Autosprints: aantrekke Met het hele gezin in tafeltenniscompetitie ^Uanfvoorfoverfvr ouwen Weekenddiensten Schrikbarende stijging alcoholmisdrij ven BIJ WINDSTIL WEER MODELBOUWERS LEVEN ZICH UIT IN HUN HOBBY JAN VAN DEN DRIEST, ENTHOUSIAST BEOEFENAAR Werken in Canada 'Leugenaars' Materiaal Vliegveld Winkeltjes DONDERDAG 23 DECEMBER 1971 D| FAAM v»n ït»v- r to»vb hunlui 25 en 26 december 1971 Hulpcentrum Noord- en Midden- Zeeland 01100-4444 POLITIE Alarmno. 01130-5800 AMBULANCE bi.i ongevallen telefoon 01180-5800 BRANDWEER alarmno. 01180-2233 Boven Biggekerke-'airport' ronken vliegtuigmotoren Artsen: Hebt u eon koud huls? Controleer dan nu reeds de hoofdkraan en aftapkraan, B Meld eventuele defecten aan uw water leidingbedrijf. 'i wee modelbouivers met een vliegtuig. In handen van de links op de foto staande jongeman een kostbare zen der. Aan de antenne is een reep stof bevestigd, die aangeeft door zijn kleur op welke golflengte de zender zit. Dit om te voorkomen dat een andere pi loot dezelfde golflengte pakt, waar door de besturing van het modelvlieg tuig gestoord zou kunnen worden. Middelburg. 24.00 uur: M. Reijerse, Setsweg 29, tel. 01180-3456. Zo.: A. W. Boerwinkel, Noordweg 214, tel. 01180-2460. Westkapelle, Zoutelande, Koudekerke en Domburg: H. Frima, Duinweg 59, Zoutelande, tel. 01186-282. Souburg, Amemuiden en Nieuwland: N. Kaptein, Delstraat 1, Souburg, tel. 01183-1630 Veere, Oostkapelle en Grijpskerke: P. J. Bom, Dorpsstraat 2, Oostkapelle, tel. 01188-1276. Wanneer 't in het weekend goed weer is en behoorlijk wind stil, wordt de rust in de om geving van Biggekerke, met na me ter hoogte van het restau rant 'De Walcherse Kaasboer' In de horfst u al voorzorgsmaatregelen om straks veel narig heden to voorkomen. Bescherm hoofdkraan on watermeter met wallen lappen. Maar zó, dat do meter afgelezen kan worden. bij Biggekerke, verstoord door het geronk en het gesnor van kleine vliegtuigmotortjes. Leden van de Modelvliegtuigclub Wal cheren zijn dan op hun eigen vliegveld bezig met het uitpro beren van hun creaties. Hoewel er altijd wordt gesproken over modellen nemen sommige van deze vliegtuigen toch dermate Tegen de wind in wordt uit de hand gestart. Wanneer het toestel los is neemt de motor het over en vliegt het vliegtuigje alleen verder. De man aan de radiozender op de grond kan dan zelf verder alle handelingen verrichten die in een echt toestel de piloot doet. Hij kan via radioimpulsen het rich- tings- en hoogteroer bedienen, gas ge ven en gas terugnemen. Wanneer alles naar wens verloopt kan hij via zijn zendertje het toestel wanneer de brandstof op is, weer feilloos voor zijn voeten aan de grond zetten. tal ingewikkelde figuren vliegen die het nodige vakmanschap vereisen. De ze figuren variërend van een gewone bocht tot een heuse vrille, worden door een kundige jury beoordeeld. In de 'grote vliegerij' werken een groot aantal mensen samen bij de bouw van een toestel. De modelbou wer doet echter alles alleen. Hij is zowel de ontwerper, de bouwer, als de testpiloot en de monteur. Niet iedereen ontwerpt de modelviegtuigen zelf, ze zijn cok kant en klaar of als bouwpakket te koop. De modelbouwer moet wel enige kennis hebben van de aërodynamica. Het materiaal voor de vliegtuigen is meestal balsahout. Dit hout met een soortelijk gewicht van 0,2 is voor dit doel bijzonder geschikt. Voor de zwaarbelaste delen van een model wordt in de meeste gevalen vurenhout of triplex gebruikt. Men bouwt eerst een heel skelet dat later beplakt wordt met een speciaal folie dat met behulp van een strijkbout wordt opge bracht. Daarna