11 i overdaad schaadt - I Gereformeerde Kerk Brouwershaven et F 1 SPREEKUREN ARTSEN KERKDIENSTEN r Ife: A'.. B SCHOUWENS BADCOURANT PAGINA 3 lie n” 19.00 Ji 167 met van Rooms-Katholieke kerk Haamstede: zaterdag 19.00 uur. zondag 10.00 uur. Renesse: za terdag 19.00 uur, zondag 11.00 uur. Kerk: Haven Noordzijde Aanvangstijden 10.30 en 17.00 uur. 193 ÏYr* Geref. Kerk Renesse: 19.00 uur (gez. dienst in de Herv. kerk). Haamstede: 9.00, 10.15 en 19.00 uur. Scha- rendijke: 9.30 uur. Brouwersha ven: 10.30 uur en 17.00 uur gedacht wordt. Er ontstaat een vermeerdering van het melani- nepigment! Wanneer men een huid die blootgesteld geweest is aan de zon miscroscopisch onderzoekt, dan ziet men na niet al te lan ge tijd, na een paar dagen reeds, veranderingen optreden in de oppervlakkige laag der zoge naamde prikkelcellen, het stra tum spinosum. Eigenlijk zijn dit Geref. Gemeente Haamstede (Sluispad): 10.00 en 15.00 uur. Haamstede: Spreekuur doktoren G. A. M. Stenger en C. v. d. Ha ve, Burghseweg 56 van 7.00-8.00 uur voor inwoners, van 8.00-9.00 uur voor badgasten en van 16.00-17.00 uur. Bovendien op de camping „Duinhoeve” van 10.00- 10.30 uur (vanaf 1 juli). Renesse: Praktijk Hoogezoom 186. Spreekuren doktoren H. J. Simons en J. Thies. Spreekuren van 8.00-9.00 en 17.00-18.00 uur. Spoedgevallen tel. (01116) 280, b.g.g. 659 of 759. Scharendijke: Spreekuur arts W. J. Terpstra: Wijkgebouw Carl- straat 2: maandag, woensdag en vrijdag van 11.00-11.30 uur. Brouwershaven: Spreekuur arts W. J. Terpstra, Markt 48: van 8.00-9.00 uur. Op zaterdag te consulteren na afspraak. Teler. (01119) 280. TANDARTS Haamstede: D. H. de Kup Vroon- weg 4. Spreekuur maandag-, dinsdag- en woensdagmiddag van 14.00-15.00 uur; vrijdagmid dag van 16.00-17.00 en zaterdag morgen van 9.00-10.00 uur. (Don derdag geen spreekuur)', Bruin worden Zonlicht bestaat ongeveer voor 60 percent uit infrarode stralen (warmtestralen), voor 35 per cent uit zichtbaar licht en voor het overige deel uit ultraviolette stralen. Het zijn nu vooral de ultraviolette stralen die op de voorgrond staan in het pigmen- tatieproces. De samenstelling van het zonlicht kan aanzien lijk wisselen. Zo worden vele ultraviolette stralen weggefil terd wanneer de atmosfeer stof fig is. Wordt het licht echter te ruggekaatst op water, sneeuw of zand, dan ontvangt de huid een extra portie ultraviolet. Vooral ultraviolet licht met een golflengte van 2500 tot 3000 Angstrom zorgt voor het bruin worden. Dit bruin worden is Zondag 13 augustus 1972 Ned. Herv. Kerk Burgh: 10.00 uur. Haamstede: 9.30 en 19.00 uur. Renesse: 9.00, 10.30 en 19.00 uur; 20.30 uur Duitse dienst. Noordwelle: 10.15 uur. Scharendijke: 11.00 uur. Brouwershaven: 11.00 uur. Se- rooskerke: 10.00 uur. Het ideaal van vrouwelijke schoonheid en gezondheid van thans verschilt wel aanzienlijk met dat van enkele eeuwen ge leden. Luisteren wij naar de zang der troubadours: „Zij is en dame wier huid is wit als melk, witter dan de gevallen sneeuw. Haar wangen waarop slechts rode tinten verschijnen, zijn evenals een rozeknop in de lente, als zij nog niet geheel ge opend is. Heur haar dat ver sierd is met bloemen, is onver anderelijk van de kleur van vlas, zacht als zijde en glinsterend met een glans van het fijnste goud”. Een van de heldinnen uit de middeleeuwen, Blanchefleur, bezat een huid „witter dan de sneeuw van één nacht”. De vrouwen deden vroeger dan ook haar uiterste best deze begeerde blanke huid te behouden. Geen zonnestraaltje mocht de melk witte huid beroeren. En thans? De cultus der zonaanbidding viert hoogtij. De moderne vrouw laat zomer en winter haar huid bronzen onder de zo mer-, winter- of hoogtezon. Hoe meer welstand, hoe bruiner de huid, lijkt thans het adagium. Vroeger was de sneeuw-blanke teint een teken van adel, ’t Kan verkeren. Wanneer