ze 's middags vissen. Dat is nu wel anders. „Het is veel WOENSDAG 30 APRIL (KONINGINNEDAG) DONDERDAG 1 MEI (HEMELVAART) MAANDAG 5 MEI (BEVRIJDINGSDAG) zijn alle poliklinische afdelingen gesloten, met uitzondering van de afdeling spoedeisende hulp. Advertentie I.M. iets vergeten is. „Als ik een moeilij ke klus heb, lig ik soms 's nachts te denken hoe ik het ga doen", vertelt hij. Het werk is dan ook veel cre atiever geworden. Was het vroeger meer meters maken, tegenwoordig willen veel bedrijven een patroon in de vloerbedekking. Dat vindt Rijstenbil prachtig. „Hoe moeilijker hoe mooier", meent hij. De stoffeerder vertelt over een klus waarbij de vorm van een lichtkoepel moest terugkomen in de vloer. En wel op precies dezelfde plek. Na wat getob, kwam hij op het idee om een mal te maken van het plafond en zo wist hij precies wat de afme tingen in de vloer moesten zijn. Het werk is in de loop der jaren meer specifiek geworden. De meu bels doet Rijstenbil niet meer. Nu is hij huisstoffeerder van ziekenhuis Lievensberg in Bergen op Zoom. Daar heeft hij alle vloeren gelegd. Tijdens het interview is hij bezig met het meten van de kozijnen voor de lamellen. Het is niet zo dat de Scherpenisse naar daar rustig de hele dag kan rondlopen. Het is een heen-en-weer gereis, want hij heeft ook klussen op andere locaties. Hij is bezig met een verbouwing in Lambertijnenhof en daarnaast verzorgt hij de stoffe ring in Vrederust. Verder bestrijkt het werkgebied van Van Houte heel Nederland, waardoor Rijstenbil ook wel eens verderop in het land aan de slag moet. Maar grotendeels ver blijft hij in de regio. Het ploegje mensen waar de stof feerder mee werkt, stuurt hij aan. Daar zit ook zijn oudste zoon Anco (23) bij. Rijstenbil is trots dat hij met zijn zoon kan samenwerken. „Vader en zoon samen aan het werk, gaat meestal niet zo goed." Hij vindt het dan ook beter als zijn andere zoons niet op de zaak komen werken. „Anders wordt het zo'n fa miliebedrijf." Zijn broer en zijn neef werken ook bij Van Houte. Overwerken Rijstenbil is getrouwd met Jacky van Gorsel en heeft samen met haar zeven kinderen. De jongste is Len- nard van 10 en de oudste is Corina van 25. Het lijkt alsof hij nooit thuis is, maar de stoffeerder beweert dat dat niet zo is. Want af en toe is het nodig om over te werken. Bij een project komt het dikwijls voor dat hij om vijf uur 's morgens al begint. Of hij gaat 's avonds door. Daar naast zet hij zich in voor de kerk. Rijstenbil is ouderling bij de Gere formeerde Gemeente in Scherpenis se. Hij is gemiddeld twee avonden in de week kwijt aan huisbezoeken en vergaderingen. En nu de kerk wordt verbouwd, stoffeert hij alle ruim 500 zitplaatsen. „Niet alleen hoor, er helpen ook mensen van Bouman-Potter mee." Hobby Twee avonden in de week is Rijs tenbil in elk geval thuis. Niet dat hij dan niets te doen heeft, want hij heeft een volière met 40 vogels. Parkieten en Gouldamadienen (ge kleurde vinken). De jongen, hij heeft er nu 15, verkoopt hij aan de dierenwinkel. Van het geld koopt hij voer. Hij probeert zijn hobby zelf voorzienend te laten zijn, maar dat lukt nog niet helemaal. Hij geeft er een brede grijns om. Ook al is het werk bij Van Houte hectischcr geworden, Rijstenbil ge niet er nog elke dag van. Hij deed bijvoorbeeld vroeger een week over een vloer leggen in één lokaal en nu doet hij er twee op een dag. Het kan hem niet deren, want Rijstenbil kan niet thuiszitten. Hij weet dat zijn collega op het naaiatelier de pen sioengerechtigde leeftijd al voorbij is. Hij heeft net zo'n drive als zij: „Als ik tot mijn 67ste kan werken in goede gezondheid, stel ik dat zeer op prijs." Bij de totale opbrengst moet nog worden opgeteld de 120 euro die via Ria Duine is binnengekomen. Dui- ne, eigenaresse van het Q8 tanksta tion aan de Spuidamstraat schonk voor elke liter brandstof die op de dag van de verkoping zou worden getankt, drie cent per liter aan de Schutse. „Wij deden altijd mee aan de verkoping. Maar vorig jaar is mijn man overleden en daarna ben ik met de fietsenzaak gestopt. Dus kan ik niet meer met de verkoping meedoen. Ik dacht dan maar op de ze manier mee te werken. Je kunt de mensen om wie het gaat, toch niet laten vallen." De verkoopdag leverde niet alleen geld op. Met enige regelmaat klonk over het veilingterrein in Scherpe nisse de stem van Huib Dorst, direc teur van de instelling in Oud-Vosse meer. Hij riep de bezoekers op zich vooral bij hem te melden als vrijwil liger of als oproepkracht. Tot dus verre heeft zijn actie drie nieuwe oproepkrachten en twee vrijwilli gers opgeleverd. Die zijn volgens Dorst hard nodig. „Zeker als volgend jaar de woon voorziening klaar is, hebben we aanvulling nodig. Nu zijn er onge veer 35 bezoekers in het activitei tencentrum. Met de woonvoorzie ning komen er twaalf bij." De Schutse in Oud-Vossemeer maakt al gebruik van ruim 