wordt de motor aan gebracht. Ook in motoren is er een behoorlijk grote sortering te vinden. De meeste zijn 2 takt dieseltjes met gloeiplug. Het laatst van al wordt de stuurinrichting in het model aange bracht: de stuurmotoren en de ont vanger. Bij de ontvanger wordt, even als bij de zenders, vaak gebruik ge maakt van geïntegreerde schakelingen. Voor de zender is een vergunning nodig van de PTT. Op het gebied van de radiografische besturing is een heleboel materiaal te koop in prijsklassen die net zo hoog gaan als men zelf wil. Het verdient aanbeveling om een stuurinstallatie te kopen daar er bij zelf gebouwde radio apparatuur nogal eens een storing opdoet. Dit komt er dan op neer dat een vaak vrij kostbaar model buiten het bereik van de zender terecht komt en ergens ver van het veld naar beneden stort... Het zendbereik en de frequentie spelen ook een grote rol bij het invliegen van de modellen. Op de grond worden de zender en ontvanger precies afge steld. Daarbij blijft het echter nog maar een gok of het vliegtuig in de lucht ook binnen het bereik blijft. Wanneer een vliegtuig onverhoopt uit het gezicht verdwijnt, spoort men het met behulp van een kompas weer op. De brandstof voor de vliegtuigen wordt kant en klaar gekocht en bleek na een onderzoek uit vijf verschillen de delen te bestaan, waarbij methylal cohol en wonderolie een belangrijke plaats innemen Vanwege het vrij gro te geldbedrag dat voor een zend- en ontvanginstallatie moet worden uitge geven heeft MCW voor de jongere leden van de vereniging een radioin stallatie die ze bij toerbeurt kunnen gebruiken. Om er voor te zorgen dat er geen al te gekke dingen kunnen gebeuren bij mensen die voor het eerst met een radiografisch bestuurd model vliegen, heeft men een dubbele besturing ont wikkeld. De zender van de piloot is verbonden met die van een instructeur, iemand die de nodige ervaring al heeft opgedaan. Door middel van een druk op de knop kan die de besturing van het vliegtuig overnemen. Een ander onderdeel van de werk zaamheden van de clubleden is het onderhoud van hun vliegveld. Men heeft momenteel twee diagonale ba nen van 15 meter breed en 80 meter lengte. Het veld is omheind met bo men. De club heeft op het veld ook een aantal schapen lopen, die wat wol betreft dat bleek bij een keuring die kort geleden plaatsvond beslist geen gek figuur slaan. Een van de leden van de club heeft zelfs kans gezien om vanuit een mo delvliegtuig luchtopnames te maken. Hij bouwde daartoe een camera in het model. De resultaten mogen er best zijn, in aanmerking genomen de omstandigheden waaronder ze zijn ge maakt. Vaak zijn er mensen die den ken dat het modelvliegen een dure sport moet zijn. Dat valt echter heel erg mee. Men kan de kosten voor het grootste deel zelf bepalen. Wanneer men een keer een vliegtuig heeft ge kocht, heeft men immers de bouwte keningen, zodat voor een volgend mo del alleen maar materiaal aangeschaft moet worden, hetgeen veel goedkoper is. Een lidmaatschap van MCW kost voor senioren 1 per week en voor junioren 0,50 per week. In de etalage van rijwiel- en motor handel Van den Driest in de Graven straat te Middelburg, prijkte enkele dagen geleden 'n zo op het eerste ge zicht onooglijk klein autootje. Het is de Honda N 600 waarin de zoon van de heer Van den Driest, de 22-jarige Jan, steeds betere resultaten boekt tijdens zogenaamde autosprints of autosla loms. Hij rijdt deze wedstrijden in ACZ team-verband (ACZ - Autosprint Club Zeeland) samen met Ko van den Bosse en Jan de Vos. Mocht het wagentje misschien de in druk wekken dat het niet veel om lijf heeft, dan