AXELSE COURANT EMIGRATIE NAAR CANADA Axel '57 J. C. VINK Frankering bij abonnement. Axel WOENSDAG 19 JUNI 1957 71e Jaargang No. 73 NIEUWS- EN ADVERTENTIEBLAD VOOR ZEEUWSCH-VLAANDEREN VERSCHIJNT IEDf E WOENSDAG EN ZATERDAG Drukker - UitgeefsterFIRMA J. C. VINK Red. en Adm.: Axel, Markt 12, Tol. 0 1155-646 HoofdredactieJ. C. VINK Ideaal voor ieder die brieven schrijft! FIRMA Markt 12 AXEL. VOOR OF TEGEN? CANADA - LAND VAN DE „BUSINESS at Met een verlegen jnakende zekerheid groeit aarlijks de Nederlandse bevolking met een ionderdduizend zielen, momenteel telt ons and al elf millioen zielen en binnenkort is er eer een millioen bij het gedrang om de evensdi wordt steeds groter. Het is begrij- ielijk dat vele Nederlandse boeren en wer- ers jaarlijks bij duizenden emigreren en dat le regering zich grote financiële offers moet jetroosten om de ,,niet kapitaalkrachtige" Emigranten te steunen en voor te lichten. Wel gaan er stemmen op die beweren dat iet verlies van meestal bekwame arbeiders liet gecompenseerd wordt door het vrij komen van ruimte voor andere werkzoeken den. Waarom Door het onbevredigd zijn der emigranten zelf. Wanneer de zaken zo liggen is de vraag gemotiveerd of emigratie naar Canada, Australië, e.d. nog wel zin leeft, of we misschien wat dichter bij huis moeten blijven. Deze vraag hebben we eens voorgelegd aan een echtpaar, die beiden op eugdige leeftijd waren geëmigreerd. Zij had den toentertijd die stap gewaagd, hij, omdat ons land toen weinig perspectieven bood. Nu, na bijna tien jaar, tijdens een vacantie- reisje naar Nederland, hadden wij het ge noegen hen te spreken en vertelden zij het volgende. De meeste emigranten komen met niet meer dan wat zij aan hebben. Zij bezitten een te groot optimisme en een te kleine talen- tennis. Grote groepen emigranten kan men iet beste vergelijken met een aantal onge- rainde hardlopers, die zenuwachtig wachten ip het startschot in de hoop zo spoedig mo gelijk de finish" te halen. Ze krijgen na verloop van tijd allemaal het gebruikelijke heimweegevoel en als zij daar- iver heen zijn geholpen begint voor velen de dollarkoorts. Het schijnt dat dan alles lij de emigranten om het geld draait, om het Even of het Nederlanders, Engelsen, Belgen of Italianen zijn. De Italiaanse arbeiders brengen het daar in het verst. Over het algemeen is hun evensniveau, ook in het moederland, zeer aag. Zij zijn gewend in de grond te leven en wanneer zij in Canada aankomen huren zij een etage om daar met 22 man, kinderen incluis, te gaan wonen, ook van de aller noodzakelijkste behoeften gespeend. De Nederlanders hebben nu eenmaal an dere begrippen over woningen en hygiëne en zij doen het wat kalmer aan. Zij zoeken eerst een baan voor zichzelf, dan liefst een kan toorbaan voor hun vrouw, als typiste of cas- sière b.v. en voor de kinderen een kranten wijk of andere bijverdienste. Op kleding, eten, vermaak, verenigingsleven enz .wordt krachtdadig bezuinigd, met dit gevolg dat er veel dollars op de bank komen. Hard en lang werken is het parool, want de financieringsbank kent geen pardon. Vaak moet zelfs de zondagsrust er aan opgeofferd worden, omdat de baas dat eist en de dollars zo dringend nodig zijn Dat alleen oersterke mensen met een onblusbare energie en een prima gezondheid dit slopen de leven kunnen volhouden, is voor ons al lang geen geheim meer. Geen huiselijk leven. Maar hoe staat het dan met het geestelijk en huiselijk leven Om met het laatste te jinnen d at bestaat praktisch niet. Om dat en vader en moeder werken, gaan de kinderen één twee drie naar de creche en natuurlijk ook naar school. Niet moeder is het die hen