77- C^^Z^x CtCtCf c( HELPT HEN HET ZIJN WEZEN Ten tijde van de watersnood was ik in militaire dienst en diende bij het onderdeel Geneeskundige Troepen te Amersfoort Op die zondag was ik met weekendverlof thuis in mijn geboorteplaats Boekei en op die ochtend kwam het bevel dat ik mij terstond moest melden bij het onderdeel in verband met een watersnood waaraan door mij terstond gevolg is gegeven. Aangekomen bij het onderdeel moest ik wat spulletjes inladen en werden wij op een vrachtwagen naar het rampgebied gebracht.Met de veerboot over het haringvliet en het laatste deel per vrachtwagen over een dijk die gedeeltelijk onder water stond. De chauffeur wist gelukkig heel goed de dijk te liggen zodat we heelhuids zijn aangekomenZou de chauffeur iets naar links of rechts zijn uitgeweken dan hadden we naast de dijk gelegen. Voor mij, die nog nooit zo een plas water had gezien, was het een angstig avontuur gelukkig met een goede afloop. In Middelharnis mocht ik assisteren bij het inschepen van evacuees vanaf de dijk tegenover Hotel Meijer aldaar. Van daar uit voeren ze met de boten naar de Ahoyhallen te Rotterdam. De meesten waren afkomstig van Hellevoets sluis en Oude Tonge, zoals ik meen. Op de eerste dag moesten de evacuees op de dijk wachten totdat er weer voldoende personen aanwezig waren om weer een boot te bevolken. Door toedoen van de burgemeester is mede op mijn aanwijzing Hotel Meijer gevorderd om de evacuees daar onderdak te verschaffen. In Hotel Meijer werden de mensen voorzien van een broodje en een kopje koffie of thee alsmede een versnapering. Zodra je de kinderen wat op je hand kreeg met een drankje en een snoepje gingen de moeders meetal ook wel overstag en namen deze ook iets te eten en te drinken en werd er minder gehuild. De mannen bleven achter om mede reddingswerkzaamheden te verrichten. De boten waren vrachtboten met een bank naast de wanden waarop plaats genomen kon worden.Van verdere accomodatie was geen sprake. Het inschepen verliep heel rustig en de oudere evacuees lieten alles geduldig over hen heen gaan. Op het moment dat Prins Bernhard Middelharnis kwam bezoeken wilden de mensen niet in de boot en stonden in grote getale al huilend rondom de Prins als huilende kinderen om hun ouders. Dit was droevig om aan te zien. Ook de verhalen van de

Krantenbank Zeeland

Watersnood documentatie 1953 - diversen | 1953 | | pagina 1