kan men dat rustig verge ten. Het is op een uitermate vakkun dige manier ingereden en is bijzonder fel. Het heeft een topsnelheid van ongeveer 140 km/u, wat voor een gewone 600 cc motor behoorlijk hard is. Aan de motor is verder niets gedaan, alles is standaard. Alleen is, de auto wat lager op zijn wielen gezet i in verband met enorm moeilijk boch tenwerk bij de autosprints. De snel heid bij de autosprint o'f -slalom komt zelden boven de vijftig of zestig kilo meter. Het is veel meer een kwestie van vakkundig sturen, het exact bere kenen hoe je een bocht ingaat en ook hoe je er weer uitkomt. Op Walcheren worden er in het sei-j zoen regelmatig een aantal auto-i sprints gehouden op het circuit van Karting Walcheren, waar altijd zeer veel belangstelling voor bestaat. „Wan neer het weer een beetje meewerkt", vertelt Jan van den Driest, „ziet heel de zeedijk zwart van de toeschou wers". Hij vindt het ontzettend jam mer dat niet meer mensen aan deze sport doen. Het is praktisch ongevaar lijk en je kunt er met alle merken auto's aan deelnemen. Er zijn name lijk een aantal verschillende klassen. Jan zelf rijdt al twee jaar, waarvan één in ACZ-verband. De grote mar achter de schermen is manager Ad Timmerman uit Vlissingen die in deze plaats een garage drijft. Hij heeft in zijn loopbaan een hele tijd op het circuit van Zandvoort gewerkt en de ervaring die hij daar heeft opgedaan, j zowel op motorisch-technisch terrein als bij het rijden, komt de drie ACZ-1 rijders uitstekend van pas. In zijn garage is de Honda van Jan van den Driest dan ook omgebouwd. Wanneer de Honda N 600 over het circuit scheurt, niet alleen in Westkapelle maar ook in Driebergen, Soesterberg en Eindhoven, is de auto voorzien van speciale race-bandjes van maar liefst 200,- per stuk... Het rubber is van een bijzondere samenstelling: zo gauw de tempera tuur door de wrijving met het wegop- pervlak stijgt, beginnen de banden te plakken en doen zij de auto als het ware aan de weg kleven. De vering van de auto is er praktisch helemaal uitgehaald. Het interieur is ook enigs zins veranderd. Alle dashboardschake laars zijn door middel van staafjes verlengd, zodat ze vanuit de ver naar achteren geplaatste kuipstoel van de bestuurder goed te bedienen zijn. Een toerenteller mag natuurlijk bij dit soort auto's riet ontbreken. Behalve dan de voornoemde veranderingen zijn er geen bijzondere maatregelen meer getroffen. Er zijn nog wel men sen die aan autosprints meedoen die een roll-bar in hun auto hebben aan gebracht, maar dat is niet verplicht. Het enige wat wel verplicht is gesteld is een valhelm. Ook aan de kleding worden geen bijzondere eisen gesteld. Vanzelfspre kend zijn veiligheidsgordels onmis baar bij dit werk. Landelijk gezien neemt de interesse voor de autosprints hand over hand toe. Er bestaat wel een vaste deelne- merskem die je praktisch 'op iedere wedstrijdbaan terugziet. Wanneer er geen baan, zoals in Westkapelle, voor handen is, wordt er met behulp van grote kegels een baan uitgezet. „Mees tal is het dan zo gesteld", vertelt Jan, „dat je tussen al die dingen door slingert. Je doet dus niets dan steeds maar aan dat stuur draaien. De af stand tussen de kegels wordt steeds kleiner, zodat het steeds moeilijker wordt om er tussendoor te geraken". Bij deze sport wordt alles overheerst door een fijne sportieve sfeer. Een staaltje daarvan is wel het volgende: Een coureur die juist met zijn auto een zeer goede tijd had gemaakt, leende deze auto aan een vriend die pech had met zijn eigen wagen. Deze vriend reed een betere rondetijd dan hij en kaapte een