bij thuiskomst opwacht, maar het televisietoestel. Er is iedere week een aardig kinderuurtje, maar er worden ook oordpartijen gegeven en er is meer bloot te zien dan goed is. Na het eten krijgt moe der, die natuurlijk doodmoe is van een hele dag werken, de kinderen wel weer zoet met de televisie. Vaak blijven de kleinen veel te lang op, het is zo begrijpelijk, de program ma's zijn technisch zeer knap en ontegen zeggelijk boeiend. Maar waar blijft het huis werk overhoren en een gesprekje met de kinderen voor het slapen gaan 7 Zaterdags 's ar geen school, nee, dan is de jeugd in de bioscoop. De zondag is niet onze zondag. Veel van de kostwinners werken ook dan. en ofschoon ®en in andere gevallen wel de kerk bezoekt, het geestelijk leven is zeer schraal Het moet ook erg moeilijk zijn om niet in die roes van „halen wat er te halen valt" onder te gaan. Alles is op het materiële ingesteld, alles draait om de aardse welstand. Als we maar eerst een auto hebben, zegt men. Na de auto wil men een eigen huis, een ijskast, een televisietoestelHebben niec zes van de tien gezinnen zo n kijkdoos Alles is natuurlijk in huurkoop, wat heel aardig lijkt, maar een ernstig gevaar is. Het kan gebeuren dat van de zojuist gekochte wagen alleen de richtingsaanwijzer bezit ge noemd kan worden Ér is zodoende geen appeltje voor de dorst meer en men mag wel voor jaren van ziekte gevrijwaard blijven, wil men die eindeloze huurkoop-verplichting kunnen voldoen. Met elkaar een kopje thee drinken en rustig van gedachten wisselen Geen sprake van. In een cafetaria gaat theedrinken veel vlugger, er is dan nog tijd over om nog een krantenwijk te lopen en nog meer dollars te sparen. Als je veel dollars hebt, kun je ge makkelijk nieuw kopen, dat is logisch. Maar de kleren zijn er op gemaakt dat ze snel slij ten, u weet wel practisch zonder naad. zo dat het bloesje van uw dochtertje afkerft onder de arm en na enkele weken op de voddenbaal terecht komt. De Hollandse degelijkheid, wel eens ge smaad, zou hier gewaardeerd worden. Grote gezinnen wordt het erg moeilijk gemaakt hun kinderen zuinigheid te leren. Te snel gooit men het oude weg en te goedkoop zijn de nieuwe mooi-uitziende spullen. H'et door snee-gezin bestaat uit vader, moeder en twee kinderen. Emigrantenfamilies met tien óf elf kinderen b.v. krijgen bij aankomst een pa gina in de krant, want dat is me toch wat Het ergste is, dat iedereen de begeerte kent, iedereen stoffelijke welvaart kan waar deren. Maar waar ligt de grens „Je mehr man hat, je mehr man wil"zegt het spreekwoord. Zolang men het gevaar van de materialisatie nog ziet, is men op de goede weg. Maar de emigrant die niet aan de dollarkoorts mee wil doen, de emigrant die het gebod wil naleven „Heb uw naaste lief als uzelve". deze emigrant heeft het moei lijk. Misschien zijn er nog heel wat onder de emigranten die er zo over denken. Maar men zit ver verspreid van elkaar, men heeft zelf te veel zorgen om elkaar nog te kunnen steunen, ja ieder voor zich staat eenzaam. Zij allen hebben het gebed van ons die achterbleven, heel erg nodig En dan vragen wij ons af i:s emigreren noodzakelijk Zeker, men betaalt minder belasting, men kan gemakkelijker iets over sparen, maar wie in Holland net zo hard wil werken als men in Canada moet doen, zal het ook merken. Maar de allerbelangrijkste factor is wat het doel van de mens is snel rijk worden of tot Gods eer te leven. G. W. (Slot). ABONNEMENTSPRIJS: Losse nummers 6 cent Kwartaal-abonnement i Axel binnen de kom f 1,55 Andere plaatsen f 1,75 Buitenland f 2,00 ADVEETINTIEPÏIJS: 8 cent per m.m. Bi] contracten belangrijke reductie, faf» «onden Mededelingen 20 cent per m.m. Klein*. Idvertentiën (maximum regels) 1-5 regels 70 cent iedere regel meer 12 cent extra. 