men met zijn blanke huid in de zon gaat liggen, zal ongeveer 45 percent van het zonlicht worden teruggekaatst. Het overige deel wordt door de huid geabsorbeerd. Het eerste verschijnsel dat optreedt wan neer men zich in de zon gaat koesteren is ieder wel uit eigen ervaring bekend. Er ontstaat roodheid. Deze roodheid of ery- theem is het gevolg van een verwijding der oppervlakkige kleine bloedvaatjes wn de huid. Dat klinkt eenvoudiger dan het is. Het zonlicht dringt namelijk slechts zeer oppervlakkig door in de huid, hooguit enkele mil limeters. Maar op deze diepte bevinden de bloedvaatjes zich nog niet. De verwijding moet dus secundair zijn. Men stelt zich voor dat bij de zonbestra ling van de oppervlakkige cel len van de huid bepaalde stof fen vrijkomen - welke is nog onbekend - die een vaatverwij- dende invloed zouden uitoefe nen. Die stoffen moeten nog door de huid heen diffunderen alvorens zij de bloedvaatjes be reiken. Vandaar dat er enige tijd verloopt voor men die roodheid door de zon bemerkt. Na een uur of zeven bereikt de roodheid haar maximum. Wan neer de bestraling fel genoeg is geweest, kan hierna een pig-- mentatie optreden die maan denlang kan duren. destructieve veranderingen van de cellen en de reaktie die daarop volgt kan men opvatten als een herstelproces. Wat ge beurt er namelijk verder na een bestraling met zonlicht? De oppervlakkige cellen van de huid worden gestimuleerd tot extra groei. De oppervlakkige hoornlaag wordt aanzienlijk dikker. Gezien vanuit het standpunt van de huid is dit gunstig. Een dikke hoornlaag geeft namelijk een effectieve bescherming tegen zonnestralen. Hoe dikker de hoornlaag, hoe minder stralen de prikkelcel len kunnen bereiken. Het is dus in feite de verdikte hoornlaag die de huid bescher ming verleent tegen de zon en niet de bruine kleur. Vaak hoort men de mening verkondigen dat het bruine pigment een soort filterwerking zou hebben waardoor de zon minder schade geeft. Dit is voor ons, Europe anen, onjuist. Bij blanken ligt namelijk het melaninepigment in de diepere lagen van de huid. De laag der prikkelcellen wordt daardoor helemaal niet be schermd. Bij de negers echter vindt men het melanine ver spreid door de hele opperhuid. Aan hen geeft het melanine wel enige bescherming. Wanneer de huid te lang en te intensief wordt blootgesteld aan het zonlicht kunnen er ver schillende typische veranderin gen optreden. Een hiervan wordt in het Frans „la maladie des postillons” genoemd, de ziekte der postkoetsiers. Deze Geref. Kerk (Vrijgemaakt) Brouwershaven: 9.00 en uur, Chr. Geref. Kerk Haamstede: 11.00 en 17.00 uur. Renesse (Dorpshuis): 9.30 en 18.30 uur. Kerkwerve: 10.00 en 18.00 uur. een ingewikkeld gebeuren. De eerste fase hiervan is dezelfde als van het rood worden; ver moedelijk is de sleutel tot de pigmentatie een destructief ef fect van het zonlicht op de op pervlakkige cellen van de huid. De eerste roodheid, gevolgd door enige pigmentering kost vrij weinig zonne-energie. Wil men echter een diep bronzen kleur bereiken dan vraagt dit een honderden malen intensere bestraling dan alleen voor het rood worden. Het hangt er nu ook van af hoe de samenstelling is van het licht. Bij blootstelling aan een kwikbooglicht bijvoor beeld ligt de grootste energie juist in het gebied dat alleen maar roodheid veroorzaakt. Het natuurlijke zonlicht bevat ook ultraviolet licht dat pigmentatie teweegbrengt. In de tweede fase van het zon nebaden, in het bruinworden, gaat het melanine pigment, dat reeds in de huid aanwezig is, een rol spelen. Men kan dit zelfs waarnemen aan een stuk van een dode huid die men be straalt met ultraviolet licht. De dode huid wordt bruiner. Het melaninepigment wordt ge vormd door gespecialiseerde cellen, de melanocyten, die zich in de onderste laag van de op