aantrekkelijke serie prijzen voor zijn neus weg. Dat deze tak van sport niet enkel en alleen voor mannen is weggelegd, blijkt uit het feit, dat ook Jan's zuster Bemadiene enthousiast aan de diverse wedstrijden meedoet en er ook be hoorlijk goed uit tevoorschijn komt. Zij rijdt in dezelfde auto als haar I. C. Klok, Oude Dcmburgseweg 35, Oostkapelle, tel. 01188-1443. Tandartsen: Zaterdag: A. H. Oort, Tobagolaan 6, Vlassingen, tel. 01184-4390; zondag: G. H. P. J. Miljoen, Eemstraat 5, Oost- Souburg, tel. 01183-1530. Apotheek: C. P. Lastdrager, C. v. Perestraat 1, tel. 01183-1593. Vrijdag 24 december tot vrijdag 31 dececmber: W. K. Hummeien, Markt 69, Middelburg. Wijkverpleegsters: Middelburg, Nieuw- en Sint Jcosland: zuster B. W. van der Logt, Bierkaai 9b, tel. 01180-7396. Domburg, Aagtekerke, Oostkapelle, Grijpskerke, Seroeskerke, Vrouwen polder, Veere, Gapinge en St Laurens: zuster R. Goor, Vroomstraat 11, Se- rooskerke, tel. 01189-1226. Groene Kruis en Oranie-Groene Kruis Souburg en Ritthem: zuster W. Verha- gen-Westerbeke, Burg. Stemerdinglaan 119, tel. 01183-1541. broer. Voorlopig is er nog sprake van een gezonde concurrentie tussen die twee. „Stel je voor dat ik er door m'n zuster uitgereden werd", zegt Jan, „dan zou ik nog het één en ander aan moeten horen!" Tot nu toe worden alle autosprints op zaterdag gehouden. Voor volgend jaar staan er ook weer een heel stel op het programma. Jan hoopt maar dat er voor die tijd nog wat meer liefheb bers lid worden van de ACZ. Voor de kosten hoeft men het in ieder geval niet te laten, want die vallen reuze mee. Op de foto: de kleine Honda N 600 met zijn matzwarte motorkap om verblinding door de zon tegen te gaan. Veilig Verkeer Nederland ge alarmeerd door de cijfers van het (Centraal Bureau voor de .Statis tiek) gaat in de komende weken met extra aandacht de glaasje-op-campagne 'Laat je rij den' herhalen. Hoewel het aantal ongevallen met dodelijke afloop (327 )waar- bij alcoholgebruik werd geconsta teerd vrijwel gelijk bleef (329 in 1969) steeg het aantal alcoholmis- drijven schrikbarend en wel van 8.438 tot 8.838. Ook het aantal veroordelingen was in stijgende lijn: van 6.331 tot 6.879. Met de bekende affiches en raam biljetten en een televisiespot, die frequent zal worden uitgezonden, doet Veilig Verkeer Nederland gelijktijdig met vele andere lan den opnieuw een beroep op alle automobilisten zich als het moet te houden aan het ad vies: Laat je rijden! Een beroep dat ook geldt voor de bromfietsers. Vorig jaar wer den maar liefst 977 bromfietsers door de rechter veroordeeld we gens het rijden onder invloed van alcohol. Omdat het geven van goede ad viezen alleen niet voldoende blijkt te zijn, juicht VVN het initiatief van de Centrale Politie Verkeers Commissie om de ver scherpte politiecontroles regio naal uit te voeren, zeer toe. Het grote voordeel van deze regionale controles acht VVN, dat veel ef fectiever te werk kan worden gegaan, dat meer automobilisten gecontroleerd kunnen worden en daardoor minder 'drinkebroers' door de mazen van het controle- net kunnen glippen. Even belang rijk vindt WN dat het politie optreden zich niet tot de feestda gen zal beperken, maar zal door gaan tot het voorjaar van 1972. Een welgemeende waarschuwing en een welgemeende raad: 'Glaasje op? Laat je rijden!' De Middelburgse familie M. P. Won- dergem heeft haar hart verpand aan het tafeltennis. De heer en mevrouw Wondergem en hun zoon en dochter zijn het er allemaal over eens, dat het een bijzonder fijne sport is. Zij zijn allen lid van de tafeltennisvereniging Middelburg-Zuid, en spelen allemaal mee