'M Culinaire show. Gelijk met het ruiterfestijn op het feestterrein, werd ;n de amusementshal onder leiding van de internatio naal vermaarde chefkok Hellendoorn een culinaire sl.ow ten beste gegeven, die werd afgewisseld met noviteiten op het gebied der damesmode. Enige demon- stratrices wisten daarmede de dames een ganse middag te amuseren, terwijl ter afwisseling nog zang en voordracht ten beste werd gegeven. Toen des avonds te 7 uuj de Terneuzense drum band na een rondgang door de stad op het feestterrein verscheen was er weer vertier te over daar inmiddels de shows in de amusementshal waren beëindigd. De overtalrijke ontspanningsgelegenheden hadden weer volop de interesse van jong en oud en ook de tentoonstellingshal kreeg trouwens deze ganse namiddag weer een overdruk bezoek te verwerken. Tegelijkertijd met de rundveefokdag had op deze laatste tentoonstellingsdag in een afzonderlijke tent ook nog een expositie plaats van konijnen en pluim vee, onder de auspiciën van de sportfokkersclub ,,Ter Verbetering'' alhier. Hier waren de resultaten van de gehouden'keuring al.' volgt Afdeling KonijnenWitte Vlaamse Reuzenram 1; zzg. P. de Jonge, Hoek voedster le zzg. Rog. Soethaert, WVstdor.pe 2e zg. Jac. Lensen, Axelram jong le zg. A. Knol, Axel. Haaskleur Vlaamse Reus M. van Hermon, Axel, le gg. rammen A. Butler, Terneuzen, le en 2e zg. Gele Vlaamse Reus s W. Verhelst, Axel, le zzg. Lotharingerram oud: M. Butler, Axel, le zg. ram jong A. Butler, Terneuzen le zg. Groot Chinchilla rammen oud Rem. Audenaerd, Westdorpe, le zzg. en 2e zg. voedster oud Ph. Wijngaerd, Zuiddorpe le gg. ram jong Jac. Cové, Axel, le zg. voedster jong Arth. de Block, Zuid dorpe, le zg en 2e zg. Witte WenersM. W. Verhelst, Axel, 2 x zzg. en zg. Belgische Haas: Rog. Soethaert, Westdorpe, le zzg. en 2e zg. RexenJ. van Drongelen, Axel, le zzg. en 2 x zg. Hollanders s F. Seghers, Koewacht, 2 x zg. Russen: D. Broekhoven, Terneuzen, 2 x gg. Blac and Tan: M. W. Verhelst, Axel, le zzg. Kleurdwergen Jac. Wieland, Axel, 3 x le zg. Mooiste voedster met jongen M. W. Verhelst. Mooiste nest jongen Joz. Hamelink, Axel. Mooiste konijn der tentoonstelling een Witte Wener vat; M. W. Verhelst, Axel. Afdeling Hoenders Brahma's Jos. Belaert, Zuid dorpe, le zzg en 2 x zg. Australorps N. de Regt, Axel, le g. Rijnlanders: J. Visser-Koole, Axel, le zzg.; Jos. Belaert, Zuiddorpe, 2e zg. Zilver Zwart Geloverd W. Verhelst, Axel, 2 x zg. LakenvelderArth. van Loenen, Axel, le zg. en 2r gg. GoudpelIz. de Hullu, Axel, le zg. Tomen of Trio's Sportras Lakenvelder Arth. van Loenen, le zg. Bedrijfsras Hermelijn SuxesH. van Dijk, Sluis kil, le zg. Krielen Wit Wyandot: Iz. de Hullu, Axel, le gg. Wit Leghorn: P. Verijzer, Axel, le zzg. en 2e zg. Tomen of Trio's: J. Visser-Koole, Axel, 2 x le zg. ZilverfazantJ. Visser-Koole, Axel, le zg. Mooiste hoender der tentoonstelling een witte leg horn van P. Verijzer, Axel. Afdeling SierduivenHollandse KropperJac. Lensen, Axel, le zg. Engelse Dwergkropper Iz. de Hullu, Axel, 2 x zg. Holle Kropper Willy van Loenen, Axel, le zg. Pauwstaarten: W. Verhelst, Axel, le gg. Hagenaars Iz. de Hullu, Axel, 2 x g. Oud-Hollandse Meeuw: Jac. Lensen, Axel, le gg. fhed. Hoogvliegers Willy van Loenen, Axel, le zzg. en le zg. Mooiste sierduif van de tentoonstelling een Ned. Hoogvlieger van Willy van Loenen, Axel. Officiële opening van het openjucht-theater. Eclatant debuut van de toneelgroep „Puck". Voor de eerste maal sedert de inrichting en vol tooiing van gemeentewege van het