ii No. 45. H oensdag 5 September 1902. I8e Jaur^. Nieuws- en Advertentieblad voor Zeeuwse h -VI a a n d ere u. F. OIELEMAfl, AXEL. Buitenland. FEUILLETON. De verdwenen Erfgenaam. AXELSCHE Dit Blad verschijnt eiken Dinsdag- en Vrijdagavond. ABONNEMENTSPRIJS: per 3 Maanden 50 centfranco per post 60 cent voor België 70 cent. Afzonderl. numm. 5 ct. DRUKKER UITGEVER Advertentie n van 1 tot 4 regels 25 cent voor eiken regel meer 5 cent. Groote letters worden naar plaatsruimte berekend. Plaatsing 3/2 maal Advertentièn worden franco ingewacht, uiterlyk tot Dinsdag- en Vrijdagnamiddag TWEE uren. Zuid Afrika. Id het Handelsblad staat een artikel van N. Poutsma onder het opschrift: Eenige Engelsche gruwelenwaarvan wij hieronder een gedeelte laten volgen. Luitenant Scott, dienende in het A. Scottisch Horse regiment, vertelde mij aan boord van de Carisbrook Castle het »0", zegt hij, >dat branden en vernie len der farms en huisraad is somtijds hartverscheurend geweest. Meen niet, dat wij het er mede eens waren, maar wat konden wjj doen, orders moeten wor den opgevolgd. »Eens was ik mot generaal Cunning ham in 'tveld en zwieiven we rond nabij Rustenburg. De natuur is prach tig daar, alles stond in bloei en het ge- heele landschap lachte ons toe. Een onzer soldaten werd door een Boer, die in de koppen zich schuil hield, geschoten en kieeg daardoor een onbeduidende arm- wond. Nabij de plek waar dit gebeurde, stond de vriendelijke en prachtige woning van de familie Du Plessis. Mijn generaal, »he is a damned fool*, gaf mij order met 100 man naar genoemde plaats te gaan om, als straf voor dat s n i p e n, het huis te verbranden. Ik ging, ik moest. Daar gekomen 't was nog vroeg in den morgen, liet ik mijne manschappen op eemgen afstand halt houden en ging zelt eerst binnen. Vriendelijk werd ik begroet. Ik gevoelde behoefte mijne verontschuldigin gen te maken, zeide dat ik ellendig slecht nieuws hun moest brengen, maar dat zij De prinses is inmiddels in een zacht gesprek mei den raadselachtigen persoon, wien 't, bij zijn bezoek aan de prinses in 't kasteel, gelukt scheen te zijn, zich met haar volkomen te verzoenen De vreemde zit tegenover de prinses op een stoel met stroozitting en leunt met de kin op zijn, op de tafel rustenden armzijn hand ligt naast hem, zoo lat zijn hoog gewelfd, met donkerbruin haar omkruld voorhoofd volkomen zichtbaar is. Eenige blauwe lijnen loopen er dwars over als kenteekenen hoe tijd en zorg slechts behoeven te graven, zoo zij ook op dit menscbengeslacht het Runenschrift willen drukken, dat van's levens wederwaardig heden spreekt. Zijn donkere groole, maar half omsluierde oogen rusten met een eigenaardigen, half vragenden, half ver wonderden blik op de jonge dame, terwijl om zijn stijf gesloten, maar fraai gevorm den mond toch een trek van spotternij - of zoo deze uitdrukking te sterk mocht üQn - van scherts ligt. »Gjj zijt bewonderenswaardig goed, doorluchtigheid,* zeide bij, »maar weet ge dat ik door dit alles in dit oogenblik zeei zonderling, geheel droomerig te moede toch alsjeblieft niet moesten denken, dat het een peisoonlijke daad van mij was. Nog voor ik mijn orders had medege deeld, zeiden de moeders en dochters: »Nu ja, zegt dat nieuws straks maar, doch zit neer en ODtbijt met ods.» Ik kreeg een gevoel over mij, dat niet te beschrijven is, ik wilde mijzolven het liefst een kogel door den kop jagen. Mee aan te zitten moest ik natuurlijk weige ren. Ik zeide nu, dat ik orders had om het huis te verbranden. Merkwaardig kalm namen deze vrouwen het op, vroe gen alleen waarom? Ik gaf nu de reden, en toen vertelden ze mij, dat ze met dat schieten niets te doen hadden. Vader of broers hadden ze niet op commando, die waren drie in getal al doodgeschoten, Ze wisten heel goed welke Boer in de koppen geweest was, maar die woonde circa 20 mijlen verder