in de-diverse competities. De heer Wondergem begon al met deze sport toen hij nog op de hbs zat. „Dat zal in '35 of '36 geweest zijn" zegt hij. „Je moest het in die tijd zelf maar een beetje zien onder de knie te krijgen want er was toen nog geen sprake van trainers, laat staan voor trainingsavonden. De heer Wondergem is in het dage lijks leven procuratiehouder bij een Middelburgse boekhandel. Ook zijn dochter werkt in deze zaak. Paula is verreweg de 'ster' in huize-W onder gem wanneer het over tafeltennis gaat. Ze heeft al enkele kampioenschappen op haar naam staan, waaronder een keer het kampioenschap van Nederland voor meisjesteams, samen met twee meisjes uit Biggekerke. Ook zoon Giel brengt het er niet slecht af: tweemaal eerste in het herfsttoernooi van de 'Zuidscholen'één keer tweede op zeestrijden voor pupillen uit heel Zeeland, een eerste prijs in een wed strijd van scholen op 't Zand en in 1970 werd hij tweede in het Middel burgse scholierentoernooi. Zowel Pau la als Giel zitten al een jaar of vier in 'Middelburg-Zuid'. Mevrouw Wondergem-De Nooijer is een jaar of drie bezig. „Het gaat hardstikke leuk. Vooral als je een beetje leuke tegenstandster krijgt, kan het er bijzonder gezellig aan toe gaan", vertelt zij. Voor de heer en mevrouw Wondergem. is het tafelten nis in de eerste plaats bedoeld om fijn in beweging te blijven. „Het is de enige beweging die ik praktisch heb. Je zit hele dagen op kantoor, hetgeen voor je conditie nu niet direkt gewel dig is. Er wordt bij het moderne tafeltennis nu wat minder gelopen dan vroeger, maar wanneer je een paar keer niet gespeeld hebt ik speel één keer in de week dan kun je dat beslist heel goed merken. Wan neer je veel aanvallend speelt doen je armen soms behoorlijk zeer", aldus de heer Wondergem. De familie hoopt dat er binnenkort een clubgebouw zal komen waarin regelmatig gespeeld en getraind kan worden. „Dat zal zo langzamerhand toch wel tijd worden. Ze zijn er al heel lang over bezig. „Nu zoordt er op verschillende plaatsen getraind, het geen wel eens wat problemen met zich brengt. De heer Wondergem speelt van alle leden van 'TTVMZ' het langst in de competitie, en het ziet er naar uit dat hij voorlopig nog wel een poosje doorgaat ook. Er zijn veel mensen die op een gegeven moment ermee gaan stoppezi omdat ze merken dat ze minder goed worden. Volgens de heer Wondergem wel een beetje jammer. Het spreekt vanzelf dat er in de huiskamer van de familie heel wat bekers, standaards en medailles zijn te vinden Op de foto: De heer en mevrouzv Wondergem geflankeerd door Paula en Giel met op de voorgrond een greep ziit de vele trofeeën. grote afmetingen aan dat ze heus wel voor het begrip 'vliek- tuig' in aanmerking komen. De meeste vliegtuigen die door de leden van MCW gebouwd zijn, worden radiografisch bestuurd. Op 1 juli 1964 werd MCW opgericht, onder voorzitterschap van de heer G. Meulmeester uit Vlissingen. Daarvoor was er eigenlijk niet zozeer sprake van een clubverband, het waren toen ge woon een stel jongens die af en toe eens bij elkaar kwamen omdat ze dezelfde hobby hadden. Nu er echter een club is geformeerd, kreeg men de gelegenheid om een eigen veld te gaan zoeken. Er wordt soms ook in club verband gewerkt en men helpt elkaar bij de bouw van de verschillende modelvliegtuigjes. En van de leden van MCW ontwierp speciaal voor be ginnelingen een vliegtuig dat vrij een voudig in elkaar zit. Als club hebben leden van MCW ook al enkele malen meegedaan aan wedstrijden. In 1966 brachten ze de 'St-Rosa-zuil' mee, ge wonnen door uitstekende prestaties in het modelzweefvlieger