openlucht-theater in het zuidelijke deel van het recreatie-bos werd dit voor een opvoering in gebruik genomen en er waren naar schatting ruim vierhonderd bezoekers die zich op deze avond een gang naar dit Axelse ontspannings oord hadden getroost, zodat dit ten halve gevuld was. Echter dient in acht genomen dat de temperatuur enigszins naar de kille kant uitviel, terwijl o.i. voor openluchtspelen het daglicht voorkeur verdient. Burgemeester van Oeveren verklaarde in zijn ope ningswoord dat zeer bondig was voor de op hem geoefende drang om bij deze opening een enkel woord te spreken, te zijn besweken en heette de aan wezigen van harte welkom. Hij gaf een resumé van de prograrffma-wijziging, die een gevolg was van een aan éér. der hoofdrolspelers in het eerst gekozen stuk „Drie koningenavond" van William Shakespeare, overkomen ongeval. Daardoor waren de organisatoren gedwongen ter elfder ure te trachten een andere groep te enga geren. Het gelukte na opgenomen contact met in schakeling van de Z.V.U. een overeenkomst af ie sluiten met de gunstig bekende toneelgroep „Puck" uil Amsterdam en spr. wilde daarop volstaan met de aanwezigen een bijzonder aangename avond toe te wensen. Wie is Wie 1 Reeds de titel zegt ons, dat in dit spel van jonge mensen in onze moderne tijd de vergissing schering en inslag is. Maar door de band zijn het juist mis verstanden en verwikkelingen, die bekoring en aan trekkelijkheid verlenen aan de handeling. En zo is dit stuk van onze Nederlandse auteur Cas Baas een roet meesterlijke hand geschreven blijspel, dat instede van een netwerk van intriges van het begin blijft boeien tot het eind om zijn frisse eenvoud en onge zochte realiteit. Een degelijke Hollandse jongeman het stuk speelt ergens op het land tussen de grote rivieren die boekhouder is op een melkfabriek, voerde een drukke briefwisseling met een correspondentie-vriend (van eveneens Hollandse origine) in Amerika. Hij is verloofd met Marja, een zeer levensecht twee lingzusje met zeer muzikale aanleg en stralend van ii Jelligentie. Als zodanig vormt zij een tegenstelling 'ot haar tweelingzusje Olga, die meer huiselijk is aangelegd, ten natuurkind, dat liefst rondloopt in overall, verzot is op de keuken en opgaat in de opfok van konijnen en hoenders. Maar een nog groter contrast is zij tot haar broer Dick ,een naar alle mogelijke experimenten op elec- trisch gebied zoekend, bijna volgroeid kostschooljoch. Tot zelfs de waterkranen en kookplaten in zijn zusters heiligdom blijven niet veilig tijdens de afwezigheid van vader en moeder, waarin het stuk zich afspeelt. Midden in de kleine hierdoor ontstane huiselijke pa niek komt als uit de hemel gevallen de ;n Amerika geboren en opgegroeide jonge corresponden tievriend, voorafgegaan door een berg koffers. Zijn naam is John en hij spreekt met een grappig Ameri kaans accent tamelijk vlot Hollands. Deze komst werkte als een boemerang Vooral op Karei. Hij blijkt onaangenaam verrast. Hij heeft n.l. de correspondentie met de Amerikaanse vriend in oprecht vertrouwen maar overgelaten aan zijn verloofde, die van week tot week een hobby daar van begon te maken Een hobby, waardoor (en om dat) zij zich uit kon leven over hare geliefde onder werpen muziek en kunst. Karei, die al siddert bij de gedachte aan Bach, Beet hoven en Reger en ternauwernood een fuga van een quatre main weet te onderscheiden voelt al direct na de kennismaking dat hij een figuur zal gaan maken, temeer omdat hij zoals later bleek nauwelijks nota genomen had van de wekelijks verzonden brie ven. De kunstzinnige Amerikaan houdt maar aan cn vindt de nieuwe betonnen kerk die Karei mooi noemt in het ongeschonden landelijk milieu van het dorp afschuwwekkend, terwijl zijn oog direct valt op de fraaie Gothieke toren van het naburige dorp. Deze verafgoodt hij .terwijl Karei er niets aan vindt. Op muzikaal gebied is de tegenstelling nog groter en hier blundert Karei geweldig met Beethoven en Reger. Als het tot een dansje komt hinkt hij moeizaam sjokkend, hijgend en onbeholpen mee. John krijgt het door dat iets hier niet klopt en Dick hem heeft bedrogen door zich in zijn brieven anders voor te doen dan hij in werkelijkheid is. De tweeling zusters zijn radeloos-. De ene verbergt zich, de ander ontvlucht het huis en rent de tuin in. Ook John zoekt daar enige vergetelheid en door het hier volgende onderhoud met de zich als Olga verkleed hebbende Marja komt de ontknoping. Maar de jonge Amerikaan is niet zo inschikkelijk. Hij neemt het geval voor de voilé honderd procent ernstig op. Juist tegen het uur dat vader en moeder terug zullen komen van hun vacantie hebben de gasten daaronder een Amsterdams nichtje -de weg naar het station genomen. Maar tussen Karei en Marja is het uit Een diepgaand onderhoud na dit dramatische mo ment volgt met de temperamentvolle Olga en met een vaart onze tijd eigen komt het tussen die twee voor elkaar. Maar ook de snelheid waarmede Marja cn John hebben ontdekt dat zij in feite, naar geest en hart, eigenlijk voor elkander geschapen zijn, was ver bluffend. Al was zij gegroeid uit een duurzame cor respondentie. Pim Mallan creëerde de doublure va nde tweeling zusjes Olga en Marja op bewonderenswaardige wijze door telkens op weergaloze manier van de ene huid in de andere te kruipen en de totaal verschillende rol len bewonderenswaardig typeerde. Dick, de droog-komische, superieure „intellectueel" was met Liesbeth (Greet Feldmann) de onmisbare schakel in dit met natuurlijke echtheid beschreven familiegebeuren. Leen Jongewaard speelde deze dank bare rol echt en ongekunsteld. Maar Karei (Piet Romer) en John (Eric van den Donk) dienen in één adem met het andere artistieke viertal te worden genoemd. En hiermede was het „plan de campagne" van „Axel '57" ten volle verwerkelijkt. Conclusie. De organisatoren hebben een vijftal dagen van ver zet en ontspanning weten te organiseren, die blijk gaven van doorzicht en initiatief. Namen noemen is hier overbodig, zei burgemeester van Oeveren bij de opening. Iedere Axelaar kent ze. Maar hier werd voor elk wat wils geboden Ge paste ontspanning, kunst en cultuur en niet te vergeten le lichamelijke ontwikkeling en last but not least, het daarstellen van een tentoonstelling op het gebied van handel en nijverheid, die talrijke contacten heeft ge smeed welke niet zullen nalaten gunstige perspectieven te openen voor het bedrijfsleven. En niet te vergeten het agrarische element dat zich op de sluitingsdag heeft kunnen uitleven. Zij hebben allen een indrukwekkend bewijs geleverd van durf en voortvarendheid. Duizenden bezoekers bracht dit in Axel. En in dit verband dient een woord van hulde te worden ge bracht aan de plaatselijke politie voor haar accura tesse betoond bij de regeling van het verkeer tijdens de „speruren" op deze drukke dagen. Dit ondanks het feit dat de getalsterkte van het korps nauwelijks was verdubbeld en de commandant dus moest woe keren met de verdeling van de vaak zeer verantwoor delijke taken. Die bovendien neerkwamen op veel- vuldigar diensturen. Al met al heeft deze Pinksterdrukte ongetwijfeld duizenden guldens in het laadje gebracht. En de gulden klank van Axel's naam werd weer wijd en zijd verbreid 1

Krantenbank Zeeland

Axelsche Courant | 1957 | | pagina 1