100 vrij willigers. Ze rijden met de auto be zoekers van en naar huis. Ze helpen met zwemmen, met het werken in de tuin, met wandelen en met knut selen. „Maar ook het gebouw wordt vier maal per jaar door vrijwilligers schoongemaakt. Dat gebeurt door een ploeg van vier tot vijf dames." Dorst heeft ook mensen nodig met een diploma sociaal pedagogisch werk. „Misschien zijn er nog mensen die een paar dagdelen per week be schikbaar zijn. Dat is betaald werk." Hij is blij met het resultaat van de verkoopdag. Een resultaat dat bijeen werd gebracht door de honderden belangstellenden. Van heinde en ver re waren ze gekomen. De parkeer wachters konden het amper bijhou den, zo druk werd het op een bepaald moment rond het veilinggebouw aan Veerdijkseweg ir. Scherpenisse. Tientallen auto's uit Middelburg, Nieuw-Beijerland en plaatsen in de Randstand kregen van de medewer kers van de organisatie toch binnen de kortste keren een plekje toegewe zen. Met complete gezinnen rolden de bezoekers, soms na een flinke rit, uit de auto om zich vervolgens in het verkoopgeweld te storten. Talrijke kramen binnen en buiten het veilinggebouw toonden een keur aan artikelen. Van ondergoed tot da meshoed. Van damestassen tot boe- renpetten. Wat was er eigenlijk niet. „Er zou nog iemand komen met vers gesneden groente en fruit. Die was er niet", stelde mevrouw Van Poortvliet vast. Verder was er teveel om op te noe men. Bezoekers van de kraam van De Stelhoek uit Oud-Vossemeer, specialist in streekproducten, ver baasden zich over de grote verschei denheid aan producten uit eigen provincie. Borssele Bessenwijn. Poldercocktal. Zeeuwse Boeren- mosterd. Zeeuwse Kersenwijn, kaas en of een liter fruitcocktail voor 3 euro. Mensen met een krappe beurs, of jongeren die een kamer of een huis willen inrichten, konden voor een prikje aan de spullen komen. Zoals een bijzettafeltje voor 2,50 euro. Ook aan eten en drinken ontbrak het niet. Genietend van het zonnetje op het grote terras voor het veilingge bouw werd menige bak friet, een gebakken visje of een kop koffie ge nuttigd. Volgens mevrouw Van Poortvliet was de EHBO-post de hele dag bemand, maar hoefden de medewerkers niet in actie te komen. Stemmen van lezers Wat geweldig dat we als lezers van deze krant deze rubriek hebben om in alle vrijheid over alle zaken die ons bezighouden te schrijven. Ik heb dit zelf nog nooit eerder ge daan en heb veel bewondering voor diegenen die dit regelmatig doen. Mijn terughoudend tot nu toe is in gegeven door het feit dat ik niet overal verstand van heb en zeker niet alles beter weet. Daarnaast ben ik zelf ondernemer en maak gere geld fouten Die ondernemersfou- ten maken dat ik minder belasting moet betalen en, beste lezer, u meer. U begrijpt daardoor zeker wel mijn schroom om mee te doen met onbarmhartige kritiek op het gemeentebestuur, dat tot mijn grote vreugde met voortvarendheid de broodnodige cultuuromslag na 2000 heeft aangepakt. Jammer vind ik wel dat de oppositie haar inspi ratiebron veelal beperkt tot de schrijvers van deze rubriek. Overi gens heb ik toch wel bewondering voor deze schrijvers, die tegen de achtergrond van hun lokale be kendheid en capaciteiten, zo hun eigen visie presenteren. Voor één regelmatige schrijver had ik een zwak vanwege het gebruik van de titel oud-inwoner: een geuzen naam! Dan pas laat je zien hoe trots je op Tholen bent. Laat nu uit gerekend deze oud-inwoner de re den zijn dat ik voor het eerst in mijn leven van deze rubriek ge bruik moet maken. Zoals in de E.B. van 17 april geschreven wordt over halve boerenschuren: dat mag niet en kan niet. Als boer was ik trots dat de architect van het nieu we gemeentehuis zich liet inspire ren door de Zeeuwse hofstede. On ze streek en landschap wordt opgesierd door prachtige boerderij en met veelal markante schuren. U treft hiermee een hardwerkende be volkingsgroep. Boeren werden ook genoemd bij de bid-/dankdag dis cussie. Jammer dat de discussie zich zo beperkte tot de vorm en niet over de inhoud ging. Als boer ben ik steil en diep afhankelijk van mijn Schepper en moet 7dagen in de week bidden en danken voor al le zegeningen die ik krijg. Ik ben de jongste niet en door mijn le venservaring heb ik al veel tradities zien veranderen en gelukkig ook zien verdiepen. Jammer toch dat in die discussie onbesproken bleef de ook Thoolse praktijk van vele ja ren, de door goed opgeleide predi kanten benutte vaardigheid om in een bid - of dankstond het volle en vrije aanbod van genade aan te bie den aan ieder die gelooft in Jezus Christus. Lies Hage, boer te Scherpenisse. Genietend van het zonnetje werd menige bak friet genuttigd tijdens de verkoping bij de veiling in Scherpenisse. Lievensbéró ziekenSi J/S. N ttilKKt T uw thuisziekenhuis

Krantenbank Zeeland

Eendrachtbode (1945-heden)/Mededeelingenblad voor het eiland Tholen (1944/45) | 2008 | | pagina 3