De mensen die deze modelbouw beoefenen, noemen elkaar ook piloten. Er is dan welis waar sprake van R.C. pilots, (R. C. - radio control); de tijd dat er alleen maar vluchten werden gemaakt met vliegtuigen aan een lijn of vrije vluch ten is voorbij. Bij wedstrijden moet men met het modelvliegtuig een aan- Meer dan 33 procent van de acht! miljoen werkende mensen in Canada J zijn vrouwen, ruim de helft van dej werkende vrouwen in dit land is ge-] huwd. Dit staat te lezen in 'Living inj Canada', een keurig verzorgd ge-; schriftje waarin de geneugten van hetj wonen en werken in Canada breed i worden uitgemeten en dat dan ook en uitgave is van het departement voor immigratie in Ottawa. Over de werkende vrouw in Canada wordt voorts meegedeeld dat 'in theorie' alle beroepen in dit land toegankelijk zijn voor werkers van beide seksen. In negen van de tien provincies bestaan wettelijke regelingen voor gelijke be taling van man en vrouw die hetzelf de werk doen. Maar in de praktijk werken vrouwen per traditie nog voornamelijk in de lager betaalde ha nen, al zijn ze ook in dit land lang zaam maar zeker in opmars naar werkzaamheden die lang als typisch mannelijk zijn beschouwd. „Geloof niet alles wat mannen be weren", waarschuwt (in het blad Jas min) de Duitse psycholoog Dieter Franke. Dat er een hemelsbreed ver schil kan zijn tussen wat mannen (althans de Duitse) zeggen en datgene wat ze in werkelijkheid willen, is volgens hem bewezen door een psy chologische test waaraan 4.000 manne lijke inwoners van de bondsrepubliek hebben meegedaan. De resultaten van die test noemt hij 'ontmaskerend': bijna alle ondervraagde mannen tus sen 16 en 50 jaar beweren dat ze voor alles succes in hun werk zoeken. Van de 97 procent die dit zegt blijkt echter in de praktijk een minderheid over te blijven, want slechts een op elke drie mannen is werkelijk belust op het maken van carrière. Van elke tien jonge mannen beneden de 26 vallen er ruim zeven door de psycho logische mand: ze blijken geen enkele eerzucht met betrekking tot hun be roep te hebben. Wel willen ze vooral j indruk op vrouwen maken, hoewél het j merendeel dit niet toegeeft. Nog geen: acht procent wil toegeven dat men! graag goed gekleed gaat, maar de diepdelvers van de psychologie weten eruit te trekken dat elke tweede man heel graag voor 'modebewust' zou doorgaan. De wetenschappelijke ver klaring: „Mannen zijn zich van dit alles helemaal niet bewust. Ze zijn nu eenmaal opgevoed met het besef dat ze succes moeten hebben, prestaties moeten leveren en zich moeten aan passen. Daardoor verdringen ze onbe wust hun werkelijke wensen". In de wereldstad Londen zijn nog winkeltjes te vinden die zich toeleg gen op bezigheden, die men in dit wegwerptijdperk reeds lang uitgestor ven waant. In een lange lijst signa leert maandblad Nova onder meer het bestaan van 'Het Hoeden Hospitaal', een winkel waar nog alle soorten hoeden van onverschillig welk materi aal kunnen worden vermaakt, opge frist of geperst. Voorts is er 'De Overhemden Kliniek' waar overhem den desgewenst van nieuwe boorden, manchetten en frontjes worden voor zien. Het 'Poppen Hospitaal' bestaat ook nog altijd en repareert 'alle soorten poppen, zowel antiek als modem'. In dien mogelijk worden poppekinderen weer als nieuw gemaakt met nieuwe pruikjes, ogen of ledematen. Ergens in Londen is zelfs een 'restaurateur van haarborstels' te vinden die nieuwe haren zet in haarborstels van kost baar materiaal, zoals zilver, ivoor, echt schildpad of ebbenhout. Dierenarts:

Krantenbank Zeeland

de Faam en de Faam/de Vlissinger | 1971 | | pagina 9