perhuid bevinden. Wanneer de ze cellen worden gestimuleerd door ultraviolette stralen ont staan er allerlei chemische ver anderingen die leiden tot een vermeerdering van melanine, bruinige korreltjes die gelegen zijn in de melanocyten. Ultra violet licht veroorzaakt dus niet aandoening wordt gekenmerkt een vermeerdering van de me- door roodheid van het gelaat en lanocyten zoals nog wel eens dan vooral van de neus en de wangen. Uit de naam reeds komt de voortdurende blootstel ling aan zon en weer tot uit drukking. Deze postillonziekte zou men kunnen verwarren met een andere huidaandoening, de lupus erythematodes, die de zelfde verschijning toont maar waarvan het beloop veel ernsti ger is. De roodheid als gevolg van langdurige bestraling door de zon ontstaat doordat de op pervlakkige bloedvaatjes voort durend verwijd zijn. Vaak ook blijven de verschijnselen be perkt tot de neus. Als een typisch voorbeeld van een huid die te lang aan zon en andere weersinvloeden is bloot gesteld kunnen wij de zoge naamde „sailor’s skin”, de zëe- liedenhuid, noemen, een afwij king die overigens even vaak bij landarbeiders en 'fnensen die altijd buiten zijn valt op te merken. Deze zeeliedenhuid heeft een typische ruitvormige plooitekening met diepe groe ven. De huid is roodbruin, vaak wat schilferig en de elasticiteit is verminderd. Ieder kent ver moedelijk wel mensen met zo’n kenmerkend huidreliëf dat vooral in de nek het duidelijkst is. Verder ziet men in een huid die te lang in de zon heeft gelegen vaak pigmentplekken verschij nen, donkere vlekken die men wel „senile sproeten” noemt. Bij mannen ziet men ze vaak op het (kale) hoofd, bij vrouwen in het halskuiltje dat het meest aan het zonlicht is blootgesteld. Microscopisch zijn dit pigment- ophopingen, maar ook zijn er onmiskenbare degenératieve veranderingen in de lederhuid. Dit brengt ons ten slotte op de vraag: Kan te veel zonlicht het ontstaan van huidkanker be vorderen? Inderdaad, er zijn aanwijzingen dat zonlicht wel degelijk in verband staat kwaadaardige woekering huidcellen. Alles te zamen is het toch wel raadzaam het bruinbakken in de zon wat te matigen. Zonlicht hééft zijn voordelen, inderdaad, de stralen vormen vitamine D uit de sterolen in de huid, een bescherming tegen Engelse ziekte. Men voelt zich gezond en prettig, liggend in de warme zon, maar toch, overdaad schaadt. En dat is te voorko men! Men kan wat minder vaak en minder lang in de zon gaan liggen. De hele zomer, de win tersportvakantie én dan nog de hoogtezon in de huiskamer zijn wat te veel. Men zou kunnen proberen de zonnestralen wat te filteren met behulp van bepaal de „sun screen ointments”. Hiervan zijn een heel aantal in de handel, vaak bevatten zij pa- ra-aminobenzoëzuur dat juist de ultraviolette stralen tegen houdt. Het is echter ook moge lijk een voortreffelijke bescher ming te krijgen met gewone witte zinkzalf. Fervente zon aanbidders en aanbidsters zul len er goed aan doen hun huid eens kritisch te bekijken. Ver liest de huid zijn elasticiteit? Zijn er gemakkelijk rimpeltjes in te trekken, die dan weer heel langzaam verdwijnen? Treden er bruine vlekken op ofwel ontstaan er plekken waar de huid juist witter wordt? Wan neer die vlekken groter worden, donkerder van kleur of erg be ginnen te schilferen, is het ver standig ermee naar een arts te gaan. Het is dan misschien vei liger deze plekken chirurchisch te laten verwijderen. De laatste tijd heeft men ook wel getracht pigmentaties te verwijderen door de oppervlakige lagen me chanisch weg te schuren, in de hoop dat daarna een nieuwe „jonge” en meer normale huid zou groeien. Ook dit valt onder de competentie van een huid- arts. Maar zoals zo vaak ge zegd, is het voorkomen niet be ter dan genezen?

Krantenbank Zeeland

Schouwen's Badcourant | 1972 | | pagina 3