en zij konden als vrouwen daar toch niets aan doen. Ik geveelde diep het onrechtvaardige der orders en besloot nu bewogen als ik werd, ook met bet oog op bet mooie huis, dat splendidly gemeubeld was, eerst naar mijn generaal terug te keeren en nadere instructies te ontvangen. Ik expliceerde mijn bevelvoerder zoo goed mogelijk de quaestie, maar de duivel was onvermurw baar. Hij dreigde mij met oDmiddelijke degradatie 6U zond mij weer weg met mijn manschappen eneeuige uren later was bet huis der weduwe in vlam men opgegaan, en zat de familie in den regentijd onder den blooten hemel! Kolonel Campbell, acting general,kwam met zijn manschappen in den Vrijstaat op een plaats eener weduwe, wier man »Het betreft nu niet hoe ge te moede zqt,« hernam de prinses, »ook volstrekt niet uw droomerijen. Ge moet een besluit nemen en wel dadelijk, onverwijld, nu ge lijd genoeg gehad hebt over mijn woorden na te denken.* »Mq raakt het toch een weinig hoe ik te moede ben,* antwoordde hij. »Ge wilt mij van hier verwijdeien. Zoo ik mij nu echter hier als in een wonderlijken droom gevoelde, dien ik wilde, dat nooit eindigde, dan begrijpt ge, hoe moeielqk 't zijn zal heden tot datgene te besluiten, wat ge vhd mij verlangt. Ik gevoel mij even als door toovormacht aan dit plekje aarde geboeid; de zonnige wereld om onsheeu met li£ar bekoorlijke afwisseiiDg van groene hagen en groepen boomen, van koornakkers en grasvelden, die, stil langs malsche weiden voorbijvlietende waterrijke beekjes, deze afwisseling van den bodem die zicb nu verbefo dan weder daalt, dat alles be haagt mij hij uitnemendheid, meer nog de stoffaadje van dit pittoreske landschap, deze fraaie, rjjke hofsteden met haar prachtige bewoners. Waar vindt meD zulk een boerenras?* »Maar ik bid u, hoe kunt ge nu over dingers spreken, die volstrekt niet te pas komen »Voor mij komen zij wel zeker te pas. Uit het zonnig, brandend Spanje gekomen, zie ik mij in zoo'n verkwikkende, halt- versterkende woreld als deze verplaatst. En in 't midden dezer rflke omgeving, kort geleden gesneuveld was. Het groote huis was reeds lang een aschhoop, de vrouw woonde met eenige kinderen in een klein oud stalletje, du tot woning in gericht. Drie dagen geleden was ze be vallen van twee kleine baby's en lag nu hulpbehoevend te bed. Campbell, een der ellendigste monsters, komt het stalle tje zelf binnen en zegt: >Staop, ik wil je huis verbranden." De vrouw antwoordt: »Mijn huis is al verbrand en ik kan nu niet opstaan, mijn baby's zijn pas drie dagen oud." Hij gelooft 't nietzij toont hem de kindertjes en in haar angst ook in haar kleeding de duidelijke sporen eecer recente bevalling. Maar er is geen genade. Met een: „I know that game*, roept hij een tiental Tommies, die de vrouw op haar bed en met de kleintjes, onder het gehuil der andere kinderen naar buiten in de blakende zon, bij een kraalmuur neerleggen enhet „pan- tokje* werd met dynamiet opgeblazen. Den volgenden dag vonden voorbijkomen de commandoburgers de kleintjes dood en de vrouw in zulk een toestand, dat ze twee dagen later stierf! Omtrent dit geval is een beëedigde verklaring afgenomen die binnenkort wel publiek zal worden. In den aanvang van November 1900 vond een treffen plaats nubq Fr ederikstad in de Transvaal, waarbij onze landgenoot, de brave, dappere Schilham o. a. ook het leven verloor. De Boeren hadden goede posilies, waaruit de vijand hen niet kou verdrijven. Het gevecht was absoluut fair play. De paarden der Boeren waren plm. 10 waarin ik vergeten kan wat achter mij ligt, waar de moed, om zorgeloos voor de toekomst en gelukkig te leven, in mij is herleefd en dagelijks sterker in mij opwelt, zit gij tegenover mij, als een vreemde, schoone, verlokkende gestalte, en spreekt tot mij met eene stem, wier klanken zoo wonderbaar mijn hat t vervullen, van jeug dige liefde, liefdeszaligheid en liefdever- driet moet ge niet bekennen, dat ik mij als in een droom vol poëzie gevoel en kuDt ge van mij verwachten, dat ik daaruit wil ontwaken, mijn biezen pakken en voor altoos heenga?* De prinses schudde bet hoofd. De com plimenten, welke de vreemde tot haar gericht had, schenen haar hedeD volstrekt niet meer te hinderen, maar eenigszins ongeduldig was toch de toon, waarop zij antwoordde »lk m6en 't u toch duidelijk gemaakt te hebben, dat ge den tijd niet hebt u aan droomerijen over te geven, terwijl het grootste gevaar boven uw hoofd zweeft.* >Ge hebt 't zeker niet aan ijver laten ontbreken, mij bet schrikkelijke van mijn toestand duidelijk te maken. De jonge man ginder op Wilstorp gevoelt er zich beklemd en aDgstig door gecompromitteerd dat ik zijn naam misbruikt heb, om daar onder als geheim agent mijn gevaarlijke tochten uit te voeren. *Ge hebt beloofd hem van dezen angst te bevrqdeu, zoo hij daarentegen afziet vau zijn vrijerij om eene jonge dame, die minuten gaans van de bedoelde positie verwijderd en toen de ammunitie der Boeren op raakte en het beslist onmoge lijk was bij hen te komen om hen met nieuwen voorraad te suppleeren, tracht ten de Boeren de wijk te nemen en bij hunne paarden te komen. Hiervoor moes ten ze over een kale vlakte loopen en en toen ze dit beproefden werden ze hier doodgeschoten, het wegwerpen der wapens en het smeekend opsteken der handen baatte niets, op laffe wijze wer den de meesten met eenige kogels door boord of met de sabel eenvoudig afge maakt. Het was bet Vrijstaatsche commando van bet district Vrede, onder generaal Fioneman, hetwelk deze gruwelijke shch- ling onderging. Schrijver dezes was oog getuige. In het laatst van jL Maart werd in den Oranje-Vrij staat, in het district Heil bron, gevangen genomen een jonge Boer, 19 jaren oud, zoon van Danie Steijn, tijdelijk landdrost in de jurisdictie van Frankfort. Deze jonge man was in kha- khi gekleed en alleen om deze reden, zonder hem behoorlijk voor een krijgsge- richt te brengen, werd hjj in 't veld op laffe wijze doodgeschoten en liet men zijn lyk gelijk dat van een hond liggen. Toen wij hem vonden, bleek ons dat het lichaam door v e e rt i e n kogels door boord was. Majoor Guides, een Ier, vertelde mij aan boord van de Carisbrook, dat hij bij dit gruwelijke spel was tegenwoordig ge weest. »Nog nooit heb ik iemand zoo heldhaftig zien sterven", zoo zeide hij. reeds lang haar hart aan een jongen arts, uw protégé, geschonken heeft. Om hem van zijn angsi te bevrijden, verlangt ge van mij, dat ik miju werk staak en boe eerder hoe beter verdwijn. Zoo ik niet verdwjjn, zoo 't u niet gelukt, door uw welwillende vertoogen my onmiddellijk uit deze landstreek te biengen, dan zou, zooals ge dreigt, ontwijfelbaar, trots alle patriottische gevoelens, die hem weer houden konden, de rentmeester, mijnheer hoe heet ge hem? - zelf handelen en mij met mijn wapendepot, Oat ik in het oud versleten gebouw, de Kropp, verbor gen heb, en toevallig ontdekt is geworden, aan de Fransche overheden verradeD, waarop deze mij gevangen nemen, ver- oordeelen en fusilleerer, zouden. Dat ailes is duidelijk, logisch en stellig. Voorname lijk is het doodschieten eene zaak, welke men ik kan er uit eigen ondervinding over spreken beter doet te vermijden.* »En hoe kunt ge nog aarzelen vroeg de prinses. >Omdat 't mij hier behaagt Omdat ik mij hier zoo goed bevind, ais sinds vele jareu het geval is geweest, wil ik met vollen lust deze zuivere zachte, stille lucht hier inademeD. Daarom aarzel ik. En misschien ook een weinig uit trots, mis schien uit verkeerden trots, wljI even de mond, waaruit ik dit woord het minst gaarne-hoor, mij zegt: »ga, ga Ge weet waarschijnlijk niet, hoogmoedige doorluch tigheid, dat in sommige omstandigheden

Krantenbank Zeeland

Axelsche Courant